RSS

Categorie archief: Uitgeverij Cargo

Justin Cronin – De stad van spiegels ☆☆☆☆

“Twee jaar bleef ze op die plek. Het was niet gemakkelijk om er weg te gaan; het bos was haar tot troost geweest. Ze had zich het ritme van de natuur eigen gemaakt. Maar met het aanbreken van de derde zomer ontwaakte er een nieuw besef: het was tijd om verder te gaan. Om te voltooien wat ze was begonnen.”

Acht maanden na de bevrijding van Thuisland is de rust wat teruggekeerd. De Twaalf zijn verslagen en men kan weer rustig aan beginnen met het opbouwen van de kolonie. Amy en Alicia zijn verdwenen en hun lot is onbekend.

Peter, Sara, Hollis en de anderen besluiten hun leven op te bouwen in Kerrville. Peter kiest ervoor de vaderrol op zich te nemen en te stoppen bij het Expeditieleger, hij wil zijn neefje Caleb een verder rustige jeugd geven. Sara en Hollis kiezen ook voor een rustig gezinsleven en Sara laat zich opleiden tot dokter.

Michael heeft andere plannen. Hij heeft een schip gevonden en is van plan deze helemaal op te knappen en dan met een selecte groep weg te varen naar een veilige plek, een eiland waar iedereen veilig zal zijn, weg van het virus.

“Er waren wel problemen, maar die vielen in het niet bij de vooruitzichten. Het tijdperk van de viralen was voorbij; eindelijk krabbelde de mensheid weer overeind. Een heel continent lag voor het grijpen, en Kerrville was de plek waar dit nieuwe tijdperk van start zou gaan.”

Zo’n twintig jaar later heeft iedereen zijn leven weer opgepakt met de aanwezige middelen. Er blijft altijd wel de angst dat er gevaar kan dreigen, maar er zijn al twintig jaar geen viralen meer gesignaleerd. Het lijkt erop dat het virus toch echt een halt toegeroepen is. Peter, Sara en Hollis zijn inmiddels grootouders geworden. Steeds meer mensen verspreiden zich over het land om weer nieuwe dorpjes te vormen.

“Er was een wereld van vlees en bloed en botten, maar er was ook een andere – een diepere werkelijkheid waar gewone mensen, áls ze haar al zagen, slechts nu en dan een glimp van opvingen. Een wereld van zielen – zowel van de levenden als van de doden – waarin tijd en ruimte, herinnering en verlangen in een fluïde staat verkeerden, net als in dromen.”

Dan komt een oude bekende Peter en de rest waarschuwen. Al die jaren heeft Nul – de eerst besmette persoon – zich stil gehouden en iedereen vanaf een afstand geobserveerd. Maar nu is zijn tijdperk aangebroken. Zijn belangrijkste doel is Amy vinden, want zij is zijn grootste vijand. Wat volgt is de ene na de andere desastreuze gebeurtenis. Het allerlaatste en allesbeslissende gevecht voor de mensen breekt aan.

“Dit is anders. Fánning is anders. Hij heeft van het begin af aan alle touwtjes in handen gehad. We hebben de Twaalf alleen maar kunnen doden omdat hij dat toeliet. Voor hem zijn we gewoon pionnen op een speelbord.”

Justin Cronin (1962) is een Amerikaanse auteur. Zijn internationale doorbraak kwam in 2010 na de publicatie van De oversteek, het eerste deel van een trilogie rond een post-apocalyptische vampier. Dit boek schreef hij op verzoek van zijn dochter, die een boek met een klein meisje in de hoofdrol wilde. Deel twee – De Twaalf – is in 2012 verschenen en nu is het slotstuk van de trilogie uitgekomen – De stad van spiegels. De filmrechten van de trilogie zijn verkocht aan Fox 2000.

Het is jaren geleden dat ik het eerste deel van de trilogie las. Om mijn geheugen weer op te frissen ben ik opnieuw begonnen aan dat eerste deel en heb daarna de rest van de trilogie gelezen. Ik raad iedereen aan om niet teveel tijd tussen het lezen van de boeken te laten zitten, omdat de boeken van De oversteek dik zijn en veel personages en verhaallijnen bevatten, zo hou je beter het overzicht.

