December Winactie

In deze decembermaand maak je niet kans op één, maar op twee boeken op mijn blog.

Onderaan dit bericht lees je hoe je mee kan doen. Maak je keuze en wie weet win jij een van de boeken.


 

de-selectie
young adult

 

Voor 35 meisjes is de selectie dé kans op een beter leven. Zo kunnen ze ontsnappen aan een armoedig caste-leven en opgenomen worden in een wereld vol glamour. De selectie biedt de mogelijkheid om in het paleis te wonen en te strijden om het hart van prins Maxon.
America Singer vindt het echter een nachtmerrie. Ze moet haar geheime liefde opgeven en haar thuis verlaten voor een strijd om een kroon die ze niet wil. Ze moet in een paleis wonen dat continu wordt aangevallen door rebellen. Dan ontmoet ze prins Maxon en twijfelt ze aan alles. America realiseert zich dat het leven waar ze altijd van gedroomd had in het niet valt bij de toekomst die ze nooit voor mogelijk had gehouden.


 

 

wat-ze-naliet
thriller

 

Wat ze naliet van T.R. Richmond is een must voor fans van Het kaartenhuis en Gone Girl. Toen de jonge vrouw Alice Salmon een jaar geleden verdronk, maakte die schokkende gebeurtenis veel los. In het nieuws, op internet, via e-mail en sms’jes, iedereen had het over haar en over wat er precies was gebeurd. Antropoloog Jeremy Cooke begint het leven van Alice aan de hand van dagboeken en blogs te reconstrueren. Dan blijkt dat Alice en haar dierbaren iets te verbergen hebben. Het bijzondere aan Wat ze naliet van T.R. Richmond is dat deze thriller is opgebouwd uit onder andere dagboekfragmenten, blogs en brieven.


 

Wat je moet doen om kans te maken op één van deze twee boeken:

  • Laat een reactie achter onder dit bericht op mijn blog en geef aan welk boek je wilt winnen. Ga je voor een young adult of kies je toch liever een thriller?
  • Like mijn Facebookpagina (als je dat nog niet gedaan hebt). https://www.facebook.com/welofnietlezen/?ref=bookmarks
  • Deel deze actie op Facebook en/of Twitter.

 

Deze winactie is afgelopen!!!

 

 

Pierre Lemaitre – Drie dagen en levenslang ☆☆☆☆

drie-dgn-en-levenslang

“Op dat moment, ten prooi aan een onbedwingbaar gevoel van onrechtvaardigheid, verloor Antoine zichzelf. De shock veroorzaakt door de dood van Odysseus sloeg om in oncontroleerbare razernij. Verblind door woede griste hij de stok van de grond die hij tot voor kort had gebruikt voor de lift en zwaaide ermee alsof Rémi een hond was en hij diens baas.”

Het Franse dorpje Beauval is in rep en roer als de zesjarige Rémi van de aardbodem lijkt verdwenen. Er wordt gelijk een grootschalige zoektocht gestart door de politie en de dorpsbewoners, maar zonder snel resultaat. Er wordt een man opgepakt, maar ze hebben niet genoeg bewijs.

Alleen de twaalfjarige Antoine weet wat er die middag gebeurd is. Hij is degene die de oorzaak van zijn verdwijning is. Hij heeft Rémi in een opwelling vermoord.

Intens verdrietig en boos om het overlijden van de aangereden buurhond – zijn maatje – trok Antoine zich terug in het bos. De kleine Rémi keek erg op naar zijn grote buurjongen en volgde hem weleens het bos in, zo ook nu weer. Maar deze keer knapte er iets bij Antoine. Het was de vader van Rémi die zijn eigen hond doodschoot en nu hij Rémi ziet reageert hij zijn boosheid op hem af.

Antoine is ervan overtuigd dat hij elk moment ontmaskerd zal worden. Hij woont alleen met zijn moeder, zijn vader is niet in beeld en zij heeft het te druk met het drama van de buurjongen met de andere moeders uit het dorp. Zij lijkt niet in de gaten te hebben wat haar zoon bezighoudt.

In zijn dromen wordt Antoine geteisterd door herbelevingen en ook overdag is hij vaak angstig. Een zenuwinzinking is nabij, maar hij vertelt niemand zijn geheim. Dan vorderen de dagen, maanden en jaren en Rémi wordt maar niet gevonden. Zal het Antoine lukken zijn leven weer op te pakken en zal zijn geheim veilig blijven?

