Monica Wood – Een buitengewoon gewoon leven ☆☆☆

een buiten gewoon goed

De 104-jarige Ona Vitkus bloeit helemaal op door de wekelijkse bezoekjes van een 11-jarige jongen. De jongen zit bij de scouting en doet elke week klusjes voor Ona. Tijdens die zaterdagen ontstaat er een speciale band tussen de twee. Hij vertelt haar alles over zijn passie voor wereldrecords en zij vertelt hem haar levensverhaal in het kader van een schoolopdracht.

Na een aantal zaterdagen stoppen de bezoekjes van de jongen ineens. Ona snapt er niets van, maar laat het verder maar gaan. Dan staat op een dag Quinn – de vader van de jongen – op de stoep. Hij vertelt haar dat hij de klusjes komt afmaken van zijn zoon. De jongen blijkt namelijk onverwachts te zijn overleden.

Quinn is weinig betrokken geweest bij de opvoeding van zijn zoon. Sterker nog, hij vond de jongen maar vreemd gedrag vertonen en kon daar niet mee omgaan. Hij is twee keer gescheiden van de moeder van de jongen en was vaker op pad voor optredens met zijn band dan dat hij thuis was. Nu is het te laat om nog een vader-zoon relatie op te bouwen met de jongen. Iets wat Quinn heel erg dwars zit.

In eerste instantie vinden Ona en Quinn elkaar maar vreemd, maar er ontstaat een steeds hechtere band tussen de twee. Het leven en de dood van de jongen zorgen ervoor dat ze beiden weer een persoonlijk doel voor ogen hebben, met de wensen van de jongen als herinnering. Zijn dromen moeten uitkomen.

Monica Wood is een bestsellerauteur die meerdere awards heeft gewonnen. Ze is geboren in Maine, New England, en komt uit een Ierse katholieke familie. Ze heeft gewerkt in een verzorgingshuis voordat ze fulltime schrijver werd. Ook is ze zangeres, en heeft vele jaren door New England met een jazz-, country-, pop- en gospelrepertoire opgetreden.

Een buitengewoon gewoon leven wordt op verschillende manieren gebracht door Monica Wood. Naast het gewone verhaal krijgen we tussendoor lijstjes met verschillende wereldrecords te lezen en de antwoorden die Ona geeft op het interview dat de jongen met haar houdt.

Het boek leest makkelijk weg, maar heeft mij niet non-stop weten te boeien. Er waren momenten dat ik gegrepen werd door de aandoenlijkheid van het verhaal, maar daar tegenover staan ook momenten dat het mij te saai werd. Ona en Quinn waren voor mij de meest aantrekkelijke en opvallende personages. Zij worden levendig beschreven.

De jongen zelf komt maar weinig aan bod in het boek. Hij overlijdt al in het begin. Wat we over hem te lezen krijgen schept een beeld van een hele aparte jongen met bijzondere denkwijzen, die in ieder geval anders in het leven staat dan andere jongeren van zijn leeftijd. Wat mij betreft had de ontwikkeling van de vriendschap met Ona en zijn invloed op haar meer aan bod ogen komen. Ik had meer vanuit zijn gedachtegang willen lezen.

Een buitengewoon gewoon leven is een aandoenlijke roman over een aantal mensen van verschillende leeftijden die allen hun eigen gedachten over het leven hebben. De invloed van de  jongen op hun levens staat centraal. Hij heeft in allen iets aangewakkerd en dit zorgt voor onverwachtse gebeurtenissen en avonturen.

 

Eindoordeel ***

 

Titel: Een buitengewoon gewoon leven

Auteur: Monica Wood

Genre: Roman

Uitgeverij: Karakter

Datum: februari 2016

ISBN: 9789045210056

Aantal pagina’s: 384

Frans le Fèvre – De kring ☆☆☆

de kring goede.jpg

Jacob Desmit is een bekende advocaat in het land die zich voornamelijk bezighoudt met medische zaken. Op een dag krijgt hij een telefoontje van Els Grinstra. Zij vraagt hem te helpen bij het onderzoek naar de dood van haar vader. Na een hartoperatie is hij door complicaties om het leven gekomen. Het ziekenhuis is erg terughoudend met informatie.

