RSS

Tagarchief: roman

Benjamin Ludwig – Ginny Moon heeft gelijk ☆☆☆1/2

9200000076194937

“Het is lang geleden dat de naam Leblanc uit mijn mond is gekomen, want zo heette ik vroeger. Het is alsof ik de originele Ginny achterliet toen ik introk bij mijn adoptieouders, Brian en Maura Moon. Ik heet nu Ginny Moon, maar er zijn nog steeds stukjes van de originele Ginny over.”

De veertienjarige Ginny woont bij haar adoptieouders Brian en Maura. Dit is haar tweede adoptiegezin. Haar biologische moeder verwaarloosde haar, waardoor ze uit huis is gehaald toen ze negen jaar was.

Maura is zwanger van een meisje wat betekent dat Ginny grote zus zal worden. Dit triggert bij haar een pijnlijke herinnering uit de tijd dat ze nog bij haar biologische moeder Gloria woonde. Gloria was altijd maar op pad en stoned of dronken en liet Ginny dan alleen thuis, waar zij moest zorgen voor haar babypop, want Gloria deed dat niet. Ginny weet wat een babypop nodig heeft. Dus toen Ginny uit huis geplaatst werd besefte ze dat dat niet goed was. Ze riep als eerste om haar babypop, want die kon niet alleen achterblijven bij Gloria. Maar niemand besteedde veel aandacht aan die hulpkreet van Ginny.

“Wie heeft mijn babypop uit de koffer gehaald? Ik zit in de bus aan dingen te denken waar ik eigenlijk liever niet aan denk. Diep in mijn hersenen. Meestal stop ik die dingen diep weg in het donker, maar nu moet ik er wel aan denken, omdat de politie in de koffer heeft gekeken toen ik in het ziekenhuis lag. Ze hebben helemaal niets gevonden.”

Nu Maura zwanger is krijgt ze steeds meer moeite met het onvoorspelbare gedrag van Ginny. Haar adoptiedochter gedraagt zich steeds vreemder en lijkt te willen vluchten om op zoek te gaan naar haar biologische moeder. Maura vreest steeds meer voor de veiligheid van de baby als die geboren is.

Ginny is ondertussen druk bezig met het bedenken van plannetjes om contact te kunnen krijgen met Gloria en er zo achter te kunnen komen hoe het met haar babypop gaat. Dit doet Ginny volgens eigen logica en wil daar veel voor op het spel zetten.


Benjamin Ludwig is een Amerikaanse auteur. Hij woont in New Hampshire waar hij Engels doceert. Toen hij en zijn vrouw net getrouwd waren, werden ze pleegouders en adopteerden ze een autistische tiener. Ginny Moon heeft gelijk is zijn debuutroman en is gebaseerd op zijn eigen ervaringen.


Het brein van mensen met een autisme spectrum stoornis werkt anders dan bij anderen. Ik vind dat Benjamin Ludwig dit op overtuigende manier over weet te brengen op papier. De manier waarop Ginny worstelt met haar beperkingen, vaak zonder dat ze dat zelf in de gaten heeft is aandoenlijk. Haar leven is een aaneenschakeling van vaste structuren en gewoontes en dit alles volgens geheel eigen logica. Soms is het zelfs een tikkeltje grappig te noemen wat voor een uitwerking dat heeft.

In Ginny Moon heeft gelijk staat de zoektocht naar haar babypop centraal. Ginny vreest voor het lot van haar babypop die zij vijf jaar eerder uit het oog is verloren. Zij ziet zelf de gevaren niet waar ze vroeger in verkeerde en waar ze zichzelf nu ook weer aan blootstelt.

Naarmate het verhaal vordert wordt duidelijk welke situatie er gaande was in het huis van haar biologische moeder en dat Ginny heel veel mazzel heeft gehad dat ze gered is. Maar Ginny is niet in staat om dit zelf te zien. Ze bijt zich volledig vast in haar missie en dit zorgt regelmatig voor onvoorspelbare en soms zelfs destructieve situaties.

