Simo Hiltunen – In wolfskleren ☆☆☆☆☆

 

“Lauri was altijd bang geweest dat zijn onverklaarbare angsten en catastrofale fantasieën een teken waren van het feit dat hij andere mensen en hun potentiële slechtheid schuwde, omdat hij op de hoogte was van het bestaan daarvan. En hij was op de hoogte daarvan omdat hij die slechtheid zelf ook in zich droeg. Lauri Kivi voldeed aan alle voorwaarden om zich tot de grootste sadist te ontwikkelen die er op twee benen rondliep.”

Lauri Kivi werkt als misdaadjournalist voor een Fins dagblad. In Helsinki en omgeving is er de laatste tijd een toename van gezinsmoorden, waarbij de vader de dader lijkt te zijn. Lauri is zelf vader, maar heeft zijn gezin verlaten toen zijn dochter nog heel klein was. Zij weet niet beter dan dat haar vader dood is.

Het nieuwste gezinsdrama is er een waarbij de vader een politieagent was. Een drama wat extra  gevoelig ligt door zijn beroep. Lauri is van plan dieper op dit onderwerp in te gaan en er een aantal artikelen aan te wijden.

Getekend door een heftige jeugd vol lichamelijk en geestelijke mishandelingen worstelt Lauri nog steeds met de gevolgen hiervan. Zijn vader tiranniseerde het gezin, wat na een paar borrels steevast eindigde in in elkaar geslagen worden. Zijn broer wist het gezin te ontvluchten en Lauri heeft nooit meer wat van hem gehoord.

Via zijn oma hoort Lauri dat zijn vader aan het dementeren is. Zij verzoekt hem om zijn vader nog eens te bezoeken, voordat het te laat is. Met enorme tegenzin en een hart vol haat besluit hij zijn vader te bezoeken in het tehuis. Terwijl hij daar toch in de omgeving is kan hij ook mooi een aantal nabestaanden spreken van gezinsmoordenaars voor zijn artikelen.

Wat Lauri vooral ontdekt bij de nabestaanden is ongeloof. Ongeloof dat de vaders hun gezin vermoord hebben. Lauri duikt steeds dieper in de zaken tot grote irritatie van de politie. Hij ontdekt dat niet alles is zoals het op het eerste gezicht lijkt. Maar ondertussen komt de verdenking steeds meer op Lauri zelf te liggen. Hij moet niet alleen zijn onschuld aantonen, maar moet ook vechten tegen de schimmen uit zijn eigen verleden en heden. En dat is niet zonder gevaar voor hemzelf en zijn naasten.

Simo Hiltunen (1977) is een Finse journalist en producent. In wolfskleren is zijn thrillerdebuut.

Vanaf de eerste bladzijde begint het verhaal al spannend. De toon wordt hiermee gezet en nog belangrijker is dat de auteur dit de rest van het verhaal goed weet voort te zetten. Lauri is een geweldig beschreven personage. Vaak vol bewondering, maar soms ook vol walging las ik zijn belevingen.

In wolfskleren is niet alleen een thriller met een moordenaar en de jacht die volgt. Nee, het is zoveel meer. Dit boek gaat ook over invloeden van ouders en opvoeding en ouder worden en bevat daarmee zoveel psychologische lagen. Simo Hiltunen neemt ons mee in het verleden van een aantal personen. Ik was enorm onder de indruk van vooral juist die hoofdstukken.

Zo enorm aangrijpend en geloofwaardig zijn de scènes waarin de interacties tussen ouder en kind beschreven worden. We lezen veelvuldig over fysieke en mentale mishandelingen. Ik kreeg af en toe een brok in mijn keel. Het geeft het boek zoveel meer lading en diepgang mee, ook om te begrijpen waarom iemand handelt zoals hij doet en wat voor een impact het heeft als iemand volwassen wordt en zelf voor keuzes staat.

In het boek komen regelmatig feitjes en weetjes over wolven of verwijzingen naar dit dier voorbij. Er is één quote die mij enorm aansprak en die ik graag met jullie wil delen, want het is een wijze les:

“De jongen zit in de tipi van de stamoudste  en vertelt dat hij het gevoel heeft dat er binnen in hem twee wolven zijn. Een ervan is goed en neemt rechtvaardige besluiten. Deze witte wolf probeert de jongen mee te nemen naar het geluk. Maar de zwarte wolf probeert hem te verleiden tot slechte daden. Het lokt hem met welvaart, onverdiende eer en nog veel slechtere dingen. “Wat moet ik doen?” vraagt de jongen. De stamoudste kijkt hem in de ogen en zegt dat in ieder van ons een goede en een slechte wolf leeft. Dat is natuurlijk en er is niets tegen te doen. “Maar welke van de twee wint dan?” vraagt de jongen. De stamoudste is even stil en antwoordt dan rustig: “Degene die je te eten geeft.”