“In Beauval voerde alles hem terug naar die laatste dagen van 1999. Wat er toen was gebeurd, maakte deel uit van een ander leven, zelfs Beauval had het hoofdstuk afgesloten, maar aangezien het raadsel van de verdwijning van Rémi Desmedt nooit was opgelost, smeulde er nog een vuur dat met elk zuchtje wind weer kon oplaaien. Omringd door al die mensen, voelde hij zich altijd bedreigd, was alles doortrokken van betekenis, open voor interpretatie, een bron van angst…”

Pierre Lemaitre (1951) is een Franse scenarioschrijver en auteur. Hij werkte als leraar literatuur voordat hij schrijver werd. De auteur heeft zowel romans als thrillers (met commissaris Camille Verhoeven) op zijn naam staan.

Zijn thriller Alex heb ik gelezen en vond ik erg spannend. Drie dagen en levenslang is geen thriller, maar een roman. Dat verschil is duidelijk merkbaar tijdens het lezen, want dit boek is niet spannend, maar gaat vooral in op de belevingswereld van de hoofdpersoon en welke gevolgen zijn actie heeft op zijn leven. Of het nou schuldgevoel is of alleen de angst gepakt te worden blijft werd mij niet helemaal duidelijk.

In drie dagen en levenslang volgen we Antoine vanaf het moment dat hij Rémi doodt. We volgen hem in de jaren 1999, 2011 en 2015. In die eerste periode is het nog maar een twaalfjarige jongen en dat is ook goed te merken aan zijn gedrag en de manier waarop hij ermee omgaat. Een van zijn gedachten is bijvoorbeeld om te vluchten, maar zijn spidermanpop moet dan wel mee. Dit laat zien dat het echt nog maar een kind is. Een kind waarbij inzicht in oorzaak en gevolg nog niet goed ontwikkeld is.

Rémi wordt maar niet gevonden en Antoine wordt ouder, gaat op zichzelf wonen buiten het dorp, studeert geneeskunde, krijgt een relatie en wordt huisarts. Maar die ene dag blijft hem in meer of mindere mate achtervolgen. Noem het misschien karma, maar al zijn acties komen op één of ander manier weer terug op zijn bordje, soms met levenslange gevolgen. De rol van zijn moeder lijkt onbeduidend in het verhaal, maar de auteur geeft haar nog een gave plotwending mee in het verhaal.

Pierre Lemaitre kan goed schrijven. De boeken die ik heb gelezen zijn vlotte boeken en zijn meeslepend. Drie dagen en levenslang is een diepgaande psychologische roman.

 

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: Drie dagen en levenslang
Auteur: Pierre Lemaitre
Genre: Thriller
Uitgeverij: Xander
Datum: september 2016
ISBN: 9789401606097
Pagina’s: 225


Met dit boek heb ik meegedaan aan de leesclub van Thrillzone. Bedankt voor het digitale recensie-exemplaar.

Simo Hiltunen – In wolfskleren ☆☆☆☆☆

 

“Lauri was altijd bang geweest dat zijn onverklaarbare angsten en catastrofale fantasieën een teken waren van het feit dat hij andere mensen en hun potentiële slechtheid schuwde, omdat hij op de hoogte was van het bestaan daarvan. En hij was op de hoogte daarvan omdat hij die slechtheid zelf ook in zich droeg. Lauri Kivi voldeed aan alle voorwaarden om zich tot de grootste sadist te ontwikkelen die er op twee benen rondliep.”

Lauri Kivi werkt als misdaadjournalist voor een Fins dagblad. In Helsinki en omgeving is er de laatste tijd een toename van gezinsmoorden, waarbij de vader de dader lijkt te zijn. Lauri is zelf vader, maar heeft zijn gezin verlaten toen zijn dochter nog heel klein was. Zij weet niet beter dan dat haar vader dood is.

Het nieuwste gezinsdrama is er een waarbij de vader een politieagent was. Een drama wat extra  gevoelig ligt door zijn beroep. Lauri is van plan dieper op dit onderwerp in te gaan en er een aantal artikelen aan te wijden.

Getekend door een heftige jeugd vol lichamelijk en geestelijke mishandelingen worstelt Lauri nog steeds met de gevolgen hiervan. Zijn vader tiranniseerde het gezin, wat na een paar borrels steevast eindigde in in elkaar geslagen worden. Zijn broer wist het gezin te ontvluchten en Lauri heeft nooit meer wat van hem gehoord.