Benjamin Ludwig heeft een fijne en makkelijk te volgen schrijfstijl. Ginny Moon heeft gelijk is wel redelijk eentonig en voorspelbaar te noemen. Maar het is vooral aandoenlijk en af en toe hartverwarmend wat er voor zorgt dat je als lezer meeleeft met wat de hoofdpersonages meemaken.

 

Eindoordeel ☆☆☆1/2


Titel: Ginny Moon heeft gelijk
Auteur: Benjamin Ludwig
Genre: Roman
Uitgeverij: HarperCollins
Datum: juni 2017
ISBN: 9789402725308
Pagina’s: 382

Advertenties
 
 

Tags: , , , , ,

Bronja Hoffschlag – P.I.D. ☆☆☆☆☆

“Ik zie wat jij me laat zien met je verhalen.”

New Orleans, 1969. De twintigjarige Thomas Fremont is ervan overtuigd dat Paul McCartney van de Beatles een paar jaar eerder bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen. Zijn plek is ingenomen door een dubbelganger. Thomas heeft op foto’s en in de muziek aanwijzingen gevonden die deze theorie ondersteunen. Niemand gelooft hem, op zijn vriend Charlie na, maar de rest verklaart hem voor gek.

Thomas heeft het idee dat hij in de gaten wordt gehouden door mannen in zwarte auto’s, hij denkt zelf de FBI, vanwege zijn theorie. Als deze mannen voor de deur van zijn ouderlijk huis staan wil hij vluchten. Zijn bewijsmateriaal geeft hij aan zijn kleine buurmeisje, met de belangrijke boodschap dat ze de tas niet mag openen.

New Orleans, 1999. Het is dertig jaar later als de twintigjarige Syd Whitlock opgroeit met zijn moeder en halfzusje. Syd heeft zijn vader nooit gekend, want die is er vandoor gegaan toen zijn moeder nog zwanger was van hem. Zijn stiefvader is overleden, dus hij is nu de man des huizes. Als hun buurman door een tragische valpartij om het leven komt vangen hij en zijn moeder hun buurvrouw Beth op, die tijdelijk bij hun in huis komt.

Vlak voordat haar man is overleden is Beth erachter gekomen dat hij nooit eerlijk is geweest over waar hun zoon Thomas is gebleven. Al dertig jaar heeft ze niets meer van of over hem gehoord. Haar man wilde er niet over praten. Ze heeft nu documenten gevonden waarin zijn verblijfsplaats staat. Beth is vastbesloten haar zoon te willen zien.


Bronja Hoffschlag (1981) is een Nederlandse auteur. Ze schrijft al vanaf haar veertiende en vond het toen al leuk om te experimenteren met perspectieven, stijl en opbouw. Inmiddels heeft de schrijver haar eigen stijl gevonden en brengt ze als self-publisher haar eigen boeken uit.

In 2013 debuteerde Bronja met De dode kamer (Project X Trilogie #1), waarmee ze de Hebban Debuutprijs won. Vervolgens verschenen Snuff (stand alone thriller novelle) in 2014 en De Skinner Methode (Project X Trilogie #2) in 2015. Met P.I.D maakt Bronja een uitstap naar een ander genre, maar de eerste aanzet voor deze roman was al in 1999.


Met smart keek ik uit naar het laatste deel van de Project X Trilogie, toen Bronja Hoffschlag ineens aankondigde dat er een nieuw boek zou verschijnen. Maar in dit geval iets anders dan de thrillers die we van haar gewend zijn en het vervolg waar velen op wachten. Nee, eerst een roman deze keer. Ik heb tot nu toe alle boeken van de auteur gelezen en kan rustig zeggen dat ik fan ben van haar werk. Mijn nieuwsgierigheid was uiteraard gelijk gewekt.

De samenvatting van P.I.D. sprak gelijk tot mijn verbeelding. In dit boek worden feiten en fictie met elkaar verweven. Ik ben bekend met de theorieën die er zijn over de vermeende dood van Paul McCartney in 1967. Mijn muziekleraar in de brugklas heeft ons een jaar lang meegenomen in alle theorieën en aanwijzingen. Ik hing aan zijn lippen. Des te gaver dat Bronja Hoffschlag dit nu gebruikt in haar boek. Een feest van herkenning voor mij.