De stad van spiegels gaat uitgebreider in op het levensverhaal van Nul. Dit gedeelte heb ik met veel plezier gelezen. Leuk dat Justin Cronin met dit boek ook weer met vernieuwing komt. Ook zijn er een aantal hoofdstukken waarin we lezen over een soort van schemerwereld waar verschillende personages, goed en kwaad, elkaar treffen en mogelijkheden oneindig zijn, maar alles heeft uiteindelijk een doel.

De titel van dit laatste boek vind ik heel treffend. Spiegels zijn niet alleen een goed wapen tegen de viralen, maar spiegels zorgen ook voor reflectie. Zelfreflectie is iets waar de personages in deze trilogie veel aan doen. De stad van spiegels is niet zomaar een spannend boek over post-apocalyptische vampiers, het is veel meer dan dat. Justin Cronin gaat met zijn personages en verhaallijnen af en toe flink de diepte in, waardoor we als lezer veel inzicht krijgen in waarom gebeurt wat er gebeurt en met welke gevolgen.

De stad van spiegels is een geweldig slotstuk. Iedere verhaallijn, ieder draadje komt perfect tot zijn recht in dit laatste boek. Alle drie de boeken van De oversteek-trilogie zijn een aanrader om te lezen. Ik heb er enorm van genoten!

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: De stad van spiegels
Serie: De oversteek #3
Auteur: Justin Cronin
Genre: Thriller
Uitgeverij: Cargo
Datum: januari 2017
ISBN: 9789023425489
Pagina’s: 800


Met dank aan uitgeverij Cargo voor het digitale recensie-exemplaar. Ik doe mee aan de reading challenge en heb alle drie de boeken van de trilogie gelezen.

Lees hier mijn recensies van de eerste twee delen van de trilogie:

Justin Cronin – De oversteek ☆☆☆☆

Justin Cronin – De Twaalf ☆☆☆☆

Advertenties
 
3 reacties

Geplaatst door op 9 januari 2017 in **** sterren, Recensie, Thriller, Uitgeverij Cargo

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Justin Cronin – De Twaalf ☆☆☆☆

de-twaalf

Ik weet het nog, Amy. Ik herinner me alles nog. Wat gebeurt er toch, papa? Praat tegen me. Mijn dappere Amy. De enige Amy in de hele wereld. Al je vragen zullen beantwoord worden. Hij wacht op je in het schip. Als de tijd rijp is, zal ik je de weg wijzen.”

Het begon met een medisch experiment, maar dat is helemaal uit de hand gelopen. De twaalf oorspronkelijke testpersonen zijn allemaal ontsnapt en hebben zich verspreid over het land om hun eigen kolonie met onderdanige viralen te stichten. Het virus verspreidt zich nog steeds. 

Amy was de laatste testpersoon, maar zij is op zoveel vlakken anders dan haar twaalf voorgangers. Zij strijdt juist tegen hen. Amy, Peter, Alicia en de anderen maken samen jacht op de Twaalf, maar ze hebben er tot nu toe nog maar één weten te vinden en te doden. Maar hun missie gaat door.

Het Thuisland is een unieke kolonie onder leiding van Guilder. Ze werken daar aan een geheim project wat het mogelijk moet maken dat mensen en viralen kunnen samenleven. Dat klinkt heel nobel, maar het is alles behalve dat. Er worden expedities gehouden, waarbij men in het land op zoek gaat naar mensen die hebben weten te overleven, zij worden meegenomen. De mensen die sterk genoeg zijn worden aan het werk gezet en in een strak regime geplaatst. De zwakkeren worden als voer voor de viralen gebruikt. Alleen zo blijven de viralen rustig.

De oorspronkelijke groep van Amy, Peter, Alicia, Michael, Sara en Hollis zijn elkaar door omstandigheden grotendeels kwijtgeraakt. Amy gaat haar eigen weg, niemand weet wie of wat haar leidt, maar wat ze doet gaat goed. Peter en Alicia zijn soldaten van het Expeditieleger die op zoek zijn naar De Twaalf, maar zij hebben beiden hun eigen missies. Zwangere Sara lijkt van de aardbodem verdwenen, ze zijn bang dat zij niet meer leeft. Michael en Hollis hebben ieder hun eigen werk elders gekregen.

