Gregg Hurwitz – Orphan X ☆☆☆☆

orphan-x

 

“Ik wil je nog een ding vragen. Eén ding maar. Luister dus goed. (…) Ga op zoek naar iemand die me nodig heeft. Geef mijn nummer: 1-855-2-NOWHERE. (…) Het maakt niet uit hoeveel tijd het kost. Het enige wat ertoe doet is dat je iemand moet vinden die net als jij en je zus in de problemen zit. Iemand die in het nauw zit en wanhopig is. Vertel diegene over mij. Zeg dat ik aan de andere kant van de telefoonlijn op ze wacht.”

Evan Smoak werd als kind geselecteerd voor een geheim overheidsprogramma, Orphan genaamd. Daar is hij opgeleid als een van de beste sluipmoordenaars van het land. Acht jaar geleden kwam er abrupt een einde aan dit programma door corruptie en dubbele agenda’s. Toen zijn trainer en grote voorbeeld vermoord werd wist Evan te vluchten en totaal van de radar te verdwijnen.

Inmiddels heeft Evan in alle anonimiteit een ander doel gevonden voor zijn speciale vaardigheden. Er zijn maar weinig mensen die van zijn bestaan weten en als ze met hem te maken krijgen kennen ze hem als de Nowhere-man. Mensen in nood kunnen zijn hulp inschakelen en hij zal je uit de problemen helpen. Evan heeft nooit gefaald, tot nu…

“De ruis in zijn hoofd zwol aan tot hij alles verstikte. Hij had zich misrekend, voor het eerst in acht jaar.”

Als een zeventienjarig meisje de hulp van Evan inschakelt om te voorkomen dat haar jongere zusje als prostituee aan het werk gezet wordt, neemt Evan de nodige maatregelen om de zussen te beschermen. Maar dat is het begin van een aantal catastrofale gebeurtenissen.

Een groep huurlingen is hem op het spoor en willen Evan vermoorden. Alle regels die hem ooit ingeprent zijn helpen, maar beperken hem ook. Met zijn verstand en zijn skills moet hij de huurlingen te slim af zien te zijn. Wie zijn ze en waarom willen ze hem dood? De jacht is geopend.

Gregg Hurwitz (1973) is een Amerikaanse auteur die opgroeide in de omgeving van San Francisco. Hij studeerde Engels en psychologie aan Harvard en vervolgde zijn studie aan Oxford University, waar hij zich specialiseerde in de tragedies van William Shakespeare. Naast zijn thrillers schreef de auteur screenplays voor bekende Hollywood-producers als Jerry Bruckheimer en Lorenzo di Bonaventura, bedacht hij tv-series voor Warner Studios en schreef hij comics voor Marvel. Orphan X is het eerste boek met Evan Smoak in de hoofdrol. Er zullen er meer volgen.

Dit is het eerste boek van Gregg Hurwitz wat ik heb gelezen en dat is me heel goed bevallen. Orphan X is een vlotte actiethriller met een geweldig hoofdpersonage. Evan Smoak is een beetje een kruising tussen James Bond en Jason Bourne. Ik hou van dat soort stoere, rauwe, ongrijpbare, geheimzinnige types en al die vernuftige technische speeltjes die ze gebruiken. Er zullen er zijn die dit een echt mannenboek vinden, maar er zullen heel veel vrouwen zijn die hier ook van houden. Evan Smoak is hot!

De auteur beschrijft zowel zijn personages als de scènes erg levendig. De actiescènes worden gedetailleerd beschreven, wat het verhaal extra smeuïgheid met zich meebrengt. Naast alle actie en het rationele wordt ook de menselijke kant van Evan belicht. Dit doet Gregg Hurwitz goed en houdt het verhaal in evenwicht. Hoe getraind en gehard Evan ook is, hij is nog steeds ook gewoon een mens met gevoelens en twijfels.

Orphan X is een thriller met veel snelheid en actie. Evan Smoak – de Nowhere-man – is een geweldig nieuw personage in het actiethriller genre.