Jacob blijkt de vader van Els van vroeger te kennen, van Het Gilde. Het Gilde is een redelijk gesloten vereniging. Jacob was daar jeugdlid en Henk Zuurman – de vader van Els – was een van de kringleiders.

Het telefoontje van Els brengt een hoop herinneringen naar boven bij Jacob. Langzaamaan wordt duidelijk wat er met Henk is gebeurd. Voor Jacob wordt deze zaak steeds persoonlijker als iemand uit zijn verleden uit Het Gilde betrokken blijkt te zijn bij de dood van Henk.

Frans le Fèvre (1947) is geboren in Den Haag en groeide op in Scheveningen en de IJmond. Hij heeft natuurkunde en astronomie gestudeerd. Naast schrijven is de auteur ook een enthousiast amateurastronoom en schilder. Wolken zijn van waterdamp is zijn debuutroman. Nu ruim twee jaar later ziet zijn tweede roman het daglicht.

De Kring bestaat uit verschillende verhaallijnen. Wat schuingedrukt is in het boek zijn terugblikken naar het verleden. Hier volgen we de ervaringen van een groep jongeren die onderdeel zijn van Het Gilde. Zijn gaan voor een paar weken naar Frankrijk om vrijwilligerswerk te doen.

We volgen de ontluikende liefde tussen Jacob en Margriet, zijn huidige vrouw. Ook de vriendschap tussen Jacob en Hendrik komt uitgebreid aan bod en hoe zij langzaamaan toch uit elkaar groeien.

In het heden lezen we over Jacob die duidelijkheid probeert te krijgen over de dood van Henk, maar in eerste instantie ook tegen een muur van onwil aanloopt qua informatievoorziening vanuit het ziekenhuis. Tot de zaak een wending neemt die Jacob niet voorzien had.

Als subverhaal is er het draadje waarin beschreven wordt dat Jacob af en toe lustgevoelens heeft naar andere vrouwen dan zijn eigen vrouw. Hier handelt hij op een gegeven moment ook naar. Wat dit doet met zijn huwelijk blijft aan de oppervlakte. Als dit meer uitgewerkt was geweest, had dat wel een mooie toevoeging geweest voor het boek.

Frans le Fèvre heeft een opvallende schrijfstijl. Zijn taalgebruik is nogal formeel. Dit staat heel mooi op papier, maar is niet perse een pré voor leesplezier, want het haalt enigszins de vaart uit het verhaal tijdens het lezen. Dit is niet goed of fout, maar is puur smaak gebonden. Tijdens het lezen heb ik graag wat toegankelijker taalgebruik.

De kring is een indringend verhaal over voorbeeldfuncties, seksueel misbruik, loyaliteit, toegeven aan verleidingen, beroepsethiek en behandelt daarmee maatschappelijke en ethische kwesties. Het lezen van dit boek zorgde bij mij voor overdenkingen. Hoe zou ik handelen in bepaalde situaties? Fijn als een boek je tot nadenken zet.

 

Eindoordeel ***

 

Titel: De kring

Auteur: Frans le Fèvre

Genre: Roman

Uitgeverij: Boekscout.nl

Datum: maart 2016

ISBN: 9789402224702

Aantal pagina’s: 284

Rowan Coleman – Twintig regels liefde ☆☆☆☆

twintig regels liefde

Wat zou je zeggen als je nog één kans had om een brief aan je geliefde te schrijven?

Stella is verpleegkundige in een hospice- en revalidatiecentrum. Zij begeleidt daar ernstig zieke mensen, vaak tot aan hun dood. Stella is getrouwd met Vincent, maar hun huwelijk bevindt zich in zwaar weer.

Hope is geboren met een ernstige longziekte. Zij heeft cystic fibrosis – ook wel taaislijmziekte genoemd. Ze is heel bevattelijk voor bacteriën en virussen, in haar geval kan dit tot de dood leiden. Ben is haar beste vriend en probeert haar meer uit haar zelfgecreëerde en veilige cocon te krijgen en haar aan te sporen tot meer uit het leven te halen.

Hugh woont nog alleen in zijn ouderlijk huis. Hij is opgevoed door zijn vader die inmiddels is overleden. Toen hij tien jaar was heeft zijn moeder zichzelf van het leven beroofd. Het is altijd moeilijk geweest om dit te kunnen verwerken. Hugh is erg op zichzelf. Als hij zijn nieuwe buren leert kennen, een alleenstaande moeder met een tienerzoon, bloeit hij weer wat op.