In dit boek brengt Bronja Hoffschlag fictieve en bestaande personen samen. Er onstaat een vriendschap met een beruchte sekteleider en seriemoordenaar. En een bandlid van de Beach Boys passeert ook de revue.

Muziek speelt een hele belangrijke rol in het leven van de personages en loopt als rode draad door het verhaal heen. Niet alleen toen, maar ook dertig jaar later in het leven van Syd, een van de andere hoofdpersonages. Muziek zorgt voor verbondenheid en ontspanning, maar in dit boek zorgt het ook voor verwijdering en eenzaamheid.

Het verhaal speelt zich wisselend tussen het verleden en het heden af. Zoals we van Bronja Hoffschlag gewend zijn, besteedt ze veel aandacht aan verdieping van de personages en hun levenslopen. De auteur schrijft beeldend en de situaties zijn uit het leven gegrepen en enorm menselijk, waardoor het makkelijk is om je in te leven. Het gevoel spat er vanaf.

P.I.D. is een perfecte mix tussen fictie en feiten. Dit boek gaat over keuzes die gemaakt worden en de gevolgen daarvan. Dit boek gaat over de kracht van vriendschappen en over zelfreflectie en kunnen vergeven. Dit boek gaat over mensen.

 

 

Eindoordeel ☆☆☆☆☆


Titel: P.I.D.
Auteur: Bronja Hoffschlag
Genre: Roman
Uitgeverij: Agemo
Datum: juli 2017
ISBN: 9789082137071
Pagina’s: 316

 
1 reactie

Geplaatst door op 7 augustus 2017 in ***** sterren, Blogtour, Recensie, Roman, Uitgeverij Agemo

 

Tags: , , , , ,

W. Bruce Cameron – Een hond met negen levens ☆☆☆1/2

9200000076194975

“Ik kon me mijn leven heel duidelijk herinneren, en toch was alles zo ontzettend anders, alsof ik op nieuw begonnen was. Kon dat dan zomaar?”

Hij wordt als straathond geboren en wordt uiteindelijk te midden van heel veel andere honden opgevangen door mensen. Dan gaat er een wereld voor hem open, maar hij snapt niet veel van alle regeltjes die mensen en ook honden onderling hebben. Het is één grote leerschool voor de hond die hij uiteindelijk moet bekopen met de dood.

Tot zijn grote verbazing wordt de hond wakker en blijkt hij weer een pup te zijn. Hij snapt er helemaal niks van. Na wat omzwervingen wordt hij opgenomen in het gezin van de jonge jongen Ethan. Samen beleven zij heel wat avonturen, bij Ethan voelt hij zich thuis en er ontstaat een hele sterke band tussen de hond en de jongen. Als de jongen al lang volwassen is gebeurt het onvermijdelijke…

Dan wordt hij weer opnieuw wakker als een pup. En dat gebeurt later nog een keer. Hij kan zich zijn vorige levens nog heel goed herinneren. Maar wat is de bedoeling hiervan? Waarom wordt hij elke keer opnieuw geboren?

“Steeds wanneer ik had uitgevogeld hoe het leven in elkaar zat, leek het te veranderen.”


William Bruce Cameron (1960) is een Amerikaanse auteur en columnist. Ook schreef hij mee aan televisieseries. 8 Simple Rules is daar een voorbeeld van en is gebaseerd op zijn boek. Zijn roman A Dog’s Purpose (Een hond met negen levens) stond een jaar lang in de New York Times bestsellerlijst. In Amerika verscheen in 2012 al het vervolg op dit boek, A Dog’s Journey. Samen met zijn vrouw schreef hij het scenario voor de film A Dog’s Purpose die inmiddels van het boek gemaakt is.


Een hond met negen levens heeft een originele insteek. We lezen het verhaal namelijk vanuit de hond. W. Bruce Cameron doet dit op een grappige en geloofwaardige manier. Tijdens het lezen was ik me er continue van bewust dat ik alles vanuit een hond beleefde.