 

Eindoordeel ****


Titel: Orphan X
Auteur: Gregg Hurwitz
Genre: Thriller
Uitgeverij: AW Bruna
Datum: september 2016
ISBN: 9789400507388
Pagina’s: 389

Rebecka Aldén – De achtste doodzonde ☆☆

de-achtste-doodzonde

Nora Lindqvist is een redelijk succesvolle schrijfster van zelfhulpboeken. Haar leven heeft er ooit anders uitgezien. Jaren geleden was Nora psychisch erg labiel en ging het niet goed tussen haar en haar man. Zij is toen zes verdiepingen naar beneden gevallen en heeft dat ternauwernood overleefd. Maar ze is er weer bovenop gekomen en leidt nu een rustig en stabiel leven met haar man Frank en hun kinderen Albin en Saga in een mooi groot huis.

Nora schrijft boeken en geeft lezingen en Frank is haar literaire agent. Momenteel is ze bezig met het begin van een nieuw boek, waarin ze de zeven hoofdzonden wil verwerken. Ieder begin is even zoeken, maar de hoofdlijnen zijn er.

Dan krijgen ze een nieuwe buurvrouw, Klara. De kinderen zijn op slag dol op haar en haar hond. Als Nora zichzelf voorstelt heeft ze gelijk een vreemd gevoel bij deze nieuwe buurtbewoonster.

“De buurvrouw keek haar aan. Nora wist niet of ze het zich verbeeldde, maar er was iets in die blik. Was het er een van herkenning? Maar niet op de bewonderende manier die haar als redelijk bekende schrijfster gewoonlijk te deel viel. Ze probeerde woorden te vinden voor haar gevoel. Verachting?”

Klara weet een steeds grotere stempel te drukken op hun gezinsleven. De kinderen zijn liever bij Klara dan bij hun eigen moeder en ze betrapt Frank er steeds vaker op dat hij veel contact zoekt met Klara en vreemd gedrag vertoont. Nora vertrouwt het allemaal niet en merkt dat ze zich lichamelijk ook steeds slechter gaat voelen. Waar komt toch die moeheid vandaan? Nora wordt steeds achterdochtiger en vraagt zich af of ze zich weer dingen begint in te beelden. Ze verliest steeds meer het vertrouwen in haar omgeving en wil haar vermoedens bewijzen.

“Het besef was er onmiddellijk. Ze wist precies wie ze bezig was te worden. Degene die ze ooit was geweest en gezworen had nooit meer te zullen worden.”

Frank kan het niet gebruiken dat zijn vrouw (weer) instort, want ze hebben geld tekort en haar nieuwe boek moet er zo snel mogelijk komen. Hij schakelt de hulp in van Nora’s oude psychiater en probeert er zoveel mogelijk voor haar te zijn. Langzaamaan ontvouwt zich een familiegeschiedenis, die maar het beste verborgen had kunnen blijven.

Vanaf de bodem kun je niet dieper vallen en je kunt, wanneer je er klaar voor bent, omhoogschieten en opkrabbelen. Nu ze langs de steile rots in haar innerlijk wankelde, gaapte de afgrond zo diep dat ze niet eens zeker wist of die wel een bodem had. Als ze nu viel, wist ze niet of ze zich ooit weer omhoog zou weten te werken.

Rebecka Aldén is werkzaam als journalist en redacteur bij het tijdschrift Damernas Värld. Ze woont in de buurt van Stockholm. De achtste doodzonde is al aan vijf landen verkocht, waaronder aan Nederland.

Wat ik het meest opvallende vindt aan De achtste doodzonde is de manier waarop de auteur haar personages schetst. Nora  geeft veel om uiterlijk vertoon en sociale status, maar ze is ook vreselijk naïef en manipuleerbaar. Het contact met haar dochter verloopt moeizaam. Ze klaagt erover, maar doet vervolgens niets constructiefs of alleen halfslachtige pogingen daartoe. Ik kreeg een beetje een hekel aan haar. Frank lijkt de zorgzame man die ervoor zorgt dat zij haar werk kan doen, haar zelfs flink achter haar kont aan zit, maar hij wordt gedurende het verhaal steeds wat afstandelijker en vreemder.

Wat mij begon tegen te staan zijn de onnatuurlijke reacties die de karakters vertonen als er iets gebeurt. Nora trekt haar mond niet open waar ieder ander dat wel zou hebben gedaan. Ineens herinnert Nora zicht iets van haar val zoveel jaren geleden, maar ook dat komt gekunsteld over. En Frank lijkt ondertussen bijna lijdzaam toe te kijken zonder dat dit hem alles nou erg veel doet. Een en ander wordt wel verklaard aan het einde, maar toen had ik de nare bijsmaak al.