Dit boek is dus een debuut, maar dat is nergens aan te merken. Wat heeft Simo Hiltunen een spannend en meeslepend boek geschreven. Werkelijk waar iedere bladzijde is een genot om te lezen. Dit zijn thrillers zoals ze horen te zijn. In wolfskleren kan zich tot de top van beste thrillers van 2016 rekenen.


Eindoordeel ☆☆☆☆☆


Titel: In wolfskleren
Auteur: Simo Hiltunen
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
Datum: oktober 2016
ISBN: 9789022569412
Pagina’s: 470

Stephenie Meyer – De Chemicus ☆☆☆☆

 

“Het was vreemd hoe weinig moeite ze er tegenwoordig mee had om mensen te doden, hoe bevredigend ze het vond. Ze was bloeddorstig geworden, wat ironisch was, als je alles in ogenschouw nam. In de zes jaar dat ze bij hen in de leer was geweest, was het hun absoluut niet gelukt haar te breken en te veranderen in iemand die van haar werk genoot. Maar drie jaar van voor hen op de vlucht zijn had een hele hoop dingen veranderd.”

Ze heeft jaren voor een geheime dienst gewerkt die zo geheim was dat er zelfs geen naam voor was. Haar bijnaam was De Chemicus door haar kennis en kunde en ze was een expert in martelen en informatie verkrijgen. Nadat de enige persoon die ze vertrouwde – haar mentor – vermoord werd is ze op de vlucht geslagen. Diezelfde geheime dienst wil haar ook dood hebben en nu is ze al drie jaar voor hen op de vlucht.

Sindsdien verandert ze regelmatig van plek en van naam. Haar hele dag bestaat uit routines om zichzelf zo veilig mogelijk te houden. De plekken waar ze verblijft bestaan uit dodelijke boobytraps. Het is de geheime dienst een aantal keren gelukt haar te vinden, maar dit hebben zij met de dood moeten bekopen.

Dan ontvangt ze een mail van een vroegere collega. In de mail staat een aanbod die bijna te mooi lijkt om waar te zijn. In ruil voor nog één opdracht zullen ze haar voortaan met rust laten en zal vluchten verleden tijd zijn. Ze moet iemand vinden en verhoren die binnen drie weken van plan is een biologisch massavernietigingswapen te gebruiken, waarbij miljoenen doden zullen vallen.

“Ze probeerde zich voor te stellen dat ze weer in een bed zou slapen. Dat ze niet de hele tijd een apotheek aan gifstoffen op haar lichaam zou dragen. Dat ze elke dag dezelfde naam zou gebruiken. Dat ze contact zou leggen met andere mensen zonder dat er dodelijke slachtoffers zouden vallen.”

Ze weet dat deze missie allerlei levensgevaarlijke risico’s met zich meebrengt en dat de geheime dienst de belofte waarschijnlijk niet eens nakomt, maar ze neemt de opdracht aan. Al is er maar een kleine kans om niet meer op de vlucht te hoeven zijn…op een uitweg.

De opdracht brengt haar op het pad van twee broers met tegengestelde karakters. De ene is een professional, de ander een groentje. Maar ze hebben elkaar hard nodig om het er levend vanaf te brengen.

Stephenie Meyer is een Amerikaanse auteur. Ze werd een wereldwijde bestsellerauteur met haar Twilight-saga. Van haar boeken werden wereldwijd meer dan 165 miljoen exemplaren verkocht en ze werden allemaal succesvol verfilmd. De Chemicus is haar eerste thriller. De auteur is zelf gefascineerd door personages als Jason Bourne en Aaron Cross. Zelf wilde ze ook een boek schrijven met een actieheld met als grootste wapen hersens.

Iedereen die van lezen houdt zal wel eens van de naam Stephenie Meyer gehoord hebben. Haar Twilight boeken zijn zo enorm populair (geweest), helemaal nadat de films verschenen zijn. Ik was aangenaam verrast en ook in een klap nieuwsgierig toen ik las dat deze auteur nu met een thriller zou komen. Uitgever Maaike le Noble kondigde dit boek al met veel enthousiasme aan op social media, dus hier moest en zou ik een recensie van schrijven. De grote vraag was gelijk: “Kan Stephenie Meyer ook thrillers schrijven?”