Het verhaal is aandoenlijk, het is mooi, er is een lach en er is een traan, maar het is ook wel wat eentonig. Een hond met negen levens heeft geen uitschieters, blijft constant, maar is daarmee ook eentonig en weinig verrassend. Naarmate het einde vorderde, tijdens het laatst beschreven leven van de hond raakte ik ontroerd en werd ik wel gegrepen. Het einde vind ik echt heel mooi.

Het feit dat de hond elke keer weer opnieuw geboren wordt heeft een diepere betekenis die W. Bruce Cameron mooi verwerkt in het boek. De hond heeft herinneringen aan al zijn vorige levens en vraagt zich zelf af welk doel dit heeft. Elke keer weer neemt hij iets aan levenslessen mee uit zijn vorige leven wat hij kan gebruiken in zijn huidige leven. Het verhaal leest makkelijk en is goed te volgen.

Een hond met negen levens is een aandoenlijke roman, met als originele invalshoek dat we alles bezien vanuit hondenperspectief.

 

Eindoordeel ☆☆☆1/2


Titel: Een hond met negen levens (A Dog’s Purpose)
Auteur: W. Bruce Cameron
Genre: Roman
Uitgeverij: HarperCollins
Datum: mei 2017
ISBN: 9789402727609
Pagina’s: 318

 

Tags: , , , , , , , ,

Murat Isik – Wees onzichtbaar ☆☆☆☆

5827f030a44664.86844424


“We moesten geduld hebben, hield ik mezelf voor. We moesten geduld hebben en doorstaan wat op ons afkwam. Het had geen zin om weg te lopen voor de pijn, we konden nergens heen. En als het ons te veel werd, moesten we onzichtbaar zijn.”

In het begin van de jaren tachtig verhuist Metin met zijn moeder en zijn zus naar de Bijlmer in Amsterdam. Metin is dan vijf jaar. Het huwelijk van zijn ouders is nooit een succesverhaal geweest. Zijn vader had het gezin al eerder verlaten om zich bij zijn broer in Duitsland te voegen, maar zonder gezin kwam hij daar niet in aanmerking voor een woning. In Nederland zouden de kansen beter zijn, waarop zijn vader weer contact opnam met zijn gezin en hun naar Amsterdam haalde.

De jonge Metin groeit op in een nieuwe omgeving binnen een onstabiel gezin en een buurt die al snel de naam krijgt een slechte wijk te zijn. Zijn moeder probeert er nog het beste van te maken en zorgt ervoor dat ze met de weinige middelen die ze heeft het voor haar kinderen zo fijn mogelijk maakt. Maar de spanning met vader in huis neemt vervelende vormen aan. Metins vader noemt zichzelf een rasechte communist, heeft geen baan en doet in zijn vrije tijd niet veel anders dan lezen, gokken en zuipen. Als hij thuis is zoekt hij ruzie met zijn vrouw en kinderen.

“En op dat ogenblik vervloekte ik mijn vader niet alleen, maar wenste ik hem ook dood. Ik was zo boos dat ik niet eens schrok van die gedachte. Het was beter als hij er niet meer was. Het was beter als hij niet meer bestond.”

Metin maakt vriendjes in de buurt, krijgt gevoelens voor meisjes en gaat naar de middelbare school. Voorheen was zijn thuis een onveilige omgeving als zijn vader daar ook was, maar op zijn nieuwe school wordt het ook al snel onveilig voor hem, doordat hij het mikpunt is van pesterijen in de klas als enige Turkse jongen. Zijn jaren op het vwo zijn alles behalve makkelijk, maar Metin houdt vol. Hij weet wat zijn ouders van hem verwachten, namelijk een universitaire studie.

“Ik hield mezelf voor dat het zijn schuld was dat onze relatie zich zo had ontwikkeld, en inwendig vervloekte ik hem opnieuw, voor hoe hij als een onverbeterlijke celibatair zijn eigen leven leefde terwijl mijn moeder probeerde te voorkomen dat het wankele bouwwerk dat ons gezin moest voorstellen, voorgoed in elkaar zou storten.”