In het boek wordt af en toe teruggeblikt naar de jeugd van Nora zonder er dieper op in te gaan. Zij is op jonge leeftijd De Parochie ontvlucht en heeft gebroken met haar ouders, maar dat wordt verder niet uitgediept. Ik miste de meerwaarde van het benoemen hiervan. Het voelde bijna alsof dit boek het tweede deel van een serie is waarvan ik het eerste deel niet heb gelezen.

Rebecka Aldén heeft een makkelijk te lezen schrijfstijl. Er zijn maar weinig personages wat zorgt voor een overzichtelijk geheel. Het duurt lang voor er spanning is, maar richting het einde komt dat wel. De finale van het verhaal is erg verrassend. Als lezer denk je te weten wat er gebeurd is, maar daar zet de auteur ons nog even op het verkeerde been. Het einde is niet eens zozeer goed, want ik kreeg een nog grotere hekel aan de hoofdpersonages, maar voorspelbaar was het in ieder geval niet.

De achtste doodzonde zal waarschijnlijke de beginnende thrillerlezer nog wel wat aanspreken. Maar voor de ervaren lezers is dit boek te weinig spannend, te gekunsteld en te ongeloofwaardig.

 

Eindoordeel **

 

Titel: De achtste doodzonde
Auteur: Rebecka Aldén
Genre: Thriller
Uitgeverij: Cargo
Datum: september 2016
ISBN: 9789023498476
Pagina’s: 288

Stuart Neville – Het bloed kruipt ☆☆☆☆

het bloed kruipt

“‘Jij en ik, met zijn tweetjes’, zegt Thomas. ‘Net als vroeger. Verder niemand. Ik zal ervoor zorgen dat je niets gebeurt. En jij zorgt ervoor dat mij niets gebeurt. Niemand kan ons iets aandoen. Al die klootzakken, ze kunnen ons niets maken. En als ze het proberen…'”

Toen Ciaran Devine twaalf jaar was is hij veroordeeld voor de moord op zijn pleegvader. Zijn oudere broer Thomas heeft gevangen gezeten voor medeplichtigheid. Nu Ciaran negentien jaar is komt hij op vrije voeten, twee jaar later dan Thomas.

Serena Flanagan was als rechercheur nauw betrokken bij de verhoringen van Ciaran. Van het begin af aan heeft zij getwijfeld aan Ciaran’s bekentenis en geloofd dat Thomas eerder degene is die tot moorden in staat is. Flanagan denkt dat Ciaran onder de negatieve invloed van zijn oudere broer staat. Ze heeft dagenlang haar best gedaan om het vertrouwen te winnen van Ciaran, maar de jongen is bij zijn verhaal gebleven.

Paula Cunningham is reclasseringsambtenaar en krijgt de taak om Ciaran te begeleiden bij zijn terugkeer naar de maatschappij. Ze heeft al snel in de gaten hoe onzeker Ciaran is tussen de mensen en wat voor een foute invloed Thomas waarschijnlijk op hem heeft. Dit idee wordt gesterkt door een oude bekende van de jongens die Cunningham opzoekt en zegt dat ze de verkeerde jongen hebben veroordeeld.

Cunningham zoekt contact met Flanagan om haar gevoel te peilen bij haar. Flanagan is pas net weer begonnen met werken na ziekteverlof. Dit bezoekje maakt bij Flanagan weer het gevoel van zeven jaar geleden los. De dames geloven steeds meer dat Thomas meer schuld heeft dan men denkt en zij zijn besloten de onderste steen boven te krijgen.

“Ondanks alles trok ze hem tegen zich aan. Net als jaren geleden. Zijn lichaam, dat zich eerst verzette, gaf zich over. Zijn bovenlichaam schokte van het huilen, zijn wang lag in haar hals. Net als toen. Een kind, toen. Nu een jonge man.”

Stuart Neville is een Ierse auteur. Inmiddels heeft hij zes boeken op zijn naam staan. Het bloed kruipt is het eerste boek wat van hem naar het Nederlands vertaald is. Een van zijn thrillers werd bekroond met de Los Angeles Book Prize en zijn werk werd bovendien genomineerd voor de prestigieuze CWA Ian Fleming Steel Dagger, de Edgar Award, de Macavity Award en de Anthony Award.