Via zijn oma hoort Lauri dat zijn vader aan het dementeren is. Zij verzoekt hem om zijn vader nog eens te bezoeken, voordat het te laat is. Met enorme tegenzin en een hart vol haat besluit hij zijn vader te bezoeken in het tehuis. Terwijl hij daar toch in de omgeving is kan hij ook mooi een aantal nabestaanden spreken van gezinsmoordenaars voor zijn artikelen.

Wat Lauri vooral ontdekt bij de nabestaanden is ongeloof. Ongeloof dat de vaders hun gezin vermoord hebben. Lauri duikt steeds dieper in de zaken tot grote irritatie van de politie. Hij ontdekt dat niet alles is zoals het op het eerste gezicht lijkt. Maar ondertussen komt de verdenking steeds meer op Lauri zelf te liggen. Hij moet niet alleen zijn onschuld aantonen, maar moet ook vechten tegen de schimmen uit zijn eigen verleden en heden. En dat is niet zonder gevaar voor hemzelf en zijn naasten.

Simo Hiltunen (1977) is een Finse journalist en producent. In wolfskleren is zijn thrillerdebuut.

Vanaf de eerste bladzijde begint het verhaal al spannend. De toon wordt hiermee gezet en nog belangrijker is dat de auteur dit de rest van het verhaal goed weet voort te zetten. Lauri is een geweldig beschreven personage. Vaak vol bewondering, maar soms ook vol walging las ik zijn belevingen.

In wolfskleren is niet alleen een thriller met een moordenaar en de jacht die volgt. Nee, het is zoveel meer. Dit boek gaat ook over invloeden van ouders en opvoeding en ouder worden en bevat daarmee zoveel psychologische lagen. Simo Hiltunen neemt ons mee in het verleden van een aantal personen. Ik was enorm onder de indruk van vooral juist die hoofdstukken.

Zo enorm aangrijpend en geloofwaardig zijn de scènes waarin de interacties tussen ouder en kind beschreven worden. We lezen veelvuldig over fysieke en mentale mishandelingen. Ik kreeg af en toe een brok in mijn keel. Het geeft het boek zoveel meer lading en diepgang mee, ook om te begrijpen waarom iemand handelt zoals hij doet en wat voor een impact het heeft als iemand volwassen wordt en zelf voor keuzes staat.

In het boek komen regelmatig feitjes en weetjes over wolven of verwijzingen naar dit dier voorbij. Er is één quote die mij enorm aansprak en die ik graag met jullie wil delen, want het is een wijze les:

“De jongen zit in de tipi van de stamoudste  en vertelt dat hij het gevoel heeft dat er binnen in hem twee wolven zijn. Een ervan is goed en neemt rechtvaardige besluiten. Deze witte wolf probeert de jongen mee te nemen naar het geluk. Maar de zwarte wolf probeert hem te verleiden tot slechte daden. Het lokt hem met welvaart, onverdiende eer en nog veel slechtere dingen. “Wat moet ik doen?” vraagt de jongen. De stamoudste kijkt hem in de ogen en zegt dat in ieder van ons een goede en een slechte wolf leeft. Dat is natuurlijk en er is niets tegen te doen. “Maar welke van de twee wint dan?” vraagt de jongen. De stamoudste is even stil en antwoordt dan rustig: “Degene die je te eten geeft.”

Dit boek is dus een debuut, maar dat is nergens aan te merken. Wat heeft Simo Hiltunen een spannend en meeslepend boek geschreven. Werkelijk waar iedere bladzijde is een genot om te lezen. Dit zijn thrillers zoals ze horen te zijn. In wolfskleren kan zich tot de top van beste thrillers van 2016 rekenen.


Eindoordeel ☆☆☆☆☆


Titel: In wolfskleren
Auteur: Simo Hiltunen
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
Datum: oktober 2016
ISBN: 9789022569412
Pagina’s: 470

SPLINTERS: Terrence Lauerhohn – 1897 ☆☆☆

1897

 

“Prooi waren ze, voor de monsters die het liefst in de nachtelijke uren hun verderfelijke daden pleegden: verkrachters en moordenaars.”

1897, Venetië. In drie maanden tijd zijn er al zeventien gruwelijk verminkte lijken gevonden aan de oevers van Laguna Veneta. En het lijkt er niet op dat de dader binnenkort gepakt zal worden.