Metin moet zich staande zien te houden binnen een familie en omgeving waar niks hem gegeven wordt, met allerlei onstabiele en onveilige situaties.


Murat Isik (1977) is een Nederlandse schrijver en jurist van Zaza-Turkse afkomst. De auteur studeerde rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Amsterdam en San Francisco University. In 2012 kwam zijn eerste roman uit Verloren Grond, waarvoor hij de Bronzen Uil Publieksprijs kreeg. Wees onzichtbaar is zijn tweede roman. Dit verhaal speelt zich af in de Bijlmer, waar Isik zelf ook is opgegroeid.


Wees onzichtbaar is het eerste boek dat ik van de auteur lees. Vanaf de eerste bladzijde werd ik gegrepen door de fijne manier van vertellen. Murat Isik schrijft heel toegankelijk. Zijn taalgebruik leest vlot en vooral de sfeerimpressies die hij schetst zorgen voor een beeldend geheel.

Tijdens het lezen ontwikkelde ik een enorme zwak voor zowel Metin als zijn moeder. De omstandigheden waarin de jongen heeft moeten opgroeien hebben het hem alles behalve makkelijk gemaakt. En zoveel respect voor de manier waarop zijn moeder als spil en bemiddelaar hem zoveel mogelijk heeft willen beschermen.

Zijn vader wordt neergezet als een hele nare narcistische man, maar wekt toch ook een heel klein beetje (met de nadruk op ‘heel’) medelijden op, omdat het duidelijk een beperkte man is die heel hoog van de toren blaast, maar ondertussen zeer weinig bereikt.

Murat Isik heeft er met dit boek voor gezorgd dat ik het verhaal vóelde tijdens het lezen. Zijn personages kwamen tot leven. De manier waarop hij opgroeien in de Bijlmer in de jaren tachtig en negentig beschrijft kwam regelrecht mijn hart binnen. Het deed mij des te meer beseffen in wat voor een fijne omgeving ikzelf heb mogen opgroeien.

Metin moest dat te midden van een onstabiele en agressieve vader, een wijk die steeds verder in verval raakte en een omgeving vol met criminaliteit en drugsgebruik doen. Tijdens zijn periode op de middelbare school was Metin de pispaal van de klas. Dit allemaal onder invloed van één gevaarlijke jongen.

Maar opgroeien was gelukkig niet alleen maar ellende. Metin leerde ook wat vriendschap en verliefd zijn kan betekenen en leerde op eigen benen staan en voor zichzelf op te komen en te zorgen.

Wees onzichtbaar is een indrukwekkende en ontwapende roman over opgroeien in de Bijlmer. Dit boek heeft mij heel veel leesplezier bezorgd.

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: Wees onzichtbaar
Auteur: Murat Isik
Genre: Roman
Uitgeverij: Ambo|Anthos
Datum: mei 2017
ISBN: 9789041422903
Pagina’s: 600

 

Tags: , , , , ,

Pierre Lemaitre – Drie dagen en levenslang ☆☆☆☆

drie-dgn-en-levenslang

“Op dat moment, ten prooi aan een onbedwingbaar gevoel van onrechtvaardigheid, verloor Antoine zichzelf. De shock veroorzaakt door de dood van Odysseus sloeg om in oncontroleerbare razernij. Verblind door woede griste hij de stok van de grond die hij tot voor kort had gebruikt voor de lift en zwaaide ermee alsof Rémi een hond was en hij diens baas.”

Het Franse dorpje Beauval is in rep en roer als de zesjarige Rémi van de aardbodem lijkt verdwenen. Er wordt gelijk een grootschalige zoektocht gestart door de politie en de dorpsbewoners, maar zonder snel resultaat. Er wordt een man opgepakt, maar ze hebben niet genoeg bewijs.

Alleen de twaalfjarige Antoine weet wat er die middag gebeurd is. Hij is degene die de oorzaak van zijn verdwijning is. Hij heeft Rémi in een opwelling vermoord.