De Chemicus is een vlot en actierijk verhaal met maar weinig personages. Leuk om te lezen over al die technische en chemische hoogstandjes waar de karakters gebruik van maken. Het is niet aan een stuk spannend, maar er gebeurt wel veel. Naast de actiescènes besteedt de auteur veel aandacht aan het beschrijven van voornamelijk haar vrouwelijke hoofdpersonage.

Zij – De Chemicus – is erg slim, maar sociaal nogal onhandig. Daniël is één van de twee broers en haalt haar menselijke kant naar boven, maar daarvoor moet ze wel uit haar comfortzone raken. Dit is een hele leuke verhaallijn, hoe de liefde tussen deze twee opbloeit. In dit boek is ook een grote rol weggelegd voor waakhonden. Stephenie Meyer heeft voor een hoofdrol gezorgd voor deze dieren wat het verhaal extra spanning geeft. Erg leuk bedacht.

De Chemicus is een geweldige spionagethriller. En wat betreft mijn vraag eerder in deze recensie… “Ja, volmondig ja.”: is mijn antwoord. Stephenie Meyer kan ook thrillers schrijven. Ik heb het boek in één ruk en met heel veel plezier uitgelezen.

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: De Chemicus
Auteur: Stephenie Meyer
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
Datum: november 2016
ISBN: 9789022579824
Pagina’s: 526

Ule Hansen – Negendoder ☆☆☆☆

“Ze had het verprutst. Ze was in paniek geraakt. Ze had de controle verloren. Ze had niet naar Lutz geluisterd, die haar had bijgebracht om haar gevoel te beheersen, in plaats van er het slachtoffer van te zijn. Angst was een gevoel. Meer niet. Geen almachtige God, geen militaire bevelhebber, geen automatisch programma, alleen maar gevoel.”

Emma Carow werkt als profiler bij de politie van Berlijn. In een verlaten pand worden drie lichamen gevonden. De lijken zijn volledig ingepakt in duct tape en zijn bovenin steigers opgehangen. Niet alleen de recherche onderzoekt de zaak, ook Emma en haar collega’s van Operationele Misdaadanalyse – profilers in de volksmond – worden gevraagd mee te denken.

Binnen het team van Emma heerst onrust. Hun teamleider zal binnenkort met zwangerschapsverlof gaan, waardoor haar functie tijdelijk vrijkomt. Emma vind het bijna vanzelfsprekend dat zij deze functie krijgt, maar daar is lang niet iedereen het mee eens. Als er een nieuwe collega geintroduceerd wordt in het team is Emma dan ook furieus. Emma en haar nieuwe collega barsten los in een strijd om de functie van teamleider.

Wat nog niemand binnen de politie weet is dat Emma een aantal jaren geleden verkracht is. Drie dagen lang is ze door de dader vastgebonden op een bed en meerdere keren per dag misbruikt. De dader is opgepakt en heeft daarvoor in de gevangenis gezeten, maar is inmiddels al weer vrij. Hij heeft de publiciteit opgezocht met een boek over zijn leven en beweert veranderd te zijn.

Emma kan het verleden maar moeilijk loslaten en blijft verbitterd. Ze gelooft er niks van dat haar verkrachter een goed mens is geworden. Helemaal vervelend vindt ze het dat hij ook weer contact met haar zoekt en zelfs zijn boek naar haar heeft opgestuurd. Emma zint nog steeds op wraak.

De concurrentie op het werk neemt steeds heftigere vormen aan. En er worden meer lichamen gevonden die op dezelfde manier geënsceneerd zijn. Emma kan op steeds minder symphatie van haar collega’s rekenen en ook het profiel wat voor haar steeds meer vorm krijgt vindt geen gehoor bij haar collega’s. Emma komt dichter en dichterbij de motieven en schuilplek van de moordenaar en dat blijft niet onopgemerkt. Emma zal weer moet vechten voor haar leven.

“Hij maakt alles kapot. Ik kan er niet mee overweg. Het werkt op mijn brein. Als een hersentumor, begrijp je? Ik zie het niet scherp meer, ik denk niet scherp, ik doe dingen die ik niet zou moeten doen. Ik geloof dat ik niet meer in staat ben om als politievrouw te functioneren.”

Ule Hansen is het pseudoniem van het Berlijnse schrijversduo Astrid Ule (Duits) en Erik Hansen (Amerikaans). Eerder werkten ze samen aan het schrijven van scenario’s. Negendoder is hun thrillerdebuut en het eerste deel van een serie met profiler Emma Carow.