Tijdens haar werk schrijft Stella brieven voor haar stervende patiënten aan hun geliefden, met de belofte deze pas te zullen versturen als diegene is overleden. Maar dan is er één brief waarvan Stella vermoedt dat ze die misschien beter gelijk al moet versturen. Breekt ze haar belofte of niet?

Rowan Coleman is auteur van twaalf romans. Ze woont met haar man en hun vijf kinderen in Engeland. Twintig regels liefde is het eerste boek wat Boekerij van haar uitgeeft wat naar het Nederlands vertaald is.

Deze auteur was mij voor het lezen van dit boek totaal onbekend. Wat mij triggerde om dit boek te lezen was het concept van brieven schrijven aan geliefden of naasten door mensen op hun sterfbed. Dit vind ik zo’n mooi en origineel gegeven voor een boek.

De auteur neemt ons mee in het leven van de drie personages Stella, Hope en Hugh. Het zijn drie verschillende verhaallijnen die steeds meer in elkaar overlopen. Tussen hun belevingen door krijgen we af en toe een brief van Stella te lezen die zij geschreven heef voor haar patiënten. Iedere brief heeft weer een andere strekking. Dit loopt onder andere van een liefdesverklaring, tot praktische tips, tot verontschuldigen, tot opbiechten.

Tijdens het lezen heb ik meerdere keren kippenvel van ontroering gehad door de beschrijvingen van Rowan Coleman. Omgaan met verlies en beperkingen, doorgemaakt trauma, veranderende rolpatronen, verdergaan na een moeilijke periode, verschillende soorten rouwverwerking. Allemaal heftige en realistische thema’s die heel mooi verwerkt zijn door de auteur. Uiteindelijk is het (onvoorwaardelijke) liefde wat als rode draad door Twintig regels liefde heenloopt. Liefhebben en geliefd worden, of het nou om familie, vriendschap of je partner gaat, overwint heel veel. Uiteindelijk hebben we het ook allemaal nodig.

 

Eindoordeel ****

 

Titel: Twintig regels liefde

Auteur: Rowan Coleman

Genre: Roman

Uitgeverij: Boekerij

Datum: maart 2016

ISBN: 9789022575994

Aantal pagina’s: 350

Hendrik Groen – Zolang er leven is ☆☆☆☆

zolang er leven is

 

Hendrik Groen – de bekendste bejaarde van ons land – is terug met een nieuw dagboek. Hij woont in een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord en deelt met ons het wel en wee van zijn leven. Inmiddels is hij 85 jaar, wat al ruim vijf jaar ouder is dan de gemiddelde man tegenwoordig wordt. Hendrik heeft besloten in 2015 weer iedere dag een stukje te schrijven, nadat hij dit het jaar daarvoor wat verwaarloosd heeft. Zijn eerste voornemen van het jaar is om zijn voorzichtigheid wat meer te laten varen, hij wil niet meer alleen de brave Hendrik zijn. En hij wil ook meer leuke dingen doen met zijn vrienden. Genoeg ideeën om het nieuwe jaar door te komen.

Hendrik Groen begon zijn eerste dagboek op de literaire website Torpedo Magazine, waarna Meulenhoff voorstelde er een boek van te maken. Inmiddels is er een heuse Hendrik Groen-fanclub, zijn de vertaalrechten verkocht aan meer dan 25 landen en komt er een tv-serie. Het succes van Pogingen iets van het leven te maken heeft hem geïnspireerd tot het schrijven van het vervolg – Zolang er leven is. Zelf zegt hij over zijn romans: ‘Geen zin is gelogen, maar niet elk woord is waar.’

De oud-maar-niet-dood-club (kortgezegd Omanido) besluit om er in 2015 ook weer met flinke regelmaat samen op uit te trekken. Hendrik en een select groepje bejaarden hebben deze club samen opgericht. Zij willen zoveel mogelijk genieten van de dingen die ze nog wel kunnen doen en niet teveel stilstaan bij hun beperkingen. Dit jaar willen ze elke twee weken in een restaurant gaan eten met eten uit een ander land dan Nederland. Het mag nooit twee keer hetzelfde land zijn. Er zit ook een reisje naar Brugge in de planning.

