Frans le Fèvre – De kring ☆☆☆

de kring goede.jpg

Jacob Desmit is een bekende advocaat in het land die zich voornamelijk bezighoudt met medische zaken. Op een dag krijgt hij een telefoontje van Els Grinstra. Zij vraagt hem te helpen bij het onderzoek naar de dood van haar vader. Na een hartoperatie is hij door complicaties om het leven gekomen. Het ziekenhuis is erg terughoudend met informatie.

Jacob blijkt de vader van Els van vroeger te kennen, van Het Gilde. Het Gilde is een redelijk gesloten vereniging. Jacob was daar jeugdlid en Henk Zuurman – de vader van Els – was een van de kringleiders.

Het telefoontje van Els brengt een hoop herinneringen naar boven bij Jacob. Langzaamaan wordt duidelijk wat er met Henk is gebeurd. Voor Jacob wordt deze zaak steeds persoonlijker als iemand uit zijn verleden uit Het Gilde betrokken blijkt te zijn bij de dood van Henk.

Frans le Fèvre (1947) is geboren in Den Haag en groeide op in Scheveningen en de IJmond. Hij heeft natuurkunde en astronomie gestudeerd. Naast schrijven is de auteur ook een enthousiast amateurastronoom en schilder. Wolken zijn van waterdamp is zijn debuutroman. Nu ruim twee jaar later ziet zijn tweede roman het daglicht.

De Kring bestaat uit verschillende verhaallijnen. Wat schuingedrukt is in het boek zijn terugblikken naar het verleden. Hier volgen we de ervaringen van een groep jongeren die onderdeel zijn van Het Gilde. Zijn gaan voor een paar weken naar Frankrijk om vrijwilligerswerk te doen.

We volgen de ontluikende liefde tussen Jacob en Margriet, zijn huidige vrouw. Ook de vriendschap tussen Jacob en Hendrik komt uitgebreid aan bod en hoe zij langzaamaan toch uit elkaar groeien.

In het heden lezen we over Jacob die duidelijkheid probeert te krijgen over de dood van Henk, maar in eerste instantie ook tegen een muur van onwil aanloopt qua informatievoorziening vanuit het ziekenhuis. Tot de zaak een wending neemt die Jacob niet voorzien had.

Als subverhaal is er het draadje waarin beschreven wordt dat Jacob af en toe lustgevoelens heeft naar andere vrouwen dan zijn eigen vrouw. Hier handelt hij op een gegeven moment ook naar. Wat dit doet met zijn huwelijk blijft aan de oppervlakte. Als dit meer uitgewerkt was geweest, had dat wel een mooie toevoeging geweest voor het boek.

Frans le Fèvre heeft een opvallende schrijfstijl. Zijn taalgebruik is nogal formeel. Dit staat heel mooi op papier, maar is niet perse een pré voor leesplezier, want het haalt enigszins de vaart uit het verhaal tijdens het lezen. Dit is niet goed of fout, maar is puur smaak gebonden. Tijdens het lezen heb ik graag wat toegankelijker taalgebruik.

De kring is een indringend verhaal over voorbeeldfuncties, seksueel misbruik, loyaliteit, toegeven aan verleidingen, beroepsethiek en behandelt daarmee maatschappelijke en ethische kwesties. Het lezen van dit boek zorgde bij mij voor overdenkingen. Hoe zou ik handelen in bepaalde situaties? Fijn als een boek je tot nadenken zet.

 

Eindoordeel ***

 

Titel: De kring

Auteur: Frans le Fèvre

Genre: Roman

Uitgeverij: Boekscout.nl

Datum: maart 2016

ISBN: 9789402224702

Aantal pagina’s: 284

Rowan Coleman – Twintig regels liefde ☆☆☆☆

twintig regels liefde

Wat zou je zeggen als je nog één kans had om een brief aan je geliefde te schrijven?

Stella is verpleegkundige in een hospice- en revalidatiecentrum. Zij begeleidt daar ernstig zieke mensen, vaak tot aan hun dood. Stella is getrouwd met Vincent, maar hun huwelijk bevindt zich in zwaar weer.