De afgelopen jaren zijn er een aantal auteurs uit Duitsland met zeer goede (lees spannende en soms zelfs gruwelijke) thrillers gekomen. Precies mijn smaak. Een aantal van die toppers zijn voor mij Sebastian Fitzek en Wulf Dorn, maar er zijn er meer. Toen ik las dat er een nieuw schrijverskoppel uit dit land ging debuteren was mijn nieuwsgierigheid gelijk gewekt. Er zijn heel veel thrillerliefhebbers die zweren bij Scandinavisch werk, ik word enthousiast van thrillers uit Duitsland.

Wat mij tijdens het lezen van Negendoder al snel opviel was de schrijfstijl, de manier waarop dit verhaal gebracht werd. Er zijn moorden gepleegd en vervolgens bestaat een groot deel van het verhaal uit een uiteenzetting van de (technische) handelingen van de politie en profilers en hoe hun onderzoek tot stand komt. Dit is interessant, zeker voor een beginnend thrillerlezer, maar toch ook wel vrij droge kost. Ook is Ule Hansen uitgebreid in het beschrijven van de straten en wijken van Berlijn. Iets wat voor mij nooit een toegevoegde waarde heeft voor het verhaal.

Maar…Negendoder bestaat uiteindelijk gelukkig uit veel meer dan alleen droge kost. Naarmate het verhaal vorderde vond ik het steeds gaver worden. Het verhaal bestaat uit meerdere verhaallijnen. Een van de hoofdpersonages – Emma Carow – is een beschadigde vrouw en met momenten zelfdestructieve vrouw die nu ook weer veel voor haar kiezen krijgt. Haar worsteling met deze ongewenste gebeurtenissen wordt goed weergegeven. Ook is er ruimte voor romantiek in het boek, ware het niet dat dit ook weer veel complicaties met zich meebrengt. Emma Carow is een bijzonder personage.

De ontknoping van Negendoder is erg goed. Alles komt daar knap bij elkaar. Dit verhaal is niet spannend in de zin van nagelbijtend en puntje van je stoel, maar vooral van psychologische aard. Het einde brengt nog een super mindfuck voor Emma Carow met zich mee, waar in een volgend deel natuurlijk weer verder vervolg aan gegeven zal worden. Een andere Duitse thriller dan gewend en verwacht voor mij, maar niettemin een die me prima bevallen is.

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: Negendoder
Serie: Emma Carow # 1
Auteur: Ule Hansen
Genre: Thriller
Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
Datum: oktober 2016
ISBN: 9789024573356
Pagina’s: 460

Justin Cronin – De oversteek ☆☆☆☆

de-oversteek

 “Lacey, alsjeblieft! Ik weet niet wat ik moet doen! Zeg me wat ik moet doen! Dat komt wel, Amy, als het eenmaal zover is. Dan zul je weten wat je in je hebt. Dan zul je weten hoe je hen moet bevrijden, zodat ze hun laatste oversteek kunnen maken.”

Dr Lear is in een vergevorderd stadium met zijn onderzoek – het Noach-project – naar een virus wat van mensen een soort van vampier maakt. In het diepste geheim experimenteert hij – met toestemming van de overheid – op mannen die door de maatschappij al zijn afgeserveerd, omdat het zware criminelen zijn. Hij injecteert ze met een virus wat ze muteert tot gevaarlijke wezens – ook wel viralen  genoemd – met indrukwekkende fysieke krachten en ervoor zorgt dat ze lang kunnen leven. Maar er gaat nog veel mis. Het is de bedoeling de viralen uiteindelijk als wapen in te zetten, maar dan moet er eerst controle mogelijk zijn.

Om het onderzoek te perfectioneren zoekt de professor een kind om met het virus te injecteren. Hij heeft zijn pijlen op Amy gericht, een meisje wat door haar moeder bij de nonnen is achtergelaten, zij zal door niemand gemist worden. Amy wordt ontvoerd en naar dr Lear gebracht waar zij het virus ingespoten krijgt. Maar Amy is anders…

Als de twaalf testpersonen weten uit te breken barst de hel op aarde los. De viralen verslinden iedereen die ze op hun weg tegenkomen en het virus verspreidt zich razendsnel. Amy weet te vluchten met de hulp van een agent die Lear niet vertrouwt en neemt haar onder zijn hoede.

Bijna honderd jaar later is de wereld zoals we deze kennen veranderd. Na de uitbraak van de viralen zijn er nog maar weinig mensen levend. Her en der zijn er koloniën ontstaan, die vaak niets van het bestaan van elkaar afweten.