Het bloed kruipt heeft meerdere verhaallijnen die vanuit verschillende personages beschreven worden. Er wordt teruggeblikt naar de periode kort na de moord en in het heden draait het om de periode kort na de vrijlating van Ciaran. Vooral de interactie tussen de broers vind ik magnifiek overgebracht. Het is af en toe op het enge, maar ook op het trieste af wat tussen die twee gebeurt.

Stuart Neville heeft in dit boek nog een tweede (sub)plot bedacht. De beste vriendin van Flanagan wordt dood gevonden. De politie gooit het erop dat zij door haar man gedood is en hij zou daarna zelfmoord hebben gepleegd. Maar Flanagan gelooft dit verhaal niet. Ja, haar vriendin had net te horen gekregen dat haar kanker helemaal uitgezaaid was en ja haar man was gediagnosticeerd met Alzheimer. Maar ze hadden nog plannen voor de nabije toekomst, waar ze samen naar uitkeken. Flanagan trekt wederom haar eigen plan om dit verder uit te zoeken.

De schrijfstijl van de auteur is heel beschrijvend, waardoor het verhaal erg beeldend wordt voor de lezer. Hij zorgt voor veel verdieping in het verhaal en besteedt veel aandacht aan zijn personages. Dit boek is met recht een psychologische thriller.

De rol van Flanagan vond ik af en toe net wat té overdreven. Het is mooi om te lezen met hoeveel gevoel ze aan de zaak van Ciaran – toen en nu – bezig is, maar het is wel wat grensoverschrijdend en soms zelfs irritant. Stuart Neville legt daar ook flink de nadruk op. Het voelde op sommige momenten onnatuurlijk aan, maar ze wordt wel consequent neergezet.

Een ander personage die wordt gevolgd is Daniel Rolston. Hij is de zoon van de vermoorde pleegvader en was toentertijd een vriendje van Ciaran. Hij is uit op het zuiveren van zijn vaders naam en gaat daar heel ver voor.

Het bloed kruipt is een diepgaand en meeslepend verhaal waarin de relatie tussen twee broers, en hun invloed op elkaar en hun destructieve gedrag met grote gevolgen, centraal staat. Deze psychologische thriller is een aanrader.

 

Eindoordeel ****

 

Titel: Het bloed kruipt
Auteur: Stuart Neville
Genre: Thriller
Uitgeverij: AW Bruna
Datum: september 2016
ISBN: 9789400507203
Pagina’s: 341

 


Met dit boek die ik mee aan een blogtour. Gekoppeld aan deze blogtour heeft AW Bruna een gave WINACTIE georganiseerd. Neem snel hier een kijkje en doe mee aan een leuke puzzel.

10 blogs, 10 letters. De eerste drie lezers die de goede inzending hebben ingestuurd winnen een exemplaar van Het bloed kruipt.


Alvast een stukje lezen van het boek? Dat kan! Een leesfragment is te vinden via: http://bit.ly/2bUcCGa


Zie hieronder het schema van de bloggers die meedoen:

Mads Bruijnesteijn A.W. Bruna Uitgevers 13-9
Nadine Kuiper Nadine Kuiper 14-9
Anneke van Ieperen Boekenfabriek 15-9
Karin / Patrice Perfecteburen leesclub 16-9
Judith Regeling Judith blogt solo 17-9
Malu van de Kerkhof Gewooneenboek.nl 18-9
Karin en Corina Samen lezen is leuker 19-9
Kimberley De boekentrommel 20-9
Noëlle Nass De leestrein 21-9
Judith van Pel Biebmiepje 22-9
Chantal Coffee nd cookie 23-9

 

And the winner is… Uit de boekenkast: Winactie: Griselda Molemans – Tot op het bot

And the winner is

 

tot op het bot

 

winnaar tot op het bot

Gefeliciteerd met dit boek!

Laat je me je adresgegevens weten in een privébericht? Dan stuur ik het boek zo snel mogelijk naar je toe. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt!

             Liefs Nadine

J. Sharpe – Eden ☆☆☆☆☆

eden

“Dus even resumé: ik heb blijkbaar een gat van twee jaar in mijn herinneringen. Niemand gelooft dat ik Anna ben. In mijn appartement zijn niet alleen een bak met wapens gevonden, maar ook het lichaam van mijn broertje. Getuigen hebben iemand die sprekend op mij lijkt na de moord daar zien weglopen.”