Het dagboek wordt weer op humoristische en soms ook aandoenlijke wijze gebracht, maar er zijn ook serieuze onderwerpen die de revue passeren. Een van de vrienden blijkt terminaal te zijn en gaat hier op geheel eigen wijze mee om. En hoe zit het met de toekomst van het verzorgingstehuis, staat het huis op de lijst voor de sloop? De directrice wil er niks over kwijt. En Hendrik is ook halfslachtig bezig met hoe toch ook zijn ooit onvermijdelijke levenseinde eruit moet komen te zien en hoe dit netjes te regelen.

Zolang er leven is is een voortzetting van het eerste dagboek. De schrijfstijl is een feestje van herkenning. Er is sprake van veel humor en zelfspot. Er worden weer een aantal up-to-date en herkenbare onderwerpen op de korrel genomen, zoals de bezuinigingen in de zorg, het ouder worden met gebreken, euthanasie, bureaucratie en dit alles met een flinke dosis sarcasme en cynisme.

De grote vraag blijft natuurlijk, wie zit er achter Hendrik Groen? Auteur Kluun heeft tijdens de presentatie van Zolang er leven is aangegeven dat hij het in ieder geval niet is. Het blijft gissen natuurlijk, maar mijn nieuwste verdachte is auteur Patrick van Hees. Hij is iemand die uit de omgeving komt en er wordt in dit boek ook een verwijzing gemaakt naar zijn boek De geluksoma. Ook de uitgeverij hebben ze gemeen. Of we er ooit achter zullen komen doet er eigenlijk niet eens toe. Ik ben en blijf fan van Hendrik.

 

Eindoordeel ****

 

Auteur: Hendrik Groen

Titel: Zolang er leven is

Genre: Roman

Uitgeverij: Meulenhoff

Datum: januari 2016

ISBN: 9789029090766

Aantal pagina’s: 375

 

Mijn recensie van het eerste dagboek van Hendrik Groen – Pogingen iets van het leven te maken:

https://naadspage.wordpress.com/2015/11/15/hendrik-groen-pogingen-iets-van-het-leven-te-maken/

Eve Chase – Het huis op de heuvel ☆☆☆☆

het huis op de heuvel

Lorna en haar verloofde Jon hebben Londen verlaten voor een korte vakantie in Cornwall om verschillende trouwlocaties te bezoeken voor hun huwelijksdag. Lorna heeft mooie herinneringen aan deze streek, waar zij vroeger wel eens met haar ouders en zus kwam. Lorna is met name nieuwsgierig naar het landhuis Pencraw Hill, waarvan zij een aantal foto’s bezit waar zij en haar moeder op staan. De weg er naar toe is moeilijk te vinden en daar aangekomen ziet het er als een vervallen oud huis uit. Jon wil al weer vertrekken, maar Lorna is onmiddellijk gegrepen door de charmes van het huis en houdt vol.

Cornwall, 1969. Amber, haar ouders, broers en zusje brengen hun zomers door in hun landhuis in Cornwall. De rest van het jaar wonen ze in Londen, maar iedereen kijkt er altijd weer naar uit om naar Pencraw Hill – ook wel Black Rabbit Hill genoemd – te verkassen.
Het zijn juist deze maanden die ervoor zorgen dat iedereen weer tot rust komt en iedereen geniet van alles wat het huis en de omgeving te bieden heeft. Tot op een dag de familie door het noodlot getroffen wordt. Hun levens veranderen en Pencraw Hill zal nooit meer dezelfde sfeer uitademen.

Tijdens haar rondleiding door het huis en de omgeving valt Lorna’s oog op een boom met daarin een tekst gekerfd. Deze tekst triggert haar om dieper in de geschiedenis van Pencraw Hill te duiken. Ze voelt een enorme aantrekkingskracht tot alles wat met het huis te maken heeft. Lorna komt te weten dat de vrouw des huizes het huis niet meer kan onderhouden en hard geld nodig heeft om er te kunnen blijven wonen. Het is nu voor het eerst sinds heel wat jaren dat de deuren opengaan en het huis zijn geheimen langzaamaan bloot geeft.