Hope is geboren met een ernstige longziekte. Zij heeft cystic fibrosis – ook wel taaislijmziekte genoemd. Ze is heel bevattelijk voor bacteriën en virussen, in haar geval kan dit tot de dood leiden. Ben is haar beste vriend en probeert haar meer uit haar zelfgecreëerde en veilige cocon te krijgen en haar aan te sporen tot meer uit het leven te halen.

Hugh woont nog alleen in zijn ouderlijk huis. Hij is opgevoed door zijn vader die inmiddels is overleden. Toen hij tien jaar was heeft zijn moeder zichzelf van het leven beroofd. Het is altijd moeilijk geweest om dit te kunnen verwerken. Hugh is erg op zichzelf. Als hij zijn nieuwe buren leert kennen, een alleenstaande moeder met een tienerzoon, bloeit hij weer wat op.

Tijdens haar werk schrijft Stella brieven voor haar stervende patiënten aan hun geliefden, met de belofte deze pas te zullen versturen als diegene is overleden. Maar dan is er één brief waarvan Stella vermoedt dat ze die misschien beter gelijk al moet versturen. Breekt ze haar belofte of niet?

Rowan Coleman is auteur van twaalf romans. Ze woont met haar man en hun vijf kinderen in Engeland. Twintig regels liefde is het eerste boek wat Boekerij van haar uitgeeft wat naar het Nederlands vertaald is.

Deze auteur was mij voor het lezen van dit boek totaal onbekend. Wat mij triggerde om dit boek te lezen was het concept van brieven schrijven aan geliefden of naasten door mensen op hun sterfbed. Dit vind ik zo’n mooi en origineel gegeven voor een boek.

De auteur neemt ons mee in het leven van de drie personages Stella, Hope en Hugh. Het zijn drie verschillende verhaallijnen die steeds meer in elkaar overlopen. Tussen hun belevingen door krijgen we af en toe een brief van Stella te lezen die zij geschreven heef voor haar patiënten. Iedere brief heeft weer een andere strekking. Dit loopt onder andere van een liefdesverklaring, tot praktische tips, tot verontschuldigen, tot opbiechten.

Tijdens het lezen heb ik meerdere keren kippenvel van ontroering gehad door de beschrijvingen van Rowan Coleman. Omgaan met verlies en beperkingen, doorgemaakt trauma, veranderende rolpatronen, verdergaan na een moeilijke periode, verschillende soorten rouwverwerking. Allemaal heftige en realistische thema’s die heel mooi verwerkt zijn door de auteur. Uiteindelijk is het (onvoorwaardelijke) liefde wat als rode draad door Twintig regels liefde heenloopt. Liefhebben en geliefd worden, of het nou om familie, vriendschap of je partner gaat, overwint heel veel. Uiteindelijk hebben we het ook allemaal nodig.

 

Eindoordeel ****

 

Titel: Twintig regels liefde

Auteur: Rowan Coleman

Genre: Roman

Uitgeverij: Boekerij

Datum: maart 2016

ISBN: 9789022575994

Aantal pagina’s: 350

Hendrik Groen – Zolang er leven is ☆☆☆☆

zolang er leven is

 

Hendrik Groen – de bekendste bejaarde van ons land – is terug met een nieuw dagboek. Hij woont in een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord en deelt met ons het wel en wee van zijn leven. Inmiddels is hij 85 jaar, wat al ruim vijf jaar ouder is dan de gemiddelde man tegenwoordig wordt. Hendrik heeft besloten in 2015 weer iedere dag een stukje te schrijven, nadat hij dit het jaar daarvoor wat verwaarloosd heeft. Zijn eerste voornemen van het jaar is om zijn voorzichtigheid wat meer te laten varen, hij wil niet meer alleen de brave Hendrik zijn. En hij wil ook meer leuke dingen doen met zijn vrienden. Genoeg ideeën om het nieuwe jaar door te komen.