Anna komt bij in een donkere ruimte, vastgebonden aan een stoel en niet wetende wat er aan de hand is. Dan ziet ze een vrouw, iemand die precies op haar lijkt. De vrouw pakt een pistool en schiet zichzelf door haar hoofd. Het duurt dan nog dagen voordat Anna per toeval gevonden wordt door een jong stelletje, ze is meer dood dan levend.

De politie ondervraagt Anna, maar ze kan zich niks anders herinneren dan die vrouw. Maar de politie heeft geen vrouw of bloedspoor gevonden. Alleen Anna was aanwezig in dat donkere hol. De grootste schok volgt als Anna ontdekt dat het twee jaar later is dan zij zelf denkt. Waar was zij de afgelopen twee jaar? De politie gelooft niet dat Anna is wie ze zegt te zijn, want de echte Anna was twee jaar geleden ernstig ziek en daar is nu niks meer van te zien op de scans.

Als Anna weet te vluchten en op zoek gaat naar haar familie barst de hel letterlijk los. De wereld wordt aangevallen en er vinden massale moordpartijen plaats door groepjes mensen en zelfs kinderen. Anna slaat op de vlucht en weet te ontkomen aan deze eerste slachtpartij.

Anna besluit haar oudere broer te gaan zoeken en moet daarvoor heel wat kilometers lopen. Onderweg wordt ze een paar keer aangesproken en een Dwaling genoemd. Beetje bij beetje openbaart zich een schokkend feit. Engelen hebben de aarde overgenomen en zijn gekomen om de mensen uit te roeien. De engel in Anna heeft haar bewustzijn niet over kunnen nemen, maar kan Anna dit vol blijven houden? Een strijd tussen goed en kwaad kan het einde van de mensheid betekenen en Anna is een van de personen die het verschil kan maken.

“Het was op dat moment dat ik doorkreeg hoe verraderlijk het plan van God was en hoe hopeloos verloren de mensheid was. Had Hij afschuwelijke wezens gestuurd, gedrochten die meteen herkend zouden worden, dan was er misschien nog tegen te vechten, maar de helpers van God hadden menselijke omhulsels. Het was onmogelijk om te zeggen wie mens of engel was.”

J. Sharpe – pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986) – begon met schrijven toen hij acht jaar was. Hij staat erom bekend verschillende genres met elkaar te mixen. Zijn vorige boek Gebroken geheugen was genomineerd voor de Harland Awards Romanprijs 2016, voor het beste boek van het afgelopen jaar, waar het naast de nominatie tevens een eervolle vermelding kreeg voor buitengewone originaliteit. De thrillers van Sharpe bevatten vaak zowel horror, scifi als fantasy elementen.

Eden is een apocalyptische thriller vol met actie. Dit boek begint gelijk op volle snelheid en de rest van het boek gaat zo door. Net als de personages in het boek tasten wij als lezer ook volledig in het duister over wat er aan de hand is. De vijand is lang onbekend en niemand is nog te vertrouwen. Maar Anna ontdekt het ‘hoe’ al sneller dan anderen, alleen het ‘waarom’ duurt langer. De religieuze insteek heeft de auteur geweldig bedacht. Het idee van engelen die het bewustzijn van mensen overnemen past het verhaal helemaal.

Vorig jaar heb ik Gebroken geheugen al gelezen en gerecenseerd en was toen erg onder de indruk van de schrijfstijl van de auteur. Reikhalzend keek ik uit naar Eden. En ook dit boek heeft me weer weten te pakken. Het is al een aantal dagen geleden dat ik het boek heb uitgelezen, maar het verhaal dendert nog steeds regelmatig door mijn hoofd, zo goed vond ik het.

Eden heeft alle ingrediënten in zich voor een goed en pakkend verhaal; het is spannend, heeft vaart, is onvoorspelbaar, bevat originele plotwendingen, heeft diepgang en aansprekende personages. En er zit een moraal in het verhaal die mij ook erg aanspreekt; we maken uiteindelijk zelf onze keuzes. Kortom J. Sharpe heeft het ‘m weer geflikt, wat een talent! Ga dit boek lezen!