Maar de ontwikkelingen in Het Thuisland zorgen ervoor dat hun paden elkaar snel weer zullen kruisen. Niet alleen de groep wordt aangetrokken door de gebeurtenissen daar, ook De Twaalf zijn in de buurt en zij hebben honger, honger naar mensen, honger naar macht.

“‘En wat zouden we doen als we daar aankwamen?’ ‘We zouden op zoek gaan naar onze mensen en ze er op de een of andere manier weg zien te krijgen.’ ‘Luister je wel luitenant? Dit zijn niet zomaar overlevenden. Ze spannen samen met de viralen.'”

De allesbeslissende confrontatie tussen de Twaalf en de groep is nabij. Amy, Peter en de anderen bundelen hun krachten met gevaar voor eigen levens en dat van vele anderen. Er zullen opofferingen moeten worden gedaan en door één iemand in het bijzonder.

Justin Cronin (1962) is een Amerikaanse auteur. Zijn internationale doorbraak kwam in 2010 na de publicatie van De oversteek, het eerste deel van een trilogie rond een post-apocalyptische vampier. Dit boek schreef hij op verzoek van zijn dochter, die een boek met een klein meisje in de hoofdrol wilde. Deel twee – De Twaalf – is in 2012 verschenen en in januari van 2017 zal het slotstuk van de trilogie uitkomen – De stad van spiegels. De filmrechten van de trilogie zijn verkocht aan Fox 2000.

De Twaalf is spannend, origineel, beklemmend, avontuurlijk, romantisch, gevoelig en ook bruut. Deze eerste twee delen van De oversteek-trilogie zijn uniek en hebben bij mij voor heel veel leesplezier gezorgd.

Dat Justin Cronin kan schrijven is een ding wat zeker is. Geweldig, wat heeft die man een fantasie. Het is niet gek dat hij zoveel jaren heeft gedaan over het voltooien van de trilogie. De auteur besteedt ontzettend veel aandacht aan de verdieping van zijn verhaallijnen en personages. Vooral van de verhalen rondom Amy, Peter, Alicia, Sara, Michael en Hollis geniet ik. Deze personages heb ik echt in mijn hart gesloten.

Net als het eerste deel zijn er ook nu weer veel verschillende verhaallijnen. Af en toe is het net of er verschillende kleinere verhalen in een dik boek zitten, maar uiteindelijk heeft alles met elkaar te maken. Je moet goed je hoofd erbij houden, want er komen heel veel personages voorbij, maar dat heb ik niet als vervelend ervaren. Een enkele keer was ik het spoor even bijster, maar dat pik je ook zo weer op.

De Twaalf is weer een boek om van te genieten. Dit verhaal heeft zoveel lagen en facetten. Het is thriller, fantasy, horror, roman. Het is álles in één. Ik kijk enorm uit naar het slotstuk van deze trilogie.

 

Eindoordeel ☆☆☆☆


Titel: De Twaalf
Serie: De oversteek #2
Auteur: Justin Cronin
Genre: Fantasy
Uitgeverij: Cargo
Datum: okt 2012
ISBN: 9789023425564
Pagina’s: 624


Met dank aan uitgeverij Cargo voor het digitale recensie-exemplaar. Ik doe mee aan de reading challenge en lees alle drie de boeken van de trilogie. Deel drie verschijnt in januari 2017.

Zie hier mijn recensie van het eerste deel:
Justin Cronin – De oversteek

 
1 reactie

Geplaatst door op 14 december 2016 in **** sterren, Fantasy, Recensie, Uitgeverij Cargo

 

Tags: , , , , , , , ,

Justin Cronin – De oversteek ☆☆☆☆

de-oversteek

 “Lacey, alsjeblieft! Ik weet niet wat ik moet doen! Zeg me wat ik moet doen! Dat komt wel, Amy, als het eenmaal zover is. Dan zul je weten wat je in je hebt. Dan zul je weten hoe je hen moet bevrijden, zodat ze hun laatste oversteek kunnen maken.”