Hendrik Groen begon zijn eerste dagboek op de literaire website Torpedo Magazine, waarna Meulenhoff voorstelde er een boek van te maken. Inmiddels is er een heuse Hendrik Groen-fanclub, zijn de vertaalrechten verkocht aan meer dan 25 landen en komt er een tv-serie. Het succes van Pogingen iets van het leven te maken heeft hem geïnspireerd tot het schrijven van het vervolg – Zolang er leven is. Zelf zegt hij over zijn romans: ‘Geen zin is gelogen, maar niet elk woord is waar.’

De oud-maar-niet-dood-club (kortgezegd Omanido) besluit om er in 2015 ook weer met flinke regelmaat samen op uit te trekken. Hendrik en een select groepje bejaarden hebben deze club samen opgericht. Zij willen zoveel mogelijk genieten van de dingen die ze nog wel kunnen doen en niet teveel stilstaan bij hun beperkingen. Dit jaar willen ze elke twee weken in een restaurant gaan eten met eten uit een ander land dan Nederland. Het mag nooit twee keer hetzelfde land zijn. Er zit ook een reisje naar Brugge in de planning.

Het dagboek wordt weer op humoristische en soms ook aandoenlijke wijze gebracht, maar er zijn ook serieuze onderwerpen die de revue passeren. Een van de vrienden blijkt terminaal te zijn en gaat hier op geheel eigen wijze mee om. En hoe zit het met de toekomst van het verzorgingstehuis, staat het huis op de lijst voor de sloop? De directrice wil er niks over kwijt. En Hendrik is ook halfslachtig bezig met hoe toch ook zijn ooit onvermijdelijke levenseinde eruit moet komen te zien en hoe dit netjes te regelen.

Zolang er leven is is een voortzetting van het eerste dagboek. De schrijfstijl is een feestje van herkenning. Er is sprake van veel humor en zelfspot. Er worden weer een aantal up-to-date en herkenbare onderwerpen op de korrel genomen, zoals de bezuinigingen in de zorg, het ouder worden met gebreken, euthanasie, bureaucratie en dit alles met een flinke dosis sarcasme en cynisme.

De grote vraag blijft natuurlijk, wie zit er achter Hendrik Groen? Auteur Kluun heeft tijdens de presentatie van Zolang er leven is aangegeven dat hij het in ieder geval niet is. Het blijft gissen natuurlijk, maar mijn nieuwste verdachte is auteur Patrick van Hees. Hij is iemand die uit de omgeving komt en er wordt in dit boek ook een verwijzing gemaakt naar zijn boek De geluksoma. Ook de uitgeverij hebben ze gemeen. Of we er ooit achter zullen komen doet er eigenlijk niet eens toe. Ik ben en blijf fan van Hendrik.

 

Eindoordeel ****

 

Auteur: Hendrik Groen

Titel: Zolang er leven is

Genre: Roman

Uitgeverij: Meulenhoff

Datum: januari 2016

ISBN: 9789029090766

Aantal pagina’s: 375

 

Mijn recensie van het eerste dagboek van Hendrik Groen – Pogingen iets van het leven te maken:

https://naadspage.wordpress.com/2015/11/15/hendrik-groen-pogingen-iets-van-het-leven-te-maken/

Eve Chase – Het huis op de heuvel ☆☆☆☆

het huis op de heuvel

Lorna en haar verloofde Jon hebben Londen verlaten voor een korte vakantie in Cornwall om verschillende trouwlocaties te bezoeken voor hun huwelijksdag. Lorna heeft mooie herinneringen aan deze streek, waar zij vroeger wel eens met haar ouders en zus kwam. Lorna is met name nieuwsgierig naar het landhuis Pencraw Hill, waarvan zij een aantal foto’s bezit waar zij en haar moeder op staan. De weg er naar toe is moeilijk te vinden en daar aangekomen ziet het er als een vervallen oud huis uit. Jon wil al weer vertrekken, maar Lorna is onmiddellijk gegrepen door de charmes van het huis en houdt vol.