Inspecteur Giacomo is belast met de zaak, maar schiet helemaal niks op met zijn onderzoek. Dan wordt zijn hulp ingeroepen door een knappe jonge dame van adel. Haar zus is al ruim drie maanden vermist. Zij en haar zieke vader maken zich ernstig zorgen.

Giacomo is enorm gecharmeerd door de verschijning van de zus die om hulp vraagt en wil haar graag helpen. De vader van de dochters waarschuwt hem. Giacomo’s zoektocht brengt hem naar een bizarre waarheid over het moordende monster.

“De moordenaar waar hij naar zocht was inderdaad een soort van duivel, zij het een menselijke, zeer waanzinnige duivel. Zolang de dader het plegen van zijn misdaden beperkte tot de weinige nachten op en rond volle maan, bleven de roddels gelukkig geruchten. Geen enkele moordenaar gaat eeuwig door.”

Terrence Lauerhohn (1960) is een Nederlandse auteur. Pas op 51-jarige leeftijd is hij begonnen met schrijven. Zijn eerste uitgave was de korte sciencefictionroman Noptula. Zijn dark fantasyroman De negen cirkels werd genomineerd voor de Hebban Awards 2015. Eind dit jaar komt zijn volgende roman Nirwana uit.

Iedere maand brengt Quasis een nieuw kort verhaal uit, Splinters genaamd. De maand november is het de beurt aan Terrence Lauerhohn, een auteur waar ik nog nooit van gehoord had.

1897 begint ieder hoofdstuk met een korte tekst vanuit de beleving van het monster wat moordt. De rest van het verhaal volgen we inspecteur Giacomo. Enerzijds houden de moorden hem bezig en dan is er nog die oogverblindende vrouw voor wie hij warme gevoelens koestert.

Terrence Lauerhohn heeft een schrijfstijl die passend is voor de periode waarin het verhaal zich afspeelt. Hij gebruikt wat formeel en ouwelijk taalgebruik wat bij mij wat leesplezier weghaalt, maar dat heeft puur met smaak te maken.

Driekwart van 1897 kabbelt het verhaal wat voort zonder noemenswaardige spanning. Richting het einde wordt dat beter. De ontknoping vind ik gaaf bedacht. Vooral de laatste zin van het verhaal knalt er nog even goed in.

 

Eindoordeel ☆☆☆


Titel: 1897
Auteur: Terrence Lauerhohn
Genre: Fantasy
Uitgeverij: Quasis
Datum: november 2016
ISBN: 9789492099198
Pagina’s: 38

Stephenie Meyer – De Chemicus ☆☆☆☆

 

“Het was vreemd hoe weinig moeite ze er tegenwoordig mee had om mensen te doden, hoe bevredigend ze het vond. Ze was bloeddorstig geworden, wat ironisch was, als je alles in ogenschouw nam. In de zes jaar dat ze bij hen in de leer was geweest, was het hun absoluut niet gelukt haar te breken en te veranderen in iemand die van haar werk genoot. Maar drie jaar van voor hen op de vlucht zijn had een hele hoop dingen veranderd.”

Ze heeft jaren voor een geheime dienst gewerkt die zo geheim was dat er zelfs geen naam voor was. Haar bijnaam was De Chemicus door haar kennis en kunde en ze was een expert in martelen en informatie verkrijgen. Nadat de enige persoon die ze vertrouwde – haar mentor – vermoord werd is ze op de vlucht geslagen. Diezelfde geheime dienst wil haar ook dood hebben en nu is ze al drie jaar voor hen op de vlucht.

Sindsdien verandert ze regelmatig van plek en van naam. Haar hele dag bestaat uit routines om zichzelf zo veilig mogelijk te houden. De plekken waar ze verblijft bestaan uit dodelijke boobytraps. Het is de geheime dienst een aantal keren gelukt haar te vinden, maar dit hebben zij met de dood moeten bekopen.

Dan ontvangt ze een mail van een vroegere collega. In de mail staat een aanbod die bijna te mooi lijkt om waar te zijn. In ruil voor nog één opdracht zullen ze haar voortaan met rust laten en zal vluchten verleden tijd zijn. Ze moet iemand vinden en verhoren die binnen drie weken van plan is een biologisch massavernietigingswapen te gebruiken, waarbij miljoenen doden zullen vallen.

“Ze probeerde zich voor te stellen dat ze weer in een bed zou slapen. Dat ze niet de hele tijd een apotheek aan gifstoffen op haar lichaam zou dragen. Dat ze elke dag dezelfde naam zou gebruiken. Dat ze contact zou leggen met andere mensen zonder dat er dodelijke slachtoffers zouden vallen.”