Intens verdrietig en boos om het overlijden van de aangereden buurhond – zijn maatje – trok Antoine zich terug in het bos. De kleine Rémi keek erg op naar zijn grote buurjongen en volgde hem weleens het bos in, zo ook nu weer. Maar deze keer knapte er iets bij Antoine. Het was de vader van Rémi die zijn eigen hond doodschoot en nu hij Rémi ziet reageert hij zijn boosheid op hem af.

Antoine is ervan overtuigd dat hij elk moment ontmaskerd zal worden. Hij woont alleen met zijn moeder, zijn vader is niet in beeld en zij heeft het te druk met het drama van de buurjongen met de andere moeders uit het dorp. Zij lijkt niet in de gaten te hebben wat haar zoon bezighoudt.

In zijn dromen wordt Antoine geteisterd door herbelevingen en ook overdag is hij vaak angstig. Een zenuwinzinking is nabij, maar hij vertelt niemand zijn geheim. Dan vorderen de dagen, maanden en jaren en Rémi wordt maar niet gevonden. Zal het Antoine lukken zijn leven weer op te pakken en zal zijn geheim veilig blijven?

“In Beauval voerde alles hem terug naar die laatste dagen van 1999. Wat er toen was gebeurd, maakte deel uit van een ander leven, zelfs Beauval had het hoofdstuk afgesloten, maar aangezien het raadsel van de verdwijning van Rémi Desmedt nooit was opgelost, smeulde er nog een vuur dat met elk zuchtje wind weer kon oplaaien. Omringd door al die mensen, voelde hij zich altijd bedreigd, was alles doortrokken van betekenis, open voor interpretatie, een bron van angst…”

Pierre Lemaitre (1951) is een Franse scenarioschrijver en auteur. Hij werkte als leraar literatuur voordat hij schrijver werd. De auteur heeft zowel romans als thrillers (met commissaris Camille Verhoeven) op zijn naam staan.

Zijn thriller Alex heb ik gelezen en vond ik erg spannend. Drie dagen en levenslang is geen thriller, maar een roman. Dat verschil is duidelijk merkbaar tijdens het lezen, want dit boek is niet spannend, maar gaat vooral in op de belevingswereld van de hoofdpersoon en welke gevolgen zijn actie heeft op zijn leven. Of het nou schuldgevoel is of alleen de angst gepakt te worden blijft werd mij niet helemaal duidelijk.

In drie dagen en levenslang volgen we Antoine vanaf het moment dat hij Rémi doodt. We volgen hem in de jaren 1999, 2011 en 2015. In die eerste periode is het nog maar een twaalfjarige jongen en dat is ook goed te merken aan zijn gedrag en de manier waarop hij ermee omgaat. Een van zijn gedachten is bijvoorbeeld om te vluchten, maar zijn spidermanpop moet dan wel mee. Dit laat zien dat het echt nog maar een kind is. Een kind waarbij inzicht in oorzaak en gevolg nog niet goed ontwikkeld is.

Rémi wordt maar niet gevonden en Antoine wordt ouder, gaat op zichzelf wonen buiten het dorp, studeert geneeskunde, krijgt een relatie en wordt huisarts. Maar die ene dag blijft hem in meer of mindere mate achtervolgen. Noem het misschien karma, maar al zijn acties komen op één of ander manier weer terug op zijn bordje, soms met levenslange gevolgen. De rol van zijn moeder lijkt onbeduidend in het verhaal, maar de auteur geeft haar nog een gave plotwending mee in het verhaal.

Pierre Lemaitre kan goed schrijven. De boeken die ik heb gelezen zijn vlotte boeken en zijn meeslepend. Drie dagen en levenslang is een diepgaande psychologische roman.

 

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: Drie dagen en levenslang
Auteur: Pierre Lemaitre
Genre: Thriller
Uitgeverij: Xander
Datum: september 2016
ISBN: 9789401606097
Pagina’s: 225


Met dit boek heb ik meegedaan aan de leesclub van Thrillzone. Bedankt voor het digitale recensie-exemplaar.