Cornwall, 1969. Amber, haar ouders, broers en zusje brengen hun zomers door in hun landhuis in Cornwall. De rest van het jaar wonen ze in Londen, maar iedereen kijkt er altijd weer naar uit om naar Pencraw Hill – ook wel Black Rabbit Hill genoemd – te verkassen.
Het zijn juist deze maanden die ervoor zorgen dat iedereen weer tot rust komt en iedereen geniet van alles wat het huis en de omgeving te bieden heeft. Tot op een dag de familie door het noodlot getroffen wordt. Hun levens veranderen en Pencraw Hill zal nooit meer dezelfde sfeer uitademen.

Tijdens haar rondleiding door het huis en de omgeving valt Lorna’s oog op een boom met daarin een tekst gekerfd. Deze tekst triggert haar om dieper in de geschiedenis van Pencraw Hill te duiken. Ze voelt een enorme aantrekkingskracht tot alles wat met het huis te maken heeft. Lorna komt te weten dat de vrouw des huizes het huis niet meer kan onderhouden en hard geld nodig heeft om er te kunnen blijven wonen. Het is nu voor het eerst sinds heel wat jaren dat de deuren opengaan en het huis zijn geheimen langzaamaan bloot geeft.

Eve Chase schrijft het liefs over families die ondanks tegenslagen weten te overleven, en over grote oude huizen die geheimen herbergen binnen hun afbrokkelende muren. Het huis op de heuvel is haar debuutroman en is zo’n verhaal. De auteur is getrouwd en woont met haar man en drie jonge kinderen in Engeland.

Het verhaal bestrijkt twee periodes met ruim dertig jaar verschil. En zoals iedere – al is het maar een beetje – ervaren lezer zal verwachten hebben deze twee periodes alles met elkaar te maken. Er wordt langzaam toegewerkt naar de geheimen in dit verhaal. Sommige verhaallijnen zijn voorspelbaar, maar niet alles zie je aankomen. Het huis op de heuvel bevat sprekende personages die zo goed omschreven worden dat ze voor mij echt begonnen te leven tijdens het lezen. Het verhaal gaat flink de diepte in en mede daardoor is het een meeslepend boek geworden.

Eve Chase heeft een boek geschreven wat mij heel erg doet denken aan de stijl van collega-auteur Santa Montefiore. Het is een ontzettend mooi, maar ook tragisch en melancholisch verhaal met een gelukkig en bevredigend einde.

Het huis op de heuvel is een betoverende roman over een hechte familie die verscheurd wordt door een tragisch ongeluk. In de jaren daarna nemen hun levens niet altijd gewenste wendingen en worden er soms keuzes gemaakt, waarvan de gevolgen ruim dertig jaar later nog merkbaar zijn. Maar het is niet alleen kommer en kwel wat men meemaakt. Liefde – hoe onmogelijk het soms ook lijkt – overwint bijna alles.

Eindoordeel ****

Auteur: Eve Chase
Titel: Het huis op de heuvel
Genre: Roman
Uitgeverij: Boekerij
Datum: januari 2016
ISBN: 9789022575635
Aantal pagina’s: 365

Met dank aan uitgever Maaike le Noble voor het recensie-exemplaar.

Lucy Foley – Het boek van gevonden voorwerpen ****

Het boek van gevonden voorwerpen

1986. Kate is opgegroeid in een huis met haar moeder June en haar oma Evie. June is als kind geadopteerd door Evie en door haar aangestoken met het balletvirus. June is uiteindelijk een beroemde balletdanseres geworden, maar helaas door een tragisch vliegtuigongeluk om het leven gekomen. Er werd binnen het gezin nooit gesproken over de afkomst van June.
Vlak voordat Evie overlijdt biecht zij aan Kate op dat zij meer weet over de biologische moeder van June. Zij heeft jaren geleden een brief geschreven aan Evie en June om haar kant van het verhaal te willen vertellen, maar Evie heeft ervoor gekozen dit stil te houden. Nu heeft ze daar spijt van en geeft Kate de brief met een voornaam en de enige andere aanwijzing die er is, een schets van een jonge vrouw die sprekend op June lijkt.