 

Eindoordeel *****

 

Titel: Eden
Auteur: J. Sharpe
Genre: Thriller
Uitgeverij: Zilverspoor
Datum: augustus 2016
ISBN: 9789463080521
Pagina’s: 309

Alexandra Oliva – De laatste deelnemer ☆☆☆☆

de laatste deelnemer

 

“Iedereen kan breken, denkt de editor. Dat is tenslotte het hele idee achter het programma: de deelnemers breken. Hoewel de twaalf mensen die het strijdtoneel hebben betreden te horen hebben gekregen dat het allemaal draait om overleven. Dat het een wedstrijd is.”

Er zijn twaalf kandidaten geselecteerd om mee te doen aan een nieuw survival-realityprogramma op tv. In een beboste omgeving krijgen ze te maken met individuele en team opdrachten. Doel is zo snel mogelijk het volgende punt bereiken. Onderweg krijgen ze aanwijzingen en uitdagingen die variëren qua moeilijkheidsgraad en ondertussen hebben ze maar het minimale aan uitrusting en eten en drinken. Fysieke en mentale uitputting lijken onvermijdelijk, maar de kandidaten krijgen gelukkig de kans om te stoppen, het enige wat daarvoor nodig is is het opzeggen van een vooraf ingestudeerd zinnetje.

Het zijn twaalf totaal verschillende deelnemers die allen een catchy naam krijgen voor het programma wat iets zegt over hun dagelijks werk. De programmamakers hebben als doel hét nieuwe tv programma te maken en willen daar heel ver voor gaan.

Zoo is een van de kandidaten en een van de weinige vrouwen. Zij heeft zich heel bewust voor dit avontuurlijke programma opgegeven om nog eenmaal iets uitdagends te doen, voordat ze met haar man aan kinderen wil beginnen. Een paar dagen na de start van de opnames is zij erg ziek geworden en heeft daar een aardige fysieke klap van gekregen, maar ze heeft zichzelf weer herpakt en gaat vastberaden verder.

Zoo is nu al heel wat dagen aan een solo opdracht bezig en loopt door verlaten dorpjes. Ze is al die tijd geen medekandidaat meer tegengekomen. Alles wat ze onderweg tegenkomt ziet er levensecht uit, van het dier wat haar aanvalt tot de poppen die voor dode mensen moeten doorgaan.

Als Zoo een tienerjongen tegen het lijf loopt gaat ze er vanuit dat hij een camerajongen is die haar in de gaten moet houden. Ze tolereert zijn aanwezigheid, maar trekt haar eigen plan. Hij komt met een verhaal wat ze niet serieus neemt. Maar naarmate de dagen vorderen en het straatbeeld gruwelijker wordt kan Zoo het verhaal van de jongen steeds minder goed negeren.

Alexandra Oliva is een Amerikaanse auteur. Ze studeerde aan Yale en werkte bij Prospect Park Zoo, net als haar hoofdpersoon. Ook heeft ze meerdere survivalcursussen gevolgd, waaronder de cursus aan de beroemde Boulder Outdoor Survival School. De laatste deelnemer is haar debuut.

We volgen in dit boek twee verhaallijnen. In het ene draadje wordt beschreven hoe de crew te werk gaat met het filmen en editen van het programma. We maken kennis met de hele groep. Alexandra Oliva schetst de verschillende karakters goed en geeft ons een kijkje in de onderlinge reacties en relaties.

In het andere draadje volgen we Zoo. Er wordt even kort teruggeblikt naar haar verleden en motivatie om mee te doen. Ze is nu al dagen bezig met haar solo opdracht als wij als lezer instappen in het verhaal.

Deze twee verhaallijnen worden een paar keer afgewisseld door korte passages waarin we online reacties van kijkers te lezen krijgen. In eerste instantie kon ik daar de meerwaarde niet van inzien, maar Alexandra Oliva heeft aan het einde nog een verrassende wending geschreven, waardoor die online reacties meer binnen het verhaal passen.

De laatste deelnemer is heel makkelijk en snel te lezen. De auteur gebruikt duidelijke en simpele taal en de hoofdstukken zijn kort en bondig. Het verhaal van Zoo wordt vanuit de ik-vorm beschreven. Dit boek heeft de stempel ‘literaire thriller’ gekregen, maar dat is wat mij betreft niet terecht. Een beetje spanning komt pas in de tweede helft van het boek, waardoor het nog wel een thriller genoemd zou kunnen worden, maar ‘avontuurlijke roman’ dekt de lading beter.

Het is vooral de vraag “Wat is er gebeurd?” die continue tijdens het lezen in je hoofd ronddoolt. De auteur wacht gelukkig lekker lang met het onthullen hiervan.