Dr Lear is in een vergevorderd stadium met zijn onderzoek – het Noach-project – naar een virus wat van mensen een soort van vampier maakt. In het diepste geheim experimenteert hij – met toestemming van de overheid – op mannen die door de maatschappij al zijn afgeserveerd, omdat het zware criminelen zijn. Hij injecteert ze met een virus wat ze muteert tot gevaarlijke wezens – ook wel viralen  genoemd – met indrukwekkende fysieke krachten en ervoor zorgt dat ze lang kunnen leven. Maar er gaat nog veel mis. Het is de bedoeling de viralen uiteindelijk als wapen in te zetten, maar dan moet er eerst controle mogelijk zijn.

Om het onderzoek te perfectioneren zoekt de professor een kind om met het virus te injecteren. Hij heeft zijn pijlen op Amy gericht, een meisje wat door haar moeder bij de nonnen is achtergelaten, zij zal door niemand gemist worden. Amy wordt ontvoerd en naar dr Lear gebracht waar zij het virus ingespoten krijgt. Maar Amy is anders…

Als de twaalf testpersonen weten uit te breken barst de hel op aarde los. De viralen verslinden iedereen die ze op hun weg tegenkomen en het virus verspreidt zich razendsnel. Amy weet te vluchten met de hulp van een agent die Lear niet vertrouwt en neemt haar onder zijn hoede.

Bijna honderd jaar later is de wereld zoals we deze kennen veranderd. Na de uitbraak van de viralen zijn er nog maar weinig mensen levend. Her en der zijn er koloniën ontstaan, die vaak niets van het bestaan van elkaar afweten.

In een beschermde kolonie in de buurt van Los Angeles wonen zo’n honderd mensen. Bijna iedereen die nu nog leeft is daar beschermd opgegroeid en weten bijna niks van de wereld van voor de uitbraak. Zij worden van kinds af aan klaargestoomd om de kolonie te beschermen tegen de viralen die ’s nachts jagen. Wat nog weinigen weten is dat de accu’s na zoveel jaren opraken, waardoor de lichten uiteindelijk niet meer kunnen branden. Viralen kunnen niet tegen (dag)licht en hebben straks dan vrij spel om aan te kunnen vallen.

Peter Jaxon is samen met zijn ouders en oudere broer Theo opgegroeid in de kolonie. Zijn familie hoort bij één van de eersten die de kolonie opgericht hebben, wat verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Tijdens een van de ritten naar buiten komt Peter een jong meisje tegen die hem beschermt tegen een aanval van de viralen. Hij weet te vluchten en komt heelhuids terug in de kolonie. Hij rept met geen woord over het meisje, maar krijgt haar niet uit zijn gedachten.

Dan staat ineens hetzelfde meisje gewond aan de poort van de kolonie. Men weet zich bijna geen raad met het meisje, die Amy blijkt te heten. Haar komst is het begin van een reeks van een aantal gebeurtenissen met dodelijke afloop. Amy vlucht samen met Peter en zijn vrienden weg en beginnen aan een gevaarlijke zoektocht naar een remedie tegen het virus. Zij zullen toch niet de enige nog levenden mensen zijn? Hun doel is teruggaan naar de oorsprong, terug naar Colorado, waar het leger ooit met het experiment is begonnen. Het lot van de overgebleven mensen ligt in de handen van Amy en Peter.

“Het leek alsof ze deel uitmaakte van twee werelden, een die hij kon zien en een die hij niet kon zien. En in die andere, verborgen wereld lag de betekenis van hun reis.”

Justin Cronin (1962) is een Amerikaanse auteur. Zijn internationale doorbraak kwam in 2010 na de publicatie van De oversteek, het eerste deel van een trilogie rond een post-apocalyptische vampier. Dit boek schreef hij op verzoek van zijn dochter, die een boek met een klein meisje in de hoofdrol wilde. Deel twee – De Twaalf – is in 2012 verschenen en in januari van 2017 zal het slotstuk van de trilogie uitkomen – De stad van spiegels. De filmrechten van de trilogie zijn verkocht aan Fox 2000.

Dit boek is groots, niet alleen in letterlijke zin, maar ook in de manier waarop het verhaal gebracht wordt. Het is een dikke pil van 994 bladzijdes die je voor je kiezen krijgt, maar het is zo boeiend en aantrekkelijk dat dit me geen moment gestoord heeft.