In een beschermde kolonie in de buurt van Los Angeles wonen zo’n honderd mensen. Bijna iedereen die nu nog leeft is daar beschermd opgegroeid en weten bijna niks van de wereld van voor de uitbraak. Zij worden van kinds af aan klaargestoomd om de kolonie te beschermen tegen de viralen die ’s nachts jagen. Wat nog weinigen weten is dat de accu’s na zoveel jaren opraken, waardoor de lichten uiteindelijk niet meer kunnen branden. Viralen kunnen niet tegen (dag)licht en hebben straks dan vrij spel om aan te kunnen vallen.

Peter Jaxon is samen met zijn ouders en oudere broer Theo opgegroeid in de kolonie. Zijn familie hoort bij één van de eersten die de kolonie opgericht hebben, wat verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Tijdens een van de ritten naar buiten komt Peter een jong meisje tegen die hem beschermt tegen een aanval van de viralen. Hij weet te vluchten en komt heelhuids terug in de kolonie. Hij rept met geen woord over het meisje, maar krijgt haar niet uit zijn gedachten.

Dan staat ineens hetzelfde meisje gewond aan de poort van de kolonie. Men weet zich bijna geen raad met het meisje, die Amy blijkt te heten. Haar komst is het begin van een reeks van een aantal gebeurtenissen met dodelijke afloop. Amy vlucht samen met Peter en zijn vrienden weg en beginnen aan een gevaarlijke zoektocht naar een remedie tegen het virus. Zij zullen toch niet de enige nog levenden mensen zijn? Hun doel is teruggaan naar de oorsprong, terug naar Colorado, waar het leger ooit met het experiment is begonnen. Het lot van de overgebleven mensen ligt in de handen van Amy en Peter.

“Het leek alsof ze deel uitmaakte van twee werelden, een die hij kon zien en een die hij niet kon zien. En in die andere, verborgen wereld lag de betekenis van hun reis.”

Justin Cronin (1962) is een Amerikaanse auteur. Zijn internationale doorbraak kwam in 2010 na de publicatie van De oversteek, het eerste deel van een trilogie rond een post-apocalyptische vampier. Dit boek schreef hij op verzoek van zijn dochter, die een boek met een klein meisje in de hoofdrol wilde. Deel twee – De Twaalf – is in 2012 verschenen en in januari van 2017 zal het slotstuk van de trilogie uitkomen – De stad van spiegels. De filmrechten van de trilogie zijn verkocht aan Fox 2000.

Dit boek is groots, niet alleen in letterlijke zin, maar ook in de manier waarop het verhaal gebracht wordt. Het is een dikke pil van 994 bladzijdes die je voor je kiezen krijgt, maar het is zo boeiend en aantrekkelijk dat dit me geen moment gestoord heeft.

De oversteek bestaat uit heel veel personages en veel verhaallijnen. Je moet er goed je hoofd bijhouden en zelfs pen en papier gebruiken zal je niet misstaan, want er komt veel informatie tijdens het lezen op je af. De hoofdpersonages worden geweldig neergezet en ook wordt er veel aandacht besteed aan onderlinge verhoudingen en ontwikkelingen. In dit boek zijn er zoveel gave plotwendingen dat het gewoonweg genieten is.

Justin Cronin is een zeer goede schrijver. Dit boek bevat spanning, actie, drama, romantiek en het bovennatuurlijk wordt ook niet geschuwd. De personages worden zeer levendig beschreven. De auteur geeft in dit boek zo’n originele draai aan de definitie van vampiers, dat dit boek zich gelijk onderscheidt van alle andere verhalen met dit thema. Kwaad en goed is niet zwart wit in dit verhaal. Er zijn viralen met een geweten en er zijn mensen zonder geweten. De auteur speelt hier heel goed mee.

Er valt zoveel te vertellen over dit boek, maar dan zou ik teveel verraden. Als je enigszins van origineel en spannend houdt en ervan houdt om buiten betreden paden te lezen, dan is Oversteek een boek wat je gelezen moet hebben.

De oversteek is thriller, horror, fantasy en roman in één. Dit verhaal bevat zoveel lagen en ze zijn allemaal perfect met elkaar verweven en verwerkt tot een kloppend totaalplaatje. Dit boek is een overtuigend en meeslepend geheel. Het eerste deel van deze trilogie is alvast een topverhaal!