 
1 reactie

Geplaatst door op 4 december 2016 in **** sterren, Recensie, Roman, Uitgeverij Xander

 

Tags: , , , , , ,

Noah Hawley – Voor de val ☆☆☆

voor de val

 

Een privévliegtuig, met aan boord tien personen, stort vlak bij de kust van New York neer. Het vliegtuig was net vanuit Martha’s Vineyard opgestegen toen het ruim een kwartier daarna neerstortte.

Scott Burroughs komt bij in een kolkende zee met nog delen van het brandend wrak om hem heen. Hij kan zich niet herinneren wat er gebeurd is, maar weet dat hij zo snel mogelijk land moet zien te vinden. Al snel ontdekt hij dat er nog een overlevende is, het vierjarige zoontje JJ van een van de echtparen aan boord. Met flink wat zwemervaring weet Scott het bijna onmogelijke voor elkaar te krijgen. Na acht uur zwemmen bereikt hij totaal uitgeput de kust. Scott wordt in de pers als held onthaald, maar vindt de aandacht maar niks.

“Zou het vliegtuig door de klap op het water uit elkaar zijn gevlogen? Of is dat al tijdens de val gebeurd en zijn de passagiers eruit geslingerd? Hij zou dat moeten weten, maar zijn geheugen is dichtgeslibd met onontcijfbare fragmenten, beelden zonder volgorde, en op dit moment heeft hij geen tijd om daar iets aan te doen.”

Het onderzoek komt snel op gang. Scott en JJ hebben geen herinneringen aan wat er gebeurd is, dus daar hebben ze niks aan. Aan boord zaten twee invloedrijke mannen met hun gezin. Al snel rijst de vraag of de crash een ongeluk was of dat er opzet in het spel is.

Noah Hawley (1967) is een Amerikaanse auteur, scenarioschrijver en producent. Hij heeft vier romans op zijn naam staan en was als schrijver en producent betrokken bij onder andere de succesvolle tv-serie Bones. Momenteel is Hawley uitvoerend producent en schrijver van de bekroonde tv-serie Fargo.

Vooraf kreeg ik de indruk dat dit verhaal over een bijzondere vriendschap tussen een volwassen man en een vierjarige jongen zou gaan die door een tragisch ongeval op elkaars pad komen. In die zin heeft het verhaal totaal niet aan mijn verwachtingen voldaan. Dit draadje neemt maar een klein deel van het verhaal in. Voor de val gaat meer over wat er gebeurd is en gaat op bijna zakelijke wijze de diepte in om hier achter te komen.

De hoofdstukken wisselen tussen heden en verleden. In het heden is een groot onderzoeksteam belast met het onderzoek naar wat er gebeurd. is. Er zijn meerdere scenario’s denkbaar, van ongeluk of moedwillige sabotage tot terroristische aanslag. Pas op het einde wordt duidelijk wat de reden van de crash is geweest. Met de hoofdstukken die in het verleden spelen worden de verschillende personages en hun levens beschreven.

Technisch gezien is het verhaal goed geschreven. Het is goed opgebouwd en afgewerkt. We lezen het verhaal vanuit verschillende personages wat ik vaak een pre vind. Het moge duidelijk zijn dat Noah Hawley veel ervaring heeft met schrijven, maar ik miste een belangrijk facet tijdens het lezen en dat is ‘gevoel’. Dit boek heeft bij mij geen gevoelige snaar geraakt. De personages raakten mij niet en ook de verhaallijn van de beloofde ‘vriendschap’ wist mij niet te bekoren.

In Voor de val worden we meegenomen op een zoektocht naar wat er met het vliegtuig gebeurd is. Om tot het antwoord te komen worden de levens van alle passagiers onder de loep genomen. Er zijn meerdere scenario’s denkbaar en de lezer blijft lang gissen.