Ze weet dat deze missie allerlei levensgevaarlijke risico’s met zich meebrengt en dat de geheime dienst de belofte waarschijnlijk niet eens nakomt, maar ze neemt de opdracht aan. Al is er maar een kleine kans om niet meer op de vlucht te hoeven zijn…op een uitweg.

De opdracht brengt haar op het pad van twee broers met tegengestelde karakters. De ene is een professional, de ander een groentje. Maar ze hebben elkaar hard nodig om het er levend vanaf te brengen.

Stephenie Meyer is een Amerikaanse auteur. Ze werd een wereldwijde bestsellerauteur met haar Twilight-saga. Van haar boeken werden wereldwijd meer dan 165 miljoen exemplaren verkocht en ze werden allemaal succesvol verfilmd. De Chemicus is haar eerste thriller. De auteur is zelf gefascineerd door personages als Jason Bourne en Aaron Cross. Zelf wilde ze ook een boek schrijven met een actieheld met als grootste wapen hersens.

Iedereen die van lezen houdt zal wel eens van de naam Stephenie Meyer gehoord hebben. Haar Twilight boeken zijn zo enorm populair (geweest), helemaal nadat de films verschenen zijn. Ik was aangenaam verrast en ook in een klap nieuwsgierig toen ik las dat deze auteur nu met een thriller zou komen. Uitgever Maaike le Noble kondigde dit boek al met veel enthousiasme aan op social media, dus hier moest en zou ik een recensie van schrijven. De grote vraag was gelijk: “Kan Stephenie Meyer ook thrillers schrijven?”

De Chemicus is een vlot en actierijk verhaal met maar weinig personages. Leuk om te lezen over al die technische en chemische hoogstandjes waar de karakters gebruik van maken. Het is niet aan een stuk spannend, maar er gebeurt wel veel. Naast de actiescènes besteedt de auteur veel aandacht aan het beschrijven van voornamelijk haar vrouwelijke hoofdpersonage.

Zij – De Chemicus – is erg slim, maar sociaal nogal onhandig. Daniël is één van de twee broers en haalt haar menselijke kant naar boven, maar daarvoor moet ze wel uit haar comfortzone raken. Dit is een hele leuke verhaallijn, hoe de liefde tussen deze twee opbloeit. In dit boek is ook een grote rol weggelegd voor waakhonden. Stephenie Meyer heeft voor een hoofdrol gezorgd voor deze dieren wat het verhaal extra spanning geeft. Erg leuk bedacht.

De Chemicus is een geweldige spionagethriller. En wat betreft mijn vraag eerder in deze recensie… “Ja, volmondig ja.”: is mijn antwoord. Stephenie Meyer kan ook thrillers schrijven. Ik heb het boek in één ruk en met heel veel plezier uitgelezen.

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: De Chemicus
Auteur: Stephenie Meyer
Genre: Thriller
Uitgeverij: Boekerij
Datum: november 2016
ISBN: 9789022579824
Pagina’s: 526

Ule Hansen – Negendoder ☆☆☆☆

“Ze had het verprutst. Ze was in paniek geraakt. Ze had de controle verloren. Ze had niet naar Lutz geluisterd, die haar had bijgebracht om haar gevoel te beheersen, in plaats van er het slachtoffer van te zijn. Angst was een gevoel. Meer niet. Geen almachtige God, geen militaire bevelhebber, geen automatisch programma, alleen maar gevoel.”

Emma Carow werkt als profiler bij de politie van Berlijn. In een verlaten pand worden drie lichamen gevonden. De lijken zijn volledig ingepakt in duct tape en zijn bovenin steigers opgehangen. Niet alleen de recherche onderzoekt de zaak, ook Emma en haar collega’s van Operationele Misdaadanalyse – profilers in de volksmond – worden gevraagd mee te denken.

Binnen het team van Emma heerst onrust. Hun teamleider zal binnenkort met zwangerschapsverlof gaan, waardoor haar functie tijdelijk vrijkomt. Emma vind het bijna vanzelfsprekend dat zij deze functie krijgt, maar daar is lang niet iedereen het mee eens. Als er een nieuwe collega geintroduceerd wordt in het team is Emma dan ook furieus. Emma en haar nieuwe collega barsten los in een strijd om de functie van teamleider.