 

Eindoordeel ****


Titel: De oversteek
Serie: De oversteek #1
Auteur: Justin Cronin
Genre: Thriller
Uitgeverij: Cargo
Datum: mei 2010
ISBN: 9789023457060
Pagina’s: 994


Met dank aan uitgeverij Cargo voor het digitale recensie-exemplaar. Binnenkort verschijnen op mijn blog ook de recensies van De Twaalf en De stad van spiegels.


Doe jij ook mee aan de #readingchallenge? Lees deel 1 en 2 dit jaar nog, om vervolgens het laatste deel in januari te kunnen lezen.

Rudy Soetewey – Terecht ☆☆☆

terecht

 

“Pas op de laatste seconde van het filmpje veranderde er iets aan het beeld. Onderaan verschenen ineens witte letters. Hoofdletters. Het filmpje stopte, maar de letters bleven zichtbaar. Ik vloekte toen ik de boodschap las. GA HIER VOORAL NIET MEE NAAR DE POLITIE.”

Matthias De Wolf is een alleenstaande man en werkt als journalist. Als hij zijn brievenbus leegt vindt hij daarin een envelop met een usb-stick. Met tegenzin besluit hij te kijken wat er op die stick staat en krijgt dan een kort, maar onheilspellend filmpje met een boodschap te zien. De man op het filmpje wordt duidelijk gevangen gehouden. De tekst aan het einde is duidelijk, hij mag er pertinent niet mee naar de politie.

Matthias snapt niet waarom hij dit filmpje heeft gekregen en heeft al helemaal geen zin  om diegene zijn zin te geven en besluit er toch mee naar de politie te gaan. Als blijkt dat de man op het filmpje dood is wordt er een klein team op onderzoek uitgestuurd. Ook Matthias wordt grondig ondervraagd.

“U WAS GEWAARSCHUWD. DIT HEBT U OP UW GEWETEN. GA HIERMEE NAAR DE POLITIE EN ER VALLEN NOG DODEN. DOE UW EIGEN ONDERZOEK!”

Al snel blijkt de man op het filmpje een multimiljardair te zijn geweest. De dader blijft toenadering zoeken tot Matthias door middel van poststukken en maakt zijn wens steeds duidelijker. Als hij benaderd wordt door een priester die de dader op de biechtstoel heeft gehad, wordt Matthias meer en meer betrokken bij de zaak dan hem lief is. Zonder dat hij erom gevraagd heeft ligt het lot van volgende slachtoffers in zijn handen.

Rudy Soetewey (1955) is een Belgische auteur. Hij heeft altijd in het onderwijs gewerkt. Zijn eerste boek – Bedrieglijke eenvoud – werd in 1992 uitgegeven. Voor zijn thrillers heeft hij meerdere nominaties ontvangen. In 2011 won hij de Hercule Poirotprijs en in 2013 werd hij de winnaar van de Diamanten Kogel.

De naam van de auteur heb ik al vaker op social media voorbij zien komen, maar Terecht is het eerste boek van ik van hem heb gelezen. Het vorige boek met Matthias De Wolf in de hoofdrol – Bewijs het maar – heb ik dus ook niet gelezen, maar Rudy Soetewey verwijst wel regelmatig naar dit boek in het verhaal.

Terecht begint veelbelovend. Ik hou ervan als een verhaal start met een spannende ontwikkeling, in dit geval de usb-stick met een dreigende boodschap. Mijn hoop was dan ook dat die spanning steeds groter zou worden, met een klassiek kat- en muisspel tussen de dader en Matthias. Maar helaas is dit enorm tegengevallen. Uiteindelijk mis ik spanning en sensatie in dit boek, wat vaak met communicerende moordenaars wel het geval kan zijn.

Het boek heeft weinig personages, wat het overzichtelijk houdt. Het persoonlijke leven Matthias De Wolf komt uitgebreid aan bod. Ik weet niet of het een gemis is dat ik het vorige boek met Matthias De Wolf niet heb gelezen. In Terecht lezen we wel regelmatig dat hij nachtmerries heeft en daarom een psychiater bezoekt, maar of dat met het vorige verhaal te maken heeft weet ik niet. In dit boek lezen we ook nog over een moeizame start van een romance.

Dat Rudy Soetewey kan schrijven staat buiten kijf. Het verhaal zit technisch goed in elkaar en de verhaallijnen zijn knap bedacht en kloppen wel. Hier en daar is het boek wat langdradig, maar het grote gemis is spanning en dat is iets wat ik toch graag bij een thriller ervaar.