1928. Thomas worstelt met zijn gevoelens. Zelf wil hij heel graag kunstenaar zijn, maar zijn ouders verlangen van hem dat hij advocaat wordt. Op een avond komt hij zijn jeugdvriendin Alice tegen. Alice is inmiddels een mooie jonge vrouw geworden. Er is gelijk weer een klik tussen hen en Alice weet Thomas te enthousiasmeren om zijn hart te volgen. Wat zich langzaamaan lijkt te ontwikkelen tot een ontluikende liefde, loopt uiteindelijk anders door een heftige gebeurtenis en keuzes die er gemaakt worden. In de jaren daarna blijven ze elkaar volgen en van elkaar houden, maar van samenzijn is geen sprake.

1986. De zoektocht van Kate brengt haar uiteindelijk naar Corsica, waar de tragische geschiedenis van de liefde tussen twee mensen zich beetje bij beetje openbaart en waardoor de afkomst van June en dus ook van Kate duidelijk wordt.

Lucy Foley (1986) woont in Londen en is redacteur bij een uitgeverij. Het boek van gevonden voorwerpen is haar tweede roman.

Het boek van gevonden voorwerpen is een indrukwekkend liefdesverhaal. Het is geen zwijmelboek. De nadruk ligt meer op de tragiek zoals het liefdesverhaal zich heeft ontwikkeld. De auteur komt met een aantal aansprekende en goed uitgediepte personages.

Als lezer worden we meegenomen in het verhaal van twee tijdperken. De hoofdstukken wisselen zich af tussen vroeger en later en de personages raken steeds meer verweven met elkaar. Het perspectief vanuit wie we lezen verandert regelmatig.
Ook worden we getrakteerd op de brieven die Thomas en Alice elkaar schreven.

Het verhaal wordt langzaam opgebouwd en stukje bij beetje krijgen we steeds meer inzicht in wat er gebeurd is. Dit gebeurt mooi gedoseerd. Het einde van Het boek van gevonden voorwerpen komt wat abrupt en afgeraffeld over. Daar heeft de auteur een kans tot een bevredigend einde laten liggen.

Het boek is niet alleen een beschrijving van een liefdesverhaal in het verleden, maar ook voor Kate zijn er ontwikkelingen op liefdesgebied. Lucy Foley zorgt daarmee voor een leuk subverhaal.

Het boek van gevonden voorwerpen behandelt bekende thema’s als zoektocht naar waarheid, verloren liefde, oorlog, het maken van keuzes, druk van buitenaf en dat wordt beschreven via verschillende generaties. Daarmee is het verhaal niet heel origineel, maar de manier waarop het gebracht wordt zorgt ervoor dat het heel prettig leest en is daarom zeker een aanrader te noemen.

Plot ****
Originaliteit ***
Leesplezier ****
Schrijfstijl ****

Eindoordeel ****

Auteur: Lucy Foley
Titel: Het boek van gevonden voorwerpen
Genre: Roman
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022574560
Aantal pagina’s: 398

Santa Montefiore – De vrouwen van kasteel Deverill ****

De vrouwen van kasteel Deverill

De vrouwen van kasteel Deverill is het eerste deel in de driedelige Deverill-saga. Kasteel Deverill bevindt zich in Cork in Ierland. We maken kennis met de Engelse Lord en Lady Deverill en hun familie. Hun oudste zoon Bertie is getrouwd met de kille Maud. Hun huwelijk bestaat vooral nog op papier, maar er is geen intimiteit meer. Zij hebben samen drie dochters en een zoon. Van hun jongste dochter Kitty moet Maud helemaal niets hebben. Haar oogappel is haar zoon Harry. Hij zal het kasteel en al het geld erven en zal de familienaam voortzetten. Het liefst had zij helemaal geen dochters gehad, maar alleen maar zonen. De oudste twee dochters hebben een huwbare leeftijd. Maud verlangt van hen dat ze met een rijke Engelse heer trouwen. Maud heeft alles over voor status en rijkdom en ziet Engeland als het beloofde land. Maar niet alle kinderen zijn van plan te voldoen aan het ideaalbeeld van hun moeder.