Wat nog niemand binnen de politie weet is dat Emma een aantal jaren geleden verkracht is. Drie dagen lang is ze door de dader vastgebonden op een bed en meerdere keren per dag misbruikt. De dader is opgepakt en heeft daarvoor in de gevangenis gezeten, maar is inmiddels al weer vrij. Hij heeft de publiciteit opgezocht met een boek over zijn leven en beweert veranderd te zijn.

Emma kan het verleden maar moeilijk loslaten en blijft verbitterd. Ze gelooft er niks van dat haar verkrachter een goed mens is geworden. Helemaal vervelend vindt ze het dat hij ook weer contact met haar zoekt en zelfs zijn boek naar haar heeft opgestuurd. Emma zint nog steeds op wraak.

De concurrentie op het werk neemt steeds heftigere vormen aan. En er worden meer lichamen gevonden die op dezelfde manier geënsceneerd zijn. Emma kan op steeds minder symphatie van haar collega’s rekenen en ook het profiel wat voor haar steeds meer vorm krijgt vindt geen gehoor bij haar collega’s. Emma komt dichter en dichterbij de motieven en schuilplek van de moordenaar en dat blijft niet onopgemerkt. Emma zal weer moet vechten voor haar leven.

“Hij maakt alles kapot. Ik kan er niet mee overweg. Het werkt op mijn brein. Als een hersentumor, begrijp je? Ik zie het niet scherp meer, ik denk niet scherp, ik doe dingen die ik niet zou moeten doen. Ik geloof dat ik niet meer in staat ben om als politievrouw te functioneren.”

Ule Hansen is het pseudoniem van het Berlijnse schrijversduo Astrid Ule (Duits) en Erik Hansen (Amerikaans). Eerder werkten ze samen aan het schrijven van scenario’s. Negendoder is hun thrillerdebuut en het eerste deel van een serie met profiler Emma Carow.

De afgelopen jaren zijn er een aantal auteurs uit Duitsland met zeer goede (lees spannende en soms zelfs gruwelijke) thrillers gekomen. Precies mijn smaak. Een aantal van die toppers zijn voor mij Sebastian Fitzek en Wulf Dorn, maar er zijn er meer. Toen ik las dat er een nieuw schrijverskoppel uit dit land ging debuteren was mijn nieuwsgierigheid gelijk gewekt. Er zijn heel veel thrillerliefhebbers die zweren bij Scandinavisch werk, ik word enthousiast van thrillers uit Duitsland.

Wat mij tijdens het lezen van Negendoder al snel opviel was de schrijfstijl, de manier waarop dit verhaal gebracht werd. Er zijn moorden gepleegd en vervolgens bestaat een groot deel van het verhaal uit een uiteenzetting van de (technische) handelingen van de politie en profilers en hoe hun onderzoek tot stand komt. Dit is interessant, zeker voor een beginnend thrillerlezer, maar toch ook wel vrij droge kost. Ook is Ule Hansen uitgebreid in het beschrijven van de straten en wijken van Berlijn. Iets wat voor mij nooit een toegevoegde waarde heeft voor het verhaal.

Maar…Negendoder bestaat uiteindelijk gelukkig uit veel meer dan alleen droge kost. Naarmate het verhaal vorderde vond ik het steeds gaver worden. Het verhaal bestaat uit meerdere verhaallijnen. Een van de hoofdpersonages – Emma Carow – is een beschadigde vrouw en met momenten zelfdestructieve vrouw die nu ook weer veel voor haar kiezen krijgt. Haar worsteling met deze ongewenste gebeurtenissen wordt goed weergegeven. Ook is er ruimte voor romantiek in het boek, ware het niet dat dit ook weer veel complicaties met zich meebrengt. Emma Carow is een bijzonder personage.

De ontknoping van Negendoder is erg goed. Alles komt daar knap bij elkaar. Dit verhaal is niet spannend in de zin van nagelbijtend en puntje van je stoel, maar vooral van psychologische aard. Het einde brengt nog een super mindfuck voor Emma Carow met zich mee, waar in een volgend deel natuurlijk weer verder vervolg aan gegeven zal worden. Een andere Duitse thriller dan gewend en verwacht voor mij, maar niettemin een die me prima bevallen is.

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: Negendoder
Serie: Emma Carow # 1
Auteur: Ule Hansen
Genre: Thriller
Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
Datum: oktober 2016
ISBN: 9789024573356
Pagina’s: 460