 

Eindoordeel ***

 

Titel: Voor de val
Auteur: Noah Hawley
Genre: Roman
Uitgeverij: Boekerij
Datum: juni 2016
ISBN: 9789022576144
Pagina’s: 400

 

 
 

Tags: , , , , ,

Haro Kraak – Lekhoofd ☆☆☆☆

lekhoofd

 

“Alle indrukken van buitenaf die ik via mijn zintuigen omzette naar ervaringen binnenin, vloeiden door een grijs weefsel achter mijn oren. En daar was kortsluiting ontstaan. Er waren nieuwe verbindingen gelegd, verbindingen die ongewenst waren. Het waren er teveel en ze sloten niet goed op elkaar aan.”

Noah Kremer heeft al veel meegemaakt in zijn jonge leven. Als kind ontdekt hij dat hij bepaalde prikkels anders ervaart dan dat andere leeftijdsgenoten dit doen. Noah kan geluiden proeven en letters en cijfers in kleuren zien. Tot zijn opluchting ontdekt hij jaren later dat deze aandoening een naam heeft, namelijk synesthesie, en dat hij niet alleen is.

Gevolg is wel dat de meeste kinderen hem maar vreemd vinden en dat hij veel gepest wordt. Zijn ouders hebben het maar druk met hun werk en met het in stand houden van hun huwelijk en hebben weinig oog voor hun twee kinderen, waardoor Noah er redelijk alleen voor staat.

Op de middelbare school ontmoet Noah Teun. Er ontstaat een hele bijzondere vriendschap tussen de twee. Voor het eerst wordt Noah niet veroordeeld om zijn gekke fratsen. In de jaren die volgen gaan ze samen op een zintuigelijke ontdekkingstocht. Naast hun beperkingen zijn het ook doodgewone pubers die van alles uit proberen wat bij hun leeftijd past.

Nu is Noah bijna zeventien en is hij opgenomen in een instelling ter revalidatie. Zijn medische toestand en de intensieve behandeling die hij krijgt zorgen voor een terugblik op het verleden.

Haro Kraak (1986) studeerde sociologie en journalistiek in Amsterdam. Hij is verslaggever en tv-recensent bij De Volkskrant en schrijft over media, populaire cultuur en literatuur. Kraak publiceerde korte verhalen in verschillende literaire tijdschriften en op de website van De Optimist. Lekhoofd is zijn debuutroman.

Lekhoofd leest als een trein, het boek is niet heel dik, en de duidelijk te volgen schrijftaal zorgt ervoor dat je zo door het boek heen bent. Het verhaal kent een kleine setting en bevat maar weinig personages. Het is een overzichtelijk geheel. Er is meer met Noah aan de hand dan zijn synesthesie, dit wordt duidelijk naarmate het verhaal vordert.

Haro Kraak heeft veel aandacht besteed aan het verdiepen van de personages. De ouders van Noah hebben een bijzondere dynamiek. Hun huwelijk wankelt en ze doen krampachtig en ontwijkend. Dit heeft ook weer invloed op Noah en zijn zusje. De gesprekken die Noah en Teun hebben springen uit het verhaal wat mij betreft. Deze passages vind ik heel gaaf beschreven en erg beeldend en overtuigend.

De manier waarop hoofdpersonage Noah prikkels beleeft wordt zo duidelijk en concreet beschreven door de auteur, dat ik mij als het ware kon indenken hoe Noah alles beleeft. De vriendschap tussen de jongens wordt heel natuurlijk en overtuigend gebracht. Gelukkig ligt in het verhaal niet alleen de nadruk op het ‘afwijkende’ van Noah, maar is dit mooi verweven met ‘normale’ leeftijdsontwikkelingen, dit maakt het tot een overtuigend geheel.

Lekhoofd is een hele pure en aandoenlijke roman over een bijzondere jongen die in het leven tegen een aantal beperkingen aanloopt en daarmee moeten leren omgaan. Dit boek is een reis door zijn verleden en van de mensen om hem heen.

 

Eindoordeel ****

 

Titel: Lekhoofd
Auteur: Haro Kraak
Genre: Roman
Uitgeverij: Atlas Contact
Datum: september 2016
ISBN: 9789025447410
Pagina’s: 232

 

Dit boek heb ik vooruit mogen lezen voor De Club van Echte Lezers van Uitgeverij Atlas Contact.

 

Tags: , , , , , ,