Eve Chase schrijft het liefs over families die ondanks tegenslagen weten te overleven, en over grote oude huizen die geheimen herbergen binnen hun afbrokkelende muren. Het huis op de heuvel is haar debuutroman en is zo’n verhaal. De auteur is getrouwd en woont met haar man en drie jonge kinderen in Engeland.

Het verhaal bestrijkt twee periodes met ruim dertig jaar verschil. En zoals iedere – al is het maar een beetje – ervaren lezer zal verwachten hebben deze twee periodes alles met elkaar te maken. Er wordt langzaam toegewerkt naar de geheimen in dit verhaal. Sommige verhaallijnen zijn voorspelbaar, maar niet alles zie je aankomen. Het huis op de heuvel bevat sprekende personages die zo goed omschreven worden dat ze voor mij echt begonnen te leven tijdens het lezen. Het verhaal gaat flink de diepte in en mede daardoor is het een meeslepend boek geworden.

Eve Chase heeft een boek geschreven wat mij heel erg doet denken aan de stijl van collega-auteur Santa Montefiore. Het is een ontzettend mooi, maar ook tragisch en melancholisch verhaal met een gelukkig en bevredigend einde.

Het huis op de heuvel is een betoverende roman over een hechte familie die verscheurd wordt door een tragisch ongeluk. In de jaren daarna nemen hun levens niet altijd gewenste wendingen en worden er soms keuzes gemaakt, waarvan de gevolgen ruim dertig jaar later nog merkbaar zijn. Maar het is niet alleen kommer en kwel wat men meemaakt. Liefde – hoe onmogelijk het soms ook lijkt – overwint bijna alles.

Eindoordeel ****

Auteur: Eve Chase
Titel: Het huis op de heuvel
Genre: Roman
Uitgeverij: Boekerij
Datum: januari 2016
ISBN: 9789022575635
Aantal pagina’s: 365

Met dank aan uitgever Maaike le Noble voor het recensie-exemplaar.

Garth Risk Hallberg – Stad in brand **

stad in brand

New York 1976, Central Park. Op oudejaarsavond raakt een jonge vrouw zwaargewond als zij meerdere keren in haar hoofd wordt geschoten. Haar naam is Samantha Cicciaro. Tijdens de zoektocht naar de dader maken we kennis met een aantal personages die allen in relatie staan tot Samantha.

Mercer en William zijn een homoseksueel koppel met relatieproblemen. William is heroïneverslaafde en voormalig erfgenaam van de rijke familie Hamilton-Sweeney uit New York, maar heeft afstand van hen genomen.
Regan is de zus van William en ligt in scheiding met haar man Keith. Hij heeft een affaire met Samantha.
Charlie en Samantha zijn goede vrienden. Zij begeven zich in de punkscene van de stad met het daarbij behorende drank- en drugsgebruik. Charlie is heimelijk verliefd op Samantha, maar dit is niet wederzijds.

Op het eerste oog lijken hun levens zich in elk opzicht mijlenver van elkaar af te spelen, maar deze raken steeds meer verweven met elkaar. Als er in de zomer van 1977 een totale black-out plaatsvindt verandert dat hun levens voorgoed en valt veel op zijn plaats.

Garth Risk Hallberg (1978) groeide op in North Carolina en woont nu in New York met zijn gezin. Eerder werk van hem werd onder andere gepubliceerd in The New York Times, Slate en The Millions. Stad in brand is zijn debuutroman. Voor dit boek kreeg hij een voorschot van twee miljoen dollar, wat ongekend hoog is voor een debutant. Dit boek wordt in Amerika hét boek van 2015 genoemd.

De auteur introduceert langzaam de verschillende personages die dit verhaal dragen. ‘Langzaam’ is vooral het woord wat de schrijfstijl van de auteur kenmerkt . De climax van Stad in brand vindt plaats in de zomer van 1977, de dag van de black-out en de rellen. Garth Risk Hallberg heeft er zevenhonderd bladzijdes voor nodig gehad om hier te komen.

Zoveel verwachtingen als er gecreëerd werden door alle publiciteit rond dit boek – voor verschijning was het al een hype in Amerika – zo teleurstellend gevoel was het voor mij na het dichtslaan van het boek. Wat duurt dit lang, wat duurt dit lang, jeetje wat duurt dit lang herhaalde zich als een soort mantra in mijn hoofd tijdens het lezen.