Kitty heeft wel een hele goede band met haar grootouders, de Lord en Lady. Vooral met haar grootmoeder kan ze het erg goed vinden. Samen delen zij een gave die de rest van de familie niet bezit. Ook qua uiterlijk heeft Kitty de kenmerken van haar oma, vooral het rode haar. Dit tot grote ontsteltenis van Kitty’s moeder.

We volgen de familie vanaf 1909. Kitty is dan negen jaar. Samen met haar beste vriendin Bridie – de dochter van de kokkin- en met Jack – een jongen uit het dorp – zwerft zij vele uren over het terrein en door het kasteel. Kitty maakt gebruik van het feit dat haar ouders zo goed als geen aandacht voor haar hebben. De vriendschap met Bridie mag eigenlijk niet zijn door het verschil in status. Ook haar vriendschap met de Ierse Jack is niet acceptabel.

Als in de loop der jaren gevoelens van liefde ontstaan tussen Kitty en Jack is dat iets wat ze omarmen, maar wat ook zaadjes van twijfel plant, omdat hun komaf zo verschilt van elkaar dat de relatie eigenlijk gedoemd te mislukken is.

In 1914 barst de oorlog uit, waarop alle gezonde mannen naar het front moeten om te vechten voor hun land. De spanningen en bedreigingen nemen toe op kasteel Deverill. Als Anglo-Ieren zijn zij hun leven en hun bestaan zoals ze gewend zijn niet meer zeker.

Santa Montefiore (1970) studeerde Spaans en Italiaans. Ze debuteerde met de roman Onder de ombu-boom, die internationaal een groot succes werd. Daarna schreef ze vele bestsellers. Ze is getrouwd met de historicus en schrijver Simon Sebag Montefiore.

Een centraal thema in het boek wordt ingenomen door de spanningen tussen de Engelsen en de Ieren. Kitty voelt zich in haar hart Iers, maar mag dit niet openlijk uiten. Haar liefde voor Ierland brengt haar in situaties die niet bij haar afkomst horen en die ook totaal in het geheim moeten plaatsvinden. Haar sympathie ligt bij de Ierse opstandelingen.

In de jaren na de oorlog breekt Kitty de harten van haar ouders als ze voor een baby gaat zorgen – die te vondeling is gelegd bij het kasteel – en hem als alleenstaande vrouw gaat opvoeden. Wat niet iedereen weet is dat deze baby alle recht heeft op het dragen van de Deverill-naam.

In De vrouwen van kasteel Deverill volgen we meerdere generaties van de familie Deverill en ook de verhaallijnen van de mensen om hen heen en uit het dorp. Santa Montefiore neemt de lezer op overtuigende wijze mee in het verhaal. We lezen over vriendschappen en liefde, maar ook over de onmogelijkheid hiervan en opofferingen. We lezen over wat de oorlog teweegbrengt en voor nawerking heeft. En we lezen over de verschillende rangen en standen en hoe dit langzaamaan steeds minder zekerheid en vanzelfsprekendheid met zich meebrengt. Het systeem zoals men gewend is brokkelt steeds verder af.

De paden van de hoofdpersonen scheiden zich gedurende het boek en de verhaallijnen gaan zich afspelen in verschillende gebieden en continenten. Kitty, Bridie en Jack raken elkaar door omstandigheden uit het oog. Pas jaren later zullen hun levens elkaar weer kruizen. Maar weinig is dan nog hetzelfde.

De opbouw van de plot komt heel natuurlijk over in dit boek. We groeien als het ware mee met de verschillende personages. Heel origineel is het verhaal niet, want er zijn al vaker boeken over deze periode en met deze thema’s geschreven. Maar het is wel een heel aansprekend verhaal.

De vrouwen van kasteel Deverill is een heel mooi en ontroerend geschreven historische roman.
En met zoveel ontwikkelingen in dit eerste deel kunnen we uitkijken naar nog veel meer verhalen over de familie Deverill en consorten in de volgende twee delen van deze saga. Een veelbelovende trilogie.

Plot ****
Originaliteit ***
Leesplezier ****
Schrijfstijl ****

Eindoordeel ****

Auteur: Santa Montefiore
Titel: De vrouwen van kasteel Deverill
Genre: roman
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022568545
Aantal pagina’s: 445

Met dank aan uitgeverij Boekerij voor het recensie-exemplaar.