De oversteek bestaat uit heel veel personages en veel verhaallijnen. Je moet er goed je hoofd bijhouden en zelfs pen en papier gebruiken zal je niet misstaan, want er komt veel informatie tijdens het lezen op je af. De hoofdpersonages worden geweldig neergezet en ook wordt er veel aandacht besteed aan onderlinge verhoudingen en ontwikkelingen. In dit boek zijn er zoveel gave plotwendingen dat het gewoonweg genieten is.

Justin Cronin is een zeer goede schrijver. Dit boek bevat spanning, actie, drama, romantiek en het bovennatuurlijk wordt ook niet geschuwd. De personages worden zeer levendig beschreven. De auteur geeft in dit boek zo’n originele draai aan de definitie van vampiers, dat dit boek zich gelijk onderscheidt van alle andere verhalen met dit thema. Kwaad en goed is niet zwart wit in dit verhaal. Er zijn viralen met een geweten en er zijn mensen zonder geweten. De auteur speelt hier heel goed mee.

Er valt zoveel te vertellen over dit boek, maar dan zou ik teveel verraden. Als je enigszins van origineel en spannend houdt en ervan houdt om buiten betreden paden te lezen, dan is Oversteek een boek wat je gelezen moet hebben.

De oversteek is thriller, horror, fantasy en roman in één. Dit verhaal bevat zoveel lagen en ze zijn allemaal perfect met elkaar verweven en verwerkt tot een kloppend totaalplaatje. Dit boek is een overtuigend en meeslepend geheel. Het eerste deel van deze trilogie is alvast een topverhaal!

 

Eindoordeel ****


Titel: De oversteek
Serie: De oversteek #1
Auteur: Justin Cronin
Genre: Thriller
Uitgeverij: Cargo
Datum: mei 2010
ISBN: 9789023457060
Pagina’s: 994


Met dank aan uitgeverij Cargo voor het digitale recensie-exemplaar. Binnenkort verschijnen op mijn blog ook de recensies van De Twaalf en De stad van spiegels.


Doe jij ook mee aan de #readingchallenge? Lees deel 1 en 2 dit jaar nog, om vervolgens het laatste deel in januari te kunnen lezen.

 
3 reacties

Geplaatst door op 17 november 2016 in **** sterren, Recensie, Thriller, Uitgeverij Cargo

 

Tags: , , , , , ,

Rebecka Aldén – De achtste doodzonde ☆☆

de-achtste-doodzonde

Nora Lindqvist is een redelijk succesvolle schrijfster van zelfhulpboeken. Haar leven heeft er ooit anders uitgezien. Jaren geleden was Nora psychisch erg labiel en ging het niet goed tussen haar en haar man. Zij is toen zes verdiepingen naar beneden gevallen en heeft dat ternauwernood overleefd. Maar ze is er weer bovenop gekomen en leidt nu een rustig en stabiel leven met haar man Frank en hun kinderen Albin en Saga in een mooi groot huis.

Nora schrijft boeken en geeft lezingen en Frank is haar literaire agent. Momenteel is ze bezig met het begin van een nieuw boek, waarin ze de zeven hoofdzonden wil verwerken. Ieder begin is even zoeken, maar de hoofdlijnen zijn er.

Dan krijgen ze een nieuwe buurvrouw, Klara. De kinderen zijn op slag dol op haar en haar hond. Als Nora zichzelf voorstelt heeft ze gelijk een vreemd gevoel bij deze nieuwe buurtbewoonster.

“De buurvrouw keek haar aan. Nora wist niet of ze het zich verbeeldde, maar er was iets in die blik. Was het er een van herkenning? Maar niet op de bewonderende manier die haar als redelijk bekende schrijfster gewoonlijk te deel viel. Ze probeerde woorden te vinden voor haar gevoel. Verachting?”

Klara weet een steeds grotere stempel te drukken op hun gezinsleven. De kinderen zijn liever bij Klara dan bij hun eigen moeder en ze betrapt Frank er steeds vaker op dat hij veel contact zoekt met Klara en vreemd gedrag vertoont. Nora vertrouwt het allemaal niet en merkt dat ze zich lichamelijk ook steeds slechter gaat voelen. Waar komt toch die moeheid vandaan? Nora wordt steeds achterdochtiger en vraagt zich af of ze zich weer dingen begint in te beelden. Ze verliest steeds meer het vertrouwen in haar omgeving en wil haar vermoedens bewijzen.