 

Eindoordeel ***


Titel: Terecht
Auteur: Rudy Soetewey
Genre: Thriller
Uitgeverij: Kramat
Datum: september 2016
ISBN: 9789462420588
Pagina’s: 319


Met dank aan Thrillzone en Uitgeverij Kramat voor het recensie-exemplaar. Met dit boek heb ik meegedaan aan de allereerste Thrillzone Leesclub.

Pjotr Vreeswijk – Masterplan ☆☆☆☆

masterplan

 

“Daar lagen ze … Onderin, in het midden van de kluisvloer, lag zijn heilige graal. Het was nog altijd ongelooflijk dat de twee zwarte bolletjes ter grootte van een golfbal een dergelijke gigantische macht vertegenwoordigden.”

Polen, april 1945. Een Duitse naziwetenschapper heeft een geheim wapen (Wunderwaffen) uitgevonden en weet zijn uitvinding ternauwernood te redden uit handen van de vijand.

Heden. In het grensgebied van Soedan heeft er een vreemde explosie plaatsgevonden, waarbij naar schatting duizenden doden zijn gevallen. De gewonden hebben vreemde wonden die nog nooit eerder zo gezien zijn. Men tast in het duister over wat er gebeurd is en er wordt verder ook geen ruchtbaarheid aan gegeven.

“Er was zo weinig bekend. Wat wisten ze feitelijk? Dat het contact met een voor Europa onbeduidend stukje woestijn verloren was gegaan, was misschien niet eens zo interessant geweest. Maar het feit dat het gebied na het contactverlies potdicht zat, baarde Europa wel zorgen. Niemand kwam er meer in en nergens verschenen er berichten over in het nieuws. Vreemd. Wat werd daar stilgehouden?”

Alex De Klerck is een veertigjarige Fransman die als agent voor een geheime Europese dienst werkt. Zijn expertise is contraterrorisme. De wereld weet niets van wat er gebeurd is in Soedan. Alex en zijn collega’s Suzanne en Peter worden erop uitgestuurd om ter plekke onderzoek te doen.

Daar aangekomen merken ze al snel dat niet iedereen even blij is met hun komst. Ze zijn afhankelijk van hun lokale contactpersoon die niet altijd even betrouwbaar overkomt, maar ze hebben hem nodig, want hij kent de mensen en gebruiken. Alex en zijn team zijn duidelijk iets of iemand op het spoor, want blijken nergens veilig te zijn en moeten veel op de vlucht slaan. Een ongrijpbare vijand zit hen op de hielen. Ze moeten wel een verrader in hun midden hebben, want hoe komt de vijand anders elke keer achter hun locatie?

Ondertussen is er in Argentinië een machtsgreep gaande die niet alleen het land, maar de hele wereld op zijn kop zal zetten.

“Hij voelde de macht. Hij was zo dichtbij nu. Natuurlijk, ze zouden het langzaam brengen. Het volk, maar ook buurlanden, zouden eerst vertrouwen in de nieuwe regering moeten krijgen. Het masterplan was er eentje van jaren. Maar binnen tien jaar zou heel het continent omgetoverd zijn in hun rijk. Het Rijk … Het Vierde Rijk.”

Pjotr Vreeswijk is een Nederlandse auteur. Hij is werkzaam als politieagent binnen de eenheid Den Haag. Masterplan is zijn debuut. Zijn eigen ervaringen als politieman en zijn passie voor verre reizen hebben ervoor gezorgd dat Pjotr nu zelf een actiethriller heeft geschreven. De auteur wilde een boek schrijven dat hij zelf ook zou lezen.

Masterplan begint gelijk al met een spannende proloog die goed de toon zet voor de rest van het boek. Het verhaal is een goed geconstrueerd geheel. Er zit veel actie en snelheid in en er zijn een aantal levensgevaarlijke confrontaties. Als ervaren lezer had ik wel snel door wie er wel en niet te vertrouwen zijn en wie degenen met een dubbele agenda zijn.

Pjotr Vreeswijk brengt ons een spannend verhaal, waarin het bestaan van de wereld zoals we deze nu kennen bedreigd wordt door een aantal individuen die in navolging van Hitler en de nazi’s dat gedachtengoed willen voortzetten. Zoveel jaren geleden is er een wapen uitgevonden dat nu geperfectioneerd en klaar is om ingezet te worden. Deze insteek is leuk bedacht door de auteur.