 

Eindoordeel ****

 

Titel: De laatste deelnemer
Auteur: Alexandra Oliva
Genre: Thriller
Uitgeverij: Ambo | Anthos
Datum: augustus 2016
ISBN: 9789026332364
Pagina’s: 397

M.J. Arlidge – Pluk een roos ☆☆☆☆

9200000057347430

 

“Maar niemand kon haar horen. En toen Ruby weer op het bed lag, wist ze dat zij in de hel verbleef, niet hij.”

Ruby wordt wakker na een nachtje stappen en denkt in haar eigen bed te liggen, maar niets is minder waar. Ze bevindt zich in een vreemd bed in een koele en donkere kelder. Ze heeft geen herinneringen aan hoe ze daar gekomen is. Haar ontvoerder laat al snel van zich horen en behandelt haar op een vreemde manier en noemt haar bij een andere naam.

Sinds haar ontvoering was ze bang geweest dat ze de slavin van haar ontvoerder zou worden. Nu wist ze dat ze zijn volgende dodelijke slachtoffer zou zijn.”

Inspecteur Helen Grace wordt bij een plaats delict geroepen. Op het strand, in een greppel, is het lichaam gevonden van een jonge meid die al enige tijd is overleden. Het is duidelijk dat er sprake is van een moord en ook dat het niet de bedoeling was dat het lichaam gevonden zou worden. De familie van het slachtoffer was in de veronderstelling dat ze nog leefde, omdat er nog steeds berichtjes uit haar naam op social media geplaatst werden.

Helen en haar collega’s ontdekken tijdens hun onderzoek een verband met andere vermissingen. Ook Ruby’s naam komt voorbij. Ze hebben al snel door dat ze met een heel ziek persoon te maken hebben en dat de tijd dringt.

Helen heeft niet alleen de moorden op haar bordje liggen. Hoofdinspecteur Ceri Harwood maakt het haar heel erg moeilijk, haar gedrag jegens Helen lijkt steeds meer op een persoonlijke vendetta. Als Helen Ceri om hulp vraagt bij het helpen vinden van haar neef Robert krijgt ze een harde nee te horen. Als Helen besluit om achter de rug van Ceri om te handelen en via via politiegegevens te bemachtigen loopt het uit de hand. Ceri komt erachter en gebruikt dit tegen Helen.

De moordenaar wordt ondertussen steeds onrustiger en is niet tevreden. Hij heeft al weer een volgend slachtoffer op het oog, maar het net rondom hem sluit zich steeds meer en dat weet hij.

M.J. (Matthew) Arlidge (1974) is een Engelse auteur. Hij schrijft al vijftien jaar voor verschillende Britse crimeseries. Iene miene mutte was zijn thrillerdebuut en is tevens het eerste deel van de Helen Grace-serie. Piep zei de muis was het vervolg en nu is dus zojuist het derde deel verschenen – Pluk een roos.

De auteur heeft een hele prettige schrijfstijl voor het genre. Er is sprake van een goede opbouw en afwerking, er zijn spannende wendingen, het verhaal is vaak niet voorspelbaar, de hoofdstukken maken vloeiende overgangen en er wordt veel aandacht besteed aan personages.

Het enige wat mij enigszins tegenviel zijn de personele veranderingen binnen het team. De auteur heeft aan opschoning gedaan en een aantal personages (naar de achtergrond) laten verdwijnen en er nieuwe teamleden voor teruggeplaatst. Hier is wel een duidelijke motivatie voor in het boek, maar in een serie vind ik het juist een pre dat je meegroeit met de personages en daar moet voor een gedeelte weer opnieuw mee begonnen worden. Buiten dat heb ik gewoon weer enorm genoten van dit boek.

M.J. Arlidge is meester in het creëren van de juiste sfeer en spanningsboog tijdens het lezen van zijn thrillers. In zijn boeken wordt een zoektocht beschreven naar een seriemoordenaar. In Pluk een roos wordt de spanning weer subliem opgebouwd en als lezer wordt je getriggerd om mee te denken, zonder dat het voorspelbaar is. Van het begin tot het einde is het een heerlijke thriller.

 

Eindoordeel ****

 

Titel: Pluk een roos (Helen Grace #3)
Auteur: M.J. Arlidge
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
Datum: juni 2016
ISBN: 9789022577172
Pagina’s: 397