De auteur kán schrijven, dat staat buiten kijf. Maar wat mij betreft is het te pretentieus en véél te langdradig. Het boek had makkelijk een paar honderd bladzijdes minder kunnen bevatten. Dat zou niks aan een goed verhaal hebben afgedaan. Sterker nog, waarschijnlijk had het verhaal mijn aandacht dan wel goed kunnen vasthouden. Een dik boek is geen probleem voor mij, maar een langdradig dik boek is worstelen.

Waar ik nog wel even extra bij stil wil staan is de sublieme manier waarop dit boek vertaald is. Taaltechnisch is het perfect. Heel veel complimenten aan de vertalers Harm Damsma en Niek Miedema. Dit zal geen makkelijk klus zijn geweest. Heel mooi gedaan! In het boek komen woorden voorbij als ‘parafernalia’, ‘facsimile’, sfumato’, ‘demiurg’ en ‘gemaltraiteerd’. Prachtig gewoon.

Stad in brand is geen moeilijk boek, maar als lezer moet je wel heel veel geduld hebben. Dit is nou typisch een boek waarvan gezegd kan worden: “You love it or you hate it”.

Eindoordeel **

Auteur: Garth Risk Hallberg
Titel: Stad in brand
Genre: Roman
Uitgeverij: Atlas Contact
Datum: oktober 2015
ISBN: 9789025446086
Aantal pagina’s: 1056

Hendrik Groen – Pogingen iets van het leven te maken *****

hendrik groen

Een jaar lang lezen we over het wel en wee van de 83 ¼ jaar oude Hendrik Groen die in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord woont.

Van dag tot dag schrijft Hendrik Groen over zijn ervaringen in het verzorgingstehuis. Ja, hij is oud en ja zijn lichaam laat hem steeds meer in de steek, maar dat betekent niet dat hij bij de pakken neer gaat zitten. Hendrik geeft ons een dagelijkse kijk in zijn opvallende leven.

Uitgeverij Meulenhoff en Marleen Seegers van 2 Seas Agency hebben de vertaalrechten van Pogingen iets van het leven te maken van Hendrik Groen verkocht aan maar liefst achttien landen. Er is sprake van een heuse internationale ‘Hendrik’-mania.
Niemand weet welke auteur achter dit geweldig geschreven dagboek zit. En de vraag is of we daar ooit achter zullen komen.

Wat een heerlijke schrijfstijl heeft deze onbekende auteur. Er zijn hilarische anekdotes, maar ook serieuzere onderwerpen passeren de revue en soms is het ook ronduit schrijnend en triest waar Hendrik en anderen tegenaan lopen.

In het begin van Pogingen iets van het leven te maken schrijft Hendrik over het cake-incident. Dit was het moment waarop ik voor het eerst hardop moest lachen en dit was zeker niet de laatste keer. Ik ben verliefd geworden op de humor in dit boek.

En dan de Omanido-club wat staat voor ‘oud maar niet dood’. Geweldig hoe zo’n clubje oudere mensen het leuk maken voor zichzelf. Weg met de geraniums en de gevestigde orde. Ondanks hun geestelijke en lichamelijke achteruitgang maken ze er een feestje van. Heel ontwapenend en soms hilarisch om te lezen wat zij meemaken.

Hendrik Groen relativeert met een grote dosis humor en is de rebel van bejaard Amsterdam-Noord. Een persoonlijkheid om te omarmen en te absorberen.

In januari 2016 komt Zolang er leven is – het tweede dagboek – van deze geweldige Hendrik uit. Ik kijk er naar uit!

Eindoordeel *****

Auteur: Hendrik Groen
Titel: Pogingen iets van het leven te maken
Genre: Roman
Uitgeverij: Meulenhoff
Datum: juni 2014
ISBN: 9789029089975
Aantal pagina’s: 328

Heb jij ook zo genoten van het dagboek van Hendrik Groen?
Help de leukste bejaarde van Nederland aan de NS publieksprijs!

Dat kan via deze link en kost maar 10 seconden: http://bit.ly/1MffYuX

Hendrik Conducteur JPEG