Masterplan is een spectaculaire internationaal georiënteerde actiethriller. Er zijn niet veel Nederlandse auteurs die dit soort boeken schrijven. Pjotr Vreeswijk is een welkome en vernieuwende auteur in thrillerland, en dan ook nog eens van eigen bodem. Een aanwinst … voor mannen én voor vrouwen.

 

Eindoordeel ****


Titel: Masterplan
Auteur: Pjotr Vreeswijk
Genre: Thriller
Uitgeverij: LetterRijn
Datum: oktober 2016
ISBN: 9789491875281
Pagina’s: 352

Blake Crouch – Dark Matter ☆☆☆☆☆

dark-matter

 

“Terwijl ik gelukkig en een beetje aangeschoten in mijn keuken sta, ben ik me er niet van bewust dat alles vanavond zal eindigen. Alles wat ik ken, alles waar ik van hou.”

Jason Dessen werkt als docent op een school. Hij woont samen met zijn vrouw Daniela en hun veertienjarige zoon Charlie. Ooit was hij een veelbelovend en ambitieus natuurkundige en zij een kunstenares. Maar zij hebben uiteindelijk voor het gezinsleven gekozen toen bleek dat Daniela zwanger was. Ergens op de achtergrond is daar nog wel eens de vraag “wat als?”, maar ze zijn tevreden zoals het nu is.

Het leven van Jason neemt een bizarre wending als hij op een avond ontvoerd wordt door een gemaskerde man die hem wel heel goed lijkt te kennen. Jason wordt naar een afgelegen plek gebracht en daar bewusteloos geslagen. Als Jason wakker wordt in een onbekende kamer staat er een man bij hem die zijn naam kent en hem opvangt alsof ze bekenden van elkaar zijn. Jason snapt er helemaal niks van, want hij kent de man helemaal niet.

Naast de man zijn er nog meer mensen in het gebouw die hem een vreemd soort welkom heten. Ze zijn duidelijk blij dat hij er is, maar ze houden hem ook in de gaten en verliezen hem niet uit het oog.

Jason vertrouwt de situatie niet en weet te vluchten. Hij wil snel naar zijn vrouw en kind om weer veilig te zijn. Maar niks is wat het lijkt. Voor Jason openbaart zich een werkelijkheid die bijna niet te bevatten is, maar waar hij wel invloed op heeft gehad. Hij moet vluchten en blijven rennen voor zijn leven. Jason heeft maar één doel en dat is zijn vrouw en zoon vinden en met z’n drieën in veiligheid zijn. Maar welke prijs moet hij daarvoor betalen…

“Dit is waarschijnlijk het meest surrealistische moment dat ik heb meegemaakt sinds ik in dat laboratorium bij bewustzijn ben gekomen – nu we op bed zitten, in de logeerkamer van het appartement van de vrouw die mijn vrouw is maar ook niet, en praten over de zoon die we blijkbaar nooit hebben gehad, over het leven dat de onze niet was.”

Blake Crouch (1978) is geboren in North Carolina en studeerde Engels en Creative Writing aan de University of North Carolina.. Met Wayward Pines – Verloren maakt hij een grote stap richting bekendheid bij het grote publiek en is hij genomineerd voor de International Thriller Award 2013. Van de Wayward Pines-serie is een tv-serie gemaakt, met Matt Dillon in de hoofdrol. Dark Matter is zijn nieuwste thriller en ook deze zal verfilmd worden.

Eerder heb ik de Wayward Pines-trilogie gelezen van Blake Crouch en daar was ik erg van onder de indruk, wat een genot om te lezen. Ik wilde zijn nieuwste boek dan ook heel graag lezen om te kijken of ik dat gevoel bij deze auteur blijf houden. Daar kan ik na Dark matter volmondig ja op zeggen.

Blake Crouch schrijft meeslepend, creëert een hoop spanning en actie. Hij creëert veel vraagtekens en komt met onverwachte plotwendingen en spectaculaire scènes die zo origineel bedacht zijn. Het is zo knap bedacht allemaal. Deze auteur onderscheidt zich met zijn boeken, zo ook weer met dit verhaal.

De titel Dark matter krijgt nog eens extra lading met zich mee door de vormgeving van het boek. Zwart domineert, de snede van de pagina’s zijn ook zwart aan alle kanten, wat ziet dat er gaaf uit!

Dark matter is spannend, origineel en één grote mindfuck. De auteur past voor mij in het rijtje van auteurs met geniale verhalen.

 

Eindoordeel *****


Titel: Dark Matter
Auteur: Blake Crouch
Genre: Thriller
Uitgeverij: Karakter
Datum: september 2016
ISBN: 9789045211244
Pagina’s: 303