“Het besef was er onmiddellijk. Ze wist precies wie ze bezig was te worden. Degene die ze ooit was geweest en gezworen had nooit meer te zullen worden.”

Frank kan het niet gebruiken dat zijn vrouw (weer) instort, want ze hebben geld tekort en haar nieuwe boek moet er zo snel mogelijk komen. Hij schakelt de hulp in van Nora’s oude psychiater en probeert er zoveel mogelijk voor haar te zijn. Langzaamaan ontvouwt zich een familiegeschiedenis, die maar het beste verborgen had kunnen blijven.

Vanaf de bodem kun je niet dieper vallen en je kunt, wanneer je er klaar voor bent, omhoogschieten en opkrabbelen. Nu ze langs de steile rots in haar innerlijk wankelde, gaapte de afgrond zo diep dat ze niet eens zeker wist of die wel een bodem had. Als ze nu viel, wist ze niet of ze zich ooit weer omhoog zou weten te werken.

Rebecka Aldén is werkzaam als journalist en redacteur bij het tijdschrift Damernas Värld. Ze woont in de buurt van Stockholm. De achtste doodzonde is al aan vijf landen verkocht, waaronder aan Nederland.

Wat ik het meest opvallende vindt aan De achtste doodzonde is de manier waarop de auteur haar personages schetst. Nora  geeft veel om uiterlijk vertoon en sociale status, maar ze is ook vreselijk naïef en manipuleerbaar. Het contact met haar dochter verloopt moeizaam. Ze klaagt erover, maar doet vervolgens niets constructiefs of alleen halfslachtige pogingen daartoe. Ik kreeg een beetje een hekel aan haar. Frank lijkt de zorgzame man die ervoor zorgt dat zij haar werk kan doen, haar zelfs flink achter haar kont aan zit, maar hij wordt gedurende het verhaal steeds wat afstandelijker en vreemder.

Wat mij begon tegen te staan zijn de onnatuurlijke reacties die de karakters vertonen als er iets gebeurt. Nora trekt haar mond niet open waar ieder ander dat wel zou hebben gedaan. Ineens herinnert Nora zicht iets van haar val zoveel jaren geleden, maar ook dat komt gekunsteld over. En Frank lijkt ondertussen bijna lijdzaam toe te kijken zonder dat dit hem alles nou erg veel doet. Een en ander wordt wel verklaard aan het einde, maar toen had ik de nare bijsmaak al.

In het boek wordt af en toe teruggeblikt naar de jeugd van Nora zonder er dieper op in te gaan. Zij is op jonge leeftijd De Parochie ontvlucht en heeft gebroken met haar ouders, maar dat wordt verder niet uitgediept. Ik miste de meerwaarde van het benoemen hiervan. Het voelde bijna alsof dit boek het tweede deel van een serie is waarvan ik het eerste deel niet heb gelezen.

Rebecka Aldén heeft een makkelijk te lezen schrijfstijl. Er zijn maar weinig personages wat zorgt voor een overzichtelijk geheel. Het duurt lang voor er spanning is, maar richting het einde komt dat wel. De finale van het verhaal is erg verrassend. Als lezer denk je te weten wat er gebeurd is, maar daar zet de auteur ons nog even op het verkeerde been. Het einde is niet eens zozeer goed, want ik kreeg een nog grotere hekel aan de hoofdpersonages, maar voorspelbaar was het in ieder geval niet.

De achtste doodzonde zal waarschijnlijke de beginnende thrillerlezer nog wel wat aanspreken. Maar voor de ervaren lezers is dit boek te weinig spannend, te gekunsteld en te ongeloofwaardig.

 

Eindoordeel **

 

Titel: De achtste doodzonde
Auteur: Rebecka Aldén
Genre: Thriller
Uitgeverij: Cargo
Datum: september 2016
ISBN: 9789023498476
Pagina’s: 288

 
 

Tags: , , , , ,