Sander van Leeuwen – Liever geen applaus voor ik leef ****

Liever geen applaus voor ik leef

Thomas is vierentwintig jaar en afgestudeerd psycholoog. Hij slijt zijn dagen zonder noemenswaardige invulling. Werk vinden lukt hem niet, maar om nog enigszins uit de dagelijkse sleur te komen helpt hij zijn vriend Mit met het schoonmaken van scholen. Zijn relatie met Eva is ook niet meer wat het geweest is. Beiden leven hun leven en deze gaan flink langs elkaar heen. Thomas weet niet meer wat hem nog motiveert.

Tot er op een dag een brief op de deurmat belandt van een onbekende schrijfster. De brief is gericht aan Thomas en komt van de achttienjarige Anna uit Schotland. In eerste instantie neemt Thomas deze brief niet serieus en negeert haar. Maar dan komt er nog een brief. Thomas besluit Anna terug te schrijven en wat volgt is een uitgebreide briefwisseling tussen deze twee. Als de somberheid in Anna’s brieven steeds meer toeneemt doet dit hem denken aan zijn allerbeste vriend Frank die jaren geleden zelfmoord heeft gepleegd. Thomas heeft zijn vriend niet kunnen helpen en besluit dat dit hem niet nog eens zal gebeuren. Hij reist af naar Schotland om Anna te zoeken. Maar is Thomas deze keer wel op tijd?

Sander van Leeuwen (1986) heeft zelf psychologie gestudeerd. Tijdens zijn studie schreef hij al korte verhalen. Hij heeft zijn idee voor een roman op TenPages gezet en daarmee is het balletje gaan rollen. ‘Liever geen applaus voor ik leef’ is zijn debuutroman.

‘Liever geen applaus voor ik leef’ bestaat uit twee delen. In het eerste deel leren we Thomas kennen en lezen we over de briefwisseling tussen Anna en Thomas. We weten dat Thomas brieven terugstuurt, maar alleen de brieven van Anna lezen we inhoudelijk. Thomas blikt af en toe terug naar het verleden, waardoor we als lezer inzicht krijgen in zijn vriendschap met Frank. In het tweede deel reist Thomas af naar Schotland om Anna te zoeken. Het verhaal wordt verteld vanuit de ik-vorm.

Thomas is een nogal melancholisch type. Hij vindt het leven tegenvallen en heeft het idee dat hij nergens meer verwacht wordt. Hij weet niet meer hoe hij zijn leven kleur kan geven, maar neemt daar ook geen initiatief in. Dag in dag uit leeft hij hetzelfde. Ook zijn relatie met Eva heeft geen inhoud meer. Het leven glipt door zijn vingers.
De briefwisseling met Anna doorbreekt dit patroon. Maar dit gaat niet zonder slag of stoot.

Sander van Leeuwen heeft een hele mooie schrijfstijl. Hij maakt regelmatig gebruik van metaforen en beeldspraak. De hoofdstukken zijn kort en het taalgebruik is vlot en toegankelijk.
De plot wordt langzaam opgebouwd. Het eerste deel is voornamelijk herhaling na herhaling om een idee te geven wat Thomas ervaart. Als lezer zou je Thomas een schop onder zijn billen willen geven. De sombere sfeer wordt goed neergezet door de schrijver. Het tweede deel is sneller geschreven en daar komt het tot een onverwachts, maar toch mooi einde.

‘Liever geen applaus voor ik leef’ is mooie proza, waarin patronen doorbroken worden om van wit weer naar een mooie kleur te gaan in het leven.

Plot ****
Originaliteit ****
Leesplezier ****
Schrijfstijl *****

Eindoordeel ****

Auteur: Sander van Leeuwen
Titel: Liever geen applaus voor ik leef
Genre: Roman
Uitgeverij: Meulenhoff
ISBN: 9789029090421
Aantal pagina’s: 255

Met dank aan Meulenhoff voor het recensie-exemplaar.