Pierre Lemaitre – Drie dagen en levenslang ☆☆☆☆

drie-dgn-en-levenslang

“Op dat moment, ten prooi aan een onbedwingbaar gevoel van onrechtvaardigheid, verloor Antoine zichzelf. De shock veroorzaakt door de dood van Odysseus sloeg om in oncontroleerbare razernij. Verblind door woede griste hij de stok van de grond die hij tot voor kort had gebruikt voor de lift en zwaaide ermee alsof Rémi een hond was en hij diens baas.”

Het Franse dorpje Beauval is in rep en roer als de zesjarige Rémi van de aardbodem lijkt verdwenen. Er wordt gelijk een grootschalige zoektocht gestart door de politie en de dorpsbewoners, maar zonder snel resultaat. Er wordt een man opgepakt, maar ze hebben niet genoeg bewijs.

Alleen de twaalfjarige Antoine weet wat er die middag gebeurd is. Hij is degene die de oorzaak van zijn verdwijning is. Hij heeft Rémi in een opwelling vermoord.

Intens verdrietig en boos om het overlijden van de aangereden buurhond – zijn maatje – trok Antoine zich terug in het bos. De kleine Rémi keek erg op naar zijn grote buurjongen en volgde hem weleens het bos in, zo ook nu weer. Maar deze keer knapte er iets bij Antoine. Het was de vader van Rémi die zijn eigen hond doodschoot en nu hij Rémi ziet reageert hij zijn boosheid op hem af.

Antoine is ervan overtuigd dat hij elk moment ontmaskerd zal worden. Hij woont alleen met zijn moeder, zijn vader is niet in beeld en zij heeft het te druk met het drama van de buurjongen met de andere moeders uit het dorp. Zij lijkt niet in de gaten te hebben wat haar zoon bezighoudt.

In zijn dromen wordt Antoine geteisterd door herbelevingen en ook overdag is hij vaak angstig. Een zenuwinzinking is nabij, maar hij vertelt niemand zijn geheim. Dan vorderen de dagen, maanden en jaren en Rémi wordt maar niet gevonden. Zal het Antoine lukken zijn leven weer op te pakken en zal zijn geheim veilig blijven?

“In Beauval voerde alles hem terug naar die laatste dagen van 1999. Wat er toen was gebeurd, maakte deel uit van een ander leven, zelfs Beauval had het hoofdstuk afgesloten, maar aangezien het raadsel van de verdwijning van Rémi Desmedt nooit was opgelost, smeulde er nog een vuur dat met elk zuchtje wind weer kon oplaaien. Omringd door al die mensen, voelde hij zich altijd bedreigd, was alles doortrokken van betekenis, open voor interpretatie, een bron van angst…”

Pierre Lemaitre (1951) is een Franse scenarioschrijver en auteur. Hij werkte als leraar literatuur voordat hij schrijver werd. De auteur heeft zowel romans als thrillers (met commissaris Camille Verhoeven) op zijn naam staan.

Zijn thriller Alex heb ik gelezen en vond ik erg spannend. Drie dagen en levenslang is geen thriller, maar een roman. Dat verschil is duidelijk merkbaar tijdens het lezen, want dit boek is niet spannend, maar gaat vooral in op de belevingswereld van de hoofdpersoon en welke gevolgen zijn actie heeft op zijn leven. Of het nou schuldgevoel is of alleen de angst gepakt te worden blijft werd mij niet helemaal duidelijk.

In drie dagen en levenslang volgen we Antoine vanaf het moment dat hij Rémi doodt. We volgen hem in de jaren 1999, 2011 en 2015. In die eerste periode is het nog maar een twaalfjarige jongen en dat is ook goed te merken aan zijn gedrag en de manier waarop hij ermee omgaat. Een van zijn gedachten is bijvoorbeeld om te vluchten, maar zijn spidermanpop moet dan wel mee. Dit laat zien dat het echt nog maar een kind is. Een kind waarbij inzicht in oorzaak en gevolg nog niet goed ontwikkeld is.

Rémi wordt maar niet gevonden en Antoine wordt ouder, gaat op zichzelf wonen buiten het dorp, studeert geneeskunde, krijgt een relatie en wordt huisarts. Maar die ene dag blijft hem in meer of mindere mate achtervolgen. Noem het misschien karma, maar al zijn acties komen op één of ander manier weer terug op zijn bordje, soms met levenslange gevolgen. De rol van zijn moeder lijkt onbeduidend in het verhaal, maar de auteur geeft haar nog een gave plotwending mee in het verhaal.

Pierre Lemaitre kan goed schrijven. De boeken die ik heb gelezen zijn vlotte boeken en zijn meeslepend. Drie dagen en levenslang is een diepgaande psychologische roman.

 

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: Drie dagen en levenslang
Auteur: Pierre Lemaitre
Genre: Thriller
Uitgeverij: Xander
Datum: september 2016
ISBN: 9789401606097
Pagina’s: 225


Met dit boek heb ik meegedaan aan de leesclub van Thrillzone. Bedankt voor het digitale recensie-exemplaar.

Simo Hiltunen – In wolfskleren ☆☆☆☆☆

 

“Lauri was altijd bang geweest dat zijn onverklaarbare angsten en catastrofale fantasieën een teken waren van het feit dat hij andere mensen en hun potentiële slechtheid schuwde, omdat hij op de hoogte was van het bestaan daarvan. En hij was op de hoogte daarvan omdat hij die slechtheid zelf ook in zich droeg. Lauri Kivi voldeed aan alle voorwaarden om zich tot de grootste sadist te ontwikkelen die er op twee benen rondliep.”

Lauri Kivi werkt als misdaadjournalist voor een Fins dagblad. In Helsinki en omgeving is er de laatste tijd een toename van gezinsmoorden, waarbij de vader de dader lijkt te zijn. Lauri is zelf vader, maar heeft zijn gezin verlaten toen zijn dochter nog heel klein was. Zij weet niet beter dan dat haar vader dood is.

Het nieuwste gezinsdrama is er een waarbij de vader een politieagent was. Een drama wat extra  gevoelig ligt door zijn beroep. Lauri is van plan dieper op dit onderwerp in te gaan en er een aantal artikelen aan te wijden.

Getekend door een heftige jeugd vol lichamelijk en geestelijke mishandelingen worstelt Lauri nog steeds met de gevolgen hiervan. Zijn vader tiranniseerde het gezin, wat na een paar borrels steevast eindigde in in elkaar geslagen worden. Zijn broer wist het gezin te ontvluchten en Lauri heeft nooit meer wat van hem gehoord.

Via zijn oma hoort Lauri dat zijn vader aan het dementeren is. Zij verzoekt hem om zijn vader nog eens te bezoeken, voordat het te laat is. Met enorme tegenzin en een hart vol haat besluit hij zijn vader te bezoeken in het tehuis. Terwijl hij daar toch in de omgeving is kan hij ook mooi een aantal nabestaanden spreken van gezinsmoordenaars voor zijn artikelen.

Wat Lauri vooral ontdekt bij de nabestaanden is ongeloof. Ongeloof dat de vaders hun gezin vermoord hebben. Lauri duikt steeds dieper in de zaken tot grote irritatie van de politie. Hij ontdekt dat niet alles is zoals het op het eerste gezicht lijkt. Maar ondertussen komt de verdenking steeds meer op Lauri zelf te liggen. Hij moet niet alleen zijn onschuld aantonen, maar moet ook vechten tegen de schimmen uit zijn eigen verleden en heden. En dat is niet zonder gevaar voor hemzelf en zijn naasten.

Simo Hiltunen (1977) is een Finse journalist en producent. In wolfskleren is zijn thrillerdebuut.

Vanaf de eerste bladzijde begint het verhaal al spannend. De toon wordt hiermee gezet en nog belangrijker is dat de auteur dit de rest van het verhaal goed weet voort te zetten. Lauri is een geweldig beschreven personage. Vaak vol bewondering, maar soms ook vol walging las ik zijn belevingen.

In wolfskleren is niet alleen een thriller met een moordenaar en de jacht die volgt. Nee, het is zoveel meer. Dit boek gaat ook over invloeden van ouders en opvoeding en ouder worden en bevat daarmee zoveel psychologische lagen. Simo Hiltunen neemt ons mee in het verleden van een aantal personen. Ik was enorm onder de indruk van vooral juist die hoofdstukken.

Zo enorm aangrijpend en geloofwaardig zijn de scènes waarin de interacties tussen ouder en kind beschreven worden. We lezen veelvuldig over fysieke en mentale mishandelingen. Ik kreeg af en toe een brok in mijn keel. Het geeft het boek zoveel meer lading en diepgang mee, ook om te begrijpen waarom iemand handelt zoals hij doet en wat voor een impact het heeft als iemand volwassen wordt en zelf voor keuzes staat.

In het boek komen regelmatig feitjes en weetjes over wolven of verwijzingen naar dit dier voorbij. Er is één quote die mij enorm aansprak en die ik graag met jullie wil delen, want het is een wijze les:

“De jongen zit in de tipi van de stamoudste  en vertelt dat hij het gevoel heeft dat er binnen in hem twee wolven zijn. Een ervan is goed en neemt rechtvaardige besluiten. Deze witte wolf probeert de jongen mee te nemen naar het geluk. Maar de zwarte wolf probeert hem te verleiden tot slechte daden. Het lokt hem met welvaart, onverdiende eer en nog veel slechtere dingen. “Wat moet ik doen?” vraagt de jongen. De stamoudste kijkt hem in de ogen en zegt dat in ieder van ons een goede en een slechte wolf leeft. Dat is natuurlijk en er is niets tegen te doen. “Maar welke van de twee wint dan?” vraagt de jongen. De stamoudste is even stil en antwoordt dan rustig: “Degene die je te eten geeft.”

Dit boek is dus een debuut, maar dat is nergens aan te merken. Wat heeft Simo Hiltunen een spannend en meeslepend boek geschreven. Werkelijk waar iedere bladzijde is een genot om te lezen. Dit zijn thrillers zoals ze horen te zijn. In wolfskleren kan zich tot de top van beste thrillers van 2016 rekenen.


Eindoordeel ☆☆☆☆☆


Titel: In wolfskleren
Auteur: Simo Hiltunen
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
Datum: oktober 2016
ISBN: 9789022569412
Pagina’s: 470

SPLINTERS: Terrence Lauerhohn – 1897 ☆☆☆

1897

 

“Prooi waren ze, voor de monsters die het liefst in de nachtelijke uren hun verderfelijke daden pleegden: verkrachters en moordenaars.”

1897, Venetië. In drie maanden tijd zijn er al zeventien gruwelijk verminkte lijken gevonden aan de oevers van Laguna Veneta. En het lijkt er niet op dat de dader binnenkort gepakt zal worden.

Inspecteur Giacomo is belast met de zaak, maar schiet helemaal niks op met zijn onderzoek. Dan wordt zijn hulp ingeroepen door een knappe jonge dame van adel. Haar zus is al ruim drie maanden vermist. Zij en haar zieke vader maken zich ernstig zorgen.

Giacomo is enorm gecharmeerd door de verschijning van de zus die om hulp vraagt en wil haar graag helpen. De vader van de dochters waarschuwt hem. Giacomo’s zoektocht brengt hem naar een bizarre waarheid over het moordende monster.

“De moordenaar waar hij naar zocht was inderdaad een soort van duivel, zij het een menselijke, zeer waanzinnige duivel. Zolang de dader het plegen van zijn misdaden beperkte tot de weinige nachten op en rond volle maan, bleven de roddels gelukkig geruchten. Geen enkele moordenaar gaat eeuwig door.”

Terrence Lauerhohn (1960) is een Nederlandse auteur. Pas op 51-jarige leeftijd is hij begonnen met schrijven. Zijn eerste uitgave was de korte sciencefictionroman Noptula. Zijn dark fantasyroman De negen cirkels werd genomineerd voor de Hebban Awards 2015. Eind dit jaar komt zijn volgende roman Nirwana uit.

Iedere maand brengt Quasis een nieuw kort verhaal uit, Splinters genaamd. De maand november is het de beurt aan Terrence Lauerhohn, een auteur waar ik nog nooit van gehoord had.

1897 begint ieder hoofdstuk met een korte tekst vanuit de beleving van het monster wat moordt. De rest van het verhaal volgen we inspecteur Giacomo. Enerzijds houden de moorden hem bezig en dan is er nog die oogverblindende vrouw voor wie hij warme gevoelens koestert.

Terrence Lauerhohn heeft een schrijfstijl die passend is voor de periode waarin het verhaal zich afspeelt. Hij gebruikt wat formeel en ouwelijk taalgebruik wat bij mij wat leesplezier weghaalt, maar dat heeft puur met smaak te maken.

Driekwart van 1897 kabbelt het verhaal wat voort zonder noemenswaardige spanning. Richting het einde wordt dat beter. De ontknoping vind ik gaaf bedacht. Vooral de laatste zin van het verhaal knalt er nog even goed in.

 

Eindoordeel ☆☆☆


Titel: 1897
Auteur: Terrence Lauerhohn
Genre: Fantasy
Uitgeverij: Quasis
Datum: november 2016
ISBN: 9789492099198
Pagina’s: 38

Stephenie Meyer – De Chemicus ☆☆☆☆

 

“Het was vreemd hoe weinig moeite ze er tegenwoordig mee had om mensen te doden, hoe bevredigend ze het vond. Ze was bloeddorstig geworden, wat ironisch was, als je alles in ogenschouw nam. In de zes jaar dat ze bij hen in de leer was geweest, was het hun absoluut niet gelukt haar te breken en te veranderen in iemand die van haar werk genoot. Maar drie jaar van voor hen op de vlucht zijn had een hele hoop dingen veranderd.”

Ze heeft jaren voor een geheime dienst gewerkt die zo geheim was dat er zelfs geen naam voor was. Haar bijnaam was De Chemicus door haar kennis en kunde en ze was een expert in martelen en informatie verkrijgen. Nadat de enige persoon die ze vertrouwde – haar mentor – vermoord werd is ze op de vlucht geslagen. Diezelfde geheime dienst wil haar ook dood hebben en nu is ze al drie jaar voor hen op de vlucht.

Sindsdien verandert ze regelmatig van plek en van naam. Haar hele dag bestaat uit routines om zichzelf zo veilig mogelijk te houden. De plekken waar ze verblijft bestaan uit dodelijke boobytraps. Het is de geheime dienst een aantal keren gelukt haar te vinden, maar dit hebben zij met de dood moeten bekopen.

Dan ontvangt ze een mail van een vroegere collega. In de mail staat een aanbod die bijna te mooi lijkt om waar te zijn. In ruil voor nog één opdracht zullen ze haar voortaan met rust laten en zal vluchten verleden tijd zijn. Ze moet iemand vinden en verhoren die binnen drie weken van plan is een biologisch massavernietigingswapen te gebruiken, waarbij miljoenen doden zullen vallen.

“Ze probeerde zich voor te stellen dat ze weer in een bed zou slapen. Dat ze niet de hele tijd een apotheek aan gifstoffen op haar lichaam zou dragen. Dat ze elke dag dezelfde naam zou gebruiken. Dat ze contact zou leggen met andere mensen zonder dat er dodelijke slachtoffers zouden vallen.”

Ze weet dat deze missie allerlei levensgevaarlijke risico’s met zich meebrengt en dat de geheime dienst de belofte waarschijnlijk niet eens nakomt, maar ze neemt de opdracht aan. Al is er maar een kleine kans om niet meer op de vlucht te hoeven zijn…op een uitweg.

De opdracht brengt haar op het pad van twee broers met tegengestelde karakters. De ene is een professional, de ander een groentje. Maar ze hebben elkaar hard nodig om het er levend vanaf te brengen.

Stephenie Meyer is een Amerikaanse auteur. Ze werd een wereldwijde bestsellerauteur met haar Twilight-saga. Van haar boeken werden wereldwijd meer dan 165 miljoen exemplaren verkocht en ze werden allemaal succesvol verfilmd. De Chemicus is haar eerste thriller. De auteur is zelf gefascineerd door personages als Jason Bourne en Aaron Cross. Zelf wilde ze ook een boek schrijven met een actieheld met als grootste wapen hersens.

Iedereen die van lezen houdt zal wel eens van de naam Stephenie Meyer gehoord hebben. Haar Twilight boeken zijn zo enorm populair (geweest), helemaal nadat de films verschenen zijn. Ik was aangenaam verrast en ook in een klap nieuwsgierig toen ik las dat deze auteur nu met een thriller zou komen. Uitgever Maaike le Noble kondigde dit boek al met veel enthousiasme aan op social media, dus hier moest en zou ik een recensie van schrijven. De grote vraag was gelijk: “Kan Stephenie Meyer ook thrillers schrijven?”

De Chemicus is een vlot en actierijk verhaal met maar weinig personages. Leuk om te lezen over al die technische en chemische hoogstandjes waar de karakters gebruik van maken. Het is niet aan een stuk spannend, maar er gebeurt wel veel. Naast de actiescènes besteedt de auteur veel aandacht aan het beschrijven van voornamelijk haar vrouwelijke hoofdpersonage.

Zij – De Chemicus – is erg slim, maar sociaal nogal onhandig. Daniël is één van de twee broers en haalt haar menselijke kant naar boven, maar daarvoor moet ze wel uit haar comfortzone raken. Dit is een hele leuke verhaallijn, hoe de liefde tussen deze twee opbloeit. In dit boek is ook een grote rol weggelegd voor waakhonden. Stephenie Meyer heeft voor een hoofdrol gezorgd voor deze dieren wat het verhaal extra spanning geeft. Erg leuk bedacht.

De Chemicus is een geweldige spionagethriller. En wat betreft mijn vraag eerder in deze recensie… “Ja, volmondig ja.”: is mijn antwoord. Stephenie Meyer kan ook thrillers schrijven. Ik heb het boek in één ruk en met heel veel plezier uitgelezen.

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: De Chemicus
Auteur: Stephenie Meyer
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
Datum: november 2016
ISBN: 9789022579824
Pagina’s: 526

Ule Hansen – Negendoder ☆☆☆☆

“Ze had het verprutst. Ze was in paniek geraakt. Ze had de controle verloren. Ze had niet naar Lutz geluisterd, die haar had bijgebracht om haar gevoel te beheersen, in plaats van er het slachtoffer van te zijn. Angst was een gevoel. Meer niet. Geen almachtige God, geen militaire bevelhebber, geen automatisch programma, alleen maar gevoel.”

Emma Carow werkt als profiler bij de politie van Berlijn. In een verlaten pand worden drie lichamen gevonden. De lijken zijn volledig ingepakt in duct tape en zijn bovenin steigers opgehangen. Niet alleen de recherche onderzoekt de zaak, ook Emma en haar collega’s van Operationele Misdaadanalyse – profilers in de volksmond – worden gevraagd mee te denken.

Binnen het team van Emma heerst onrust. Hun teamleider zal binnenkort met zwangerschapsverlof gaan, waardoor haar functie tijdelijk vrijkomt. Emma vind het bijna vanzelfsprekend dat zij deze functie krijgt, maar daar is lang niet iedereen het mee eens. Als er een nieuwe collega geintroduceerd wordt in het team is Emma dan ook furieus. Emma en haar nieuwe collega barsten los in een strijd om de functie van teamleider.

Wat nog niemand binnen de politie weet is dat Emma een aantal jaren geleden verkracht is. Drie dagen lang is ze door de dader vastgebonden op een bed en meerdere keren per dag misbruikt. De dader is opgepakt en heeft daarvoor in de gevangenis gezeten, maar is inmiddels al weer vrij. Hij heeft de publiciteit opgezocht met een boek over zijn leven en beweert veranderd te zijn.

Emma kan het verleden maar moeilijk loslaten en blijft verbitterd. Ze gelooft er niks van dat haar verkrachter een goed mens is geworden. Helemaal vervelend vindt ze het dat hij ook weer contact met haar zoekt en zelfs zijn boek naar haar heeft opgestuurd. Emma zint nog steeds op wraak.

De concurrentie op het werk neemt steeds heftigere vormen aan. En er worden meer lichamen gevonden die op dezelfde manier geënsceneerd zijn. Emma kan op steeds minder symphatie van haar collega’s rekenen en ook het profiel wat voor haar steeds meer vorm krijgt vindt geen gehoor bij haar collega’s. Emma komt dichter en dichterbij de motieven en schuilplek van de moordenaar en dat blijft niet onopgemerkt. Emma zal weer moet vechten voor haar leven.

“Hij maakt alles kapot. Ik kan er niet mee overweg. Het werkt op mijn brein. Als een hersentumor, begrijp je? Ik zie het niet scherp meer, ik denk niet scherp, ik doe dingen die ik niet zou moeten doen. Ik geloof dat ik niet meer in staat ben om als politievrouw te functioneren.”

Ule Hansen is het pseudoniem van het Berlijnse schrijversduo Astrid Ule (Duits) en Erik Hansen (Amerikaans). Eerder werkten ze samen aan het schrijven van scenario’s. Negendoder is hun thrillerdebuut en het eerste deel van een serie met profiler Emma Carow.

De afgelopen jaren zijn er een aantal auteurs uit Duitsland met zeer goede (lees spannende en soms zelfs gruwelijke) thrillers gekomen. Precies mijn smaak. Een aantal van die toppers zijn voor mij Sebastian Fitzek en Wulf Dorn, maar er zijn er meer. Toen ik las dat er een nieuw schrijverskoppel uit dit land ging debuteren was mijn nieuwsgierigheid gelijk gewekt. Er zijn heel veel thrillerliefhebbers die zweren bij Scandinavisch werk, ik word enthousiast van thrillers uit Duitsland.

Wat mij tijdens het lezen van Negendoder al snel opviel was de schrijfstijl, de manier waarop dit verhaal gebracht werd. Er zijn moorden gepleegd en vervolgens bestaat een groot deel van het verhaal uit een uiteenzetting van de (technische) handelingen van de politie en profilers en hoe hun onderzoek tot stand komt. Dit is interessant, zeker voor een beginnend thrillerlezer, maar toch ook wel vrij droge kost. Ook is Ule Hansen uitgebreid in het beschrijven van de straten en wijken van Berlijn. Iets wat voor mij nooit een toegevoegde waarde heeft voor het verhaal.

Maar…Negendoder bestaat uiteindelijk gelukkig uit veel meer dan alleen droge kost. Naarmate het verhaal vorderde vond ik het steeds gaver worden. Het verhaal bestaat uit meerdere verhaallijnen. Een van de hoofdpersonages – Emma Carow – is een beschadigde vrouw en met momenten zelfdestructieve vrouw die nu ook weer veel voor haar kiezen krijgt. Haar worsteling met deze ongewenste gebeurtenissen wordt goed weergegeven. Ook is er ruimte voor romantiek in het boek, ware het niet dat dit ook weer veel complicaties met zich meebrengt. Emma Carow is een bijzonder personage.

De ontknoping van Negendoder is erg goed. Alles komt daar knap bij elkaar. Dit verhaal is niet spannend in de zin van nagelbijtend en puntje van je stoel, maar vooral van psychologische aard. Het einde brengt nog een super mindfuck voor Emma Carow met zich mee, waar in een volgend deel natuurlijk weer verder vervolg aan gegeven zal worden. Een andere Duitse thriller dan gewend en verwacht voor mij, maar niettemin een die me prima bevallen is.

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: Negendoder
Serie: Emma Carow # 1
Auteur: Ule Hansen
Genre: Thriller
Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
Datum: oktober 2016
ISBN: 9789024573356
Pagina’s: 460

Justin Cronin – De oversteek ☆☆☆☆

de-oversteek

 “Lacey, alsjeblieft! Ik weet niet wat ik moet doen! Zeg me wat ik moet doen! Dat komt wel, Amy, als het eenmaal zover is. Dan zul je weten wat je in je hebt. Dan zul je weten hoe je hen moet bevrijden, zodat ze hun laatste oversteek kunnen maken.”

Dr Lear is in een vergevorderd stadium met zijn onderzoek – het Noach-project – naar een virus wat van mensen een soort van vampier maakt. In het diepste geheim experimenteert hij – met toestemming van de overheid – op mannen die door de maatschappij al zijn afgeserveerd, omdat het zware criminelen zijn. Hij injecteert ze met een virus wat ze muteert tot gevaarlijke wezens – ook wel viralen  genoemd – met indrukwekkende fysieke krachten en ervoor zorgt dat ze lang kunnen leven. Maar er gaat nog veel mis. Het is de bedoeling de viralen uiteindelijk als wapen in te zetten, maar dan moet er eerst controle mogelijk zijn.

Om het onderzoek te perfectioneren zoekt de professor een kind om met het virus te injecteren. Hij heeft zijn pijlen op Amy gericht, een meisje wat door haar moeder bij de nonnen is achtergelaten, zij zal door niemand gemist worden. Amy wordt ontvoerd en naar dr Lear gebracht waar zij het virus ingespoten krijgt. Maar Amy is anders…

Als de twaalf testpersonen weten uit te breken barst de hel op aarde los. De viralen verslinden iedereen die ze op hun weg tegenkomen en het virus verspreidt zich razendsnel. Amy weet te vluchten met de hulp van een agent die Lear niet vertrouwt en neemt haar onder zijn hoede.

Bijna honderd jaar later is de wereld zoals we deze kennen veranderd. Na de uitbraak van de viralen zijn er nog maar weinig mensen levend. Her en der zijn er koloniën ontstaan, die vaak niets van het bestaan van elkaar afweten.

In een beschermde kolonie in de buurt van Los Angeles wonen zo’n honderd mensen. Bijna iedereen die nu nog leeft is daar beschermd opgegroeid en weten bijna niks van de wereld van voor de uitbraak. Zij worden van kinds af aan klaargestoomd om de kolonie te beschermen tegen de viralen die ’s nachts jagen. Wat nog weinigen weten is dat de accu’s na zoveel jaren opraken, waardoor de lichten uiteindelijk niet meer kunnen branden. Viralen kunnen niet tegen (dag)licht en hebben straks dan vrij spel om aan te kunnen vallen.

Peter Jaxon is samen met zijn ouders en oudere broer Theo opgegroeid in de kolonie. Zijn familie hoort bij één van de eersten die de kolonie opgericht hebben, wat verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Tijdens een van de ritten naar buiten komt Peter een jong meisje tegen die hem beschermt tegen een aanval van de viralen. Hij weet te vluchten en komt heelhuids terug in de kolonie. Hij rept met geen woord over het meisje, maar krijgt haar niet uit zijn gedachten.

Dan staat ineens hetzelfde meisje gewond aan de poort van de kolonie. Men weet zich bijna geen raad met het meisje, die Amy blijkt te heten. Haar komst is het begin van een reeks van een aantal gebeurtenissen met dodelijke afloop. Amy vlucht samen met Peter en zijn vrienden weg en beginnen aan een gevaarlijke zoektocht naar een remedie tegen het virus. Zij zullen toch niet de enige nog levenden mensen zijn? Hun doel is teruggaan naar de oorsprong, terug naar Colorado, waar het leger ooit met het experiment is begonnen. Het lot van de overgebleven mensen ligt in de handen van Amy en Peter.

“Het leek alsof ze deel uitmaakte van twee werelden, een die hij kon zien en een die hij niet kon zien. En in die andere, verborgen wereld lag de betekenis van hun reis.”

Justin Cronin (1962) is een Amerikaanse auteur. Zijn internationale doorbraak kwam in 2010 na de publicatie van De oversteek, het eerste deel van een trilogie rond een post-apocalyptische vampier. Dit boek schreef hij op verzoek van zijn dochter, die een boek met een klein meisje in de hoofdrol wilde. Deel twee – De Twaalf – is in 2012 verschenen en in januari van 2017 zal het slotstuk van de trilogie uitkomen – De stad van spiegels. De filmrechten van de trilogie zijn verkocht aan Fox 2000.

Dit boek is groots, niet alleen in letterlijke zin, maar ook in de manier waarop het verhaal gebracht wordt. Het is een dikke pil van 994 bladzijdes die je voor je kiezen krijgt, maar het is zo boeiend en aantrekkelijk dat dit me geen moment gestoord heeft.

De oversteek bestaat uit heel veel personages en veel verhaallijnen. Je moet er goed je hoofd bijhouden en zelfs pen en papier gebruiken zal je niet misstaan, want er komt veel informatie tijdens het lezen op je af. De hoofdpersonages worden geweldig neergezet en ook wordt er veel aandacht besteed aan onderlinge verhoudingen en ontwikkelingen. In dit boek zijn er zoveel gave plotwendingen dat het gewoonweg genieten is.

Justin Cronin is een zeer goede schrijver. Dit boek bevat spanning, actie, drama, romantiek en het bovennatuurlijk wordt ook niet geschuwd. De personages worden zeer levendig beschreven. De auteur geeft in dit boek zo’n originele draai aan de definitie van vampiers, dat dit boek zich gelijk onderscheidt van alle andere verhalen met dit thema. Kwaad en goed is niet zwart wit in dit verhaal. Er zijn viralen met een geweten en er zijn mensen zonder geweten. De auteur speelt hier heel goed mee.

Er valt zoveel te vertellen over dit boek, maar dan zou ik teveel verraden. Als je enigszins van origineel en spannend houdt en ervan houdt om buiten betreden paden te lezen, dan is Oversteek een boek wat je gelezen moet hebben.

De oversteek is thriller, horror, fantasy en roman in één. Dit verhaal bevat zoveel lagen en ze zijn allemaal perfect met elkaar verweven en verwerkt tot een kloppend totaalplaatje. Dit boek is een overtuigend en meeslepend geheel. Het eerste deel van deze trilogie is alvast een topverhaal!

 

Eindoordeel ****


Titel: De oversteek
Serie: De oversteek #1
Auteur: Justin Cronin
Genre: Thriller
Uitgeverij: Cargo
Datum: mei 2010
ISBN: 9789023457060
Pagina’s: 994


Met dank aan uitgeverij Cargo voor het digitale recensie-exemplaar. Binnenkort verschijnen op mijn blog ook de recensies van De Twaalf en De stad van spiegels.


Doe jij ook mee aan de #readingchallenge? Lees deel 1 en 2 dit jaar nog, om vervolgens het laatste deel in januari te kunnen lezen.

Rudy Soetewey – Terecht ☆☆☆

terecht

 

“Pas op de laatste seconde van het filmpje veranderde er iets aan het beeld. Onderaan verschenen ineens witte letters. Hoofdletters. Het filmpje stopte, maar de letters bleven zichtbaar. Ik vloekte toen ik de boodschap las. GA HIER VOORAL NIET MEE NAAR DE POLITIE.”

Matthias De Wolf is een alleenstaande man en werkt als journalist. Als hij zijn brievenbus leegt vindt hij daarin een envelop met een usb-stick. Met tegenzin besluit hij te kijken wat er op die stick staat en krijgt dan een kort, maar onheilspellend filmpje met een boodschap te zien. De man op het filmpje wordt duidelijk gevangen gehouden. De tekst aan het einde is duidelijk, hij mag er pertinent niet mee naar de politie.

Matthias snapt niet waarom hij dit filmpje heeft gekregen en heeft al helemaal geen zin  om diegene zijn zin te geven en besluit er toch mee naar de politie te gaan. Als blijkt dat de man op het filmpje dood is wordt er een klein team op onderzoek uitgestuurd. Ook Matthias wordt grondig ondervraagd.

“U WAS GEWAARSCHUWD. DIT HEBT U OP UW GEWETEN. GA HIERMEE NAAR DE POLITIE EN ER VALLEN NOG DODEN. DOE UW EIGEN ONDERZOEK!”

Al snel blijkt de man op het filmpje een multimiljardair te zijn geweest. De dader blijft toenadering zoeken tot Matthias door middel van poststukken en maakt zijn wens steeds duidelijker. Als hij benaderd wordt door een priester die de dader op de biechtstoel heeft gehad, wordt Matthias meer en meer betrokken bij de zaak dan hem lief is. Zonder dat hij erom gevraagd heeft ligt het lot van volgende slachtoffers in zijn handen.

Rudy Soetewey (1955) is een Belgische auteur. Hij heeft altijd in het onderwijs gewerkt. Zijn eerste boek – Bedrieglijke eenvoud – werd in 1992 uitgegeven. Voor zijn thrillers heeft hij meerdere nominaties ontvangen. In 2011 won hij de Hercule Poirotprijs en in 2013 werd hij de winnaar van de Diamanten Kogel.

De naam van de auteur heb ik al vaker op social media voorbij zien komen, maar Terecht is het eerste boek van ik van hem heb gelezen. Het vorige boek met Matthias De Wolf in de hoofdrol – Bewijs het maar – heb ik dus ook niet gelezen, maar Rudy Soetewey verwijst wel regelmatig naar dit boek in het verhaal.

Terecht begint veelbelovend. Ik hou ervan als een verhaal start met een spannende ontwikkeling, in dit geval de usb-stick met een dreigende boodschap. Mijn hoop was dan ook dat die spanning steeds groter zou worden, met een klassiek kat- en muisspel tussen de dader en Matthias. Maar helaas is dit enorm tegengevallen. Uiteindelijk mis ik spanning en sensatie in dit boek, wat vaak met communicerende moordenaars wel het geval kan zijn.

Het boek heeft weinig personages, wat het overzichtelijk houdt. Het persoonlijke leven Matthias De Wolf komt uitgebreid aan bod. Ik weet niet of het een gemis is dat ik het vorige boek met Matthias De Wolf niet heb gelezen. In Terecht lezen we wel regelmatig dat hij nachtmerries heeft en daarom een psychiater bezoekt, maar of dat met het vorige verhaal te maken heeft weet ik niet. In dit boek lezen we ook nog over een moeizame start van een romance.

Dat Rudy Soetewey kan schrijven staat buiten kijf. Het verhaal zit technisch goed in elkaar en de verhaallijnen zijn knap bedacht en kloppen wel. Hier en daar is het boek wat langdradig, maar het grote gemis is spanning en dat is iets wat ik toch graag bij een thriller ervaar.

 

Eindoordeel ***


Titel: Terecht
Auteur: Rudy Soetewey
Genre: Thriller
Uitgeverij: Kramat
Datum: september 2016
ISBN: 9789462420588
Pagina’s: 319


Met dank aan Thrillzone en Uitgeverij Kramat voor het recensie-exemplaar. Met dit boek heb ik meegedaan aan de allereerste Thrillzone